Isinaloob ng ilang eskribang naroon, "Nilalapastangan ng
taong ito ang Diyos." Ngunit batid ni Jesus ang kanilang iniisip kaya't
sinabi niya, "Bakit kayo nag-iisip nang ganyan? Alin ba ang mas madali:
ang sabihing, 'Ipinatatawad na ang mga kasalanan mo,' o ang sabihing, 'Tumindig
ka at lumakad'?
Patutunayan
ko na dito sa lupa ang Anak ng Tao'y may kapangyarihang magpatawad ng mga
kasalanan." At sinabi niya sa paralitiko, "Tumindig ka, dalhin mo ang
iyong higaan, at umuwi ka."
Tumindig nga ang lalaki at umuwi. Nang makita ito nang mga tao,
sila'y natakot at nagpuri sa Diyos na nagbigay ng ganitong kapangyarihan sa mga
tao.
Oo, maaari! Ang kapatawaran at kagalingang ipinagkaloob ni Jesus sa paralitiko ay ipinagkakaloob pa rin Niya sa atin ngayon sa pamamagitan ng pari na kumikilos in persona Christi ("sa Persona ni Kristo") tuwing buong pagpapakumbaba nating tinatanggap ang Sakramento ng Pakikipagkasundo o Kumpisal.
Sa banal na pagtatagpong ito, si Jesus mismo ang sumasalubong sa atin, pinatatawad ang ating mga kasalanan, pinagagaling ang ating mga sugatang puso at kaluluwa, at muling pinupuno tayo ng Kanyang biyaya at kapayapaan.
Ang nakalulungkot na katotohanan ay marami pa rin ang hindi nakaaalam sa napakahalagang kaloob na ito ng awa at habag ng Diyos. Kung tunay lamang nating nauunawaan ang lalim ng biyayang ipinagkakaloob ni Jesus sa atin sa pamamagitan ng Sakramentong ito ng pagpapagaling, hindi na tayo magdadalawang-isip na lumapit sa Kanya nang may mapagpakumbaba at nagsisising puso.
Sa halip na manaig ang ating takot, hiya, o pagkakasala, buong pagtitiwala tayong lalapit sa Kanya, sapagkat alam nating lagi Niyang nais tayong patawarin, pagalingin, at panumbalikin sa Kanyang pagmamahal.
Nakalulungkot ding isipin na bahagi ng dahilan kung bakit marami ang nananatiling walang sapat na kaalaman tungkol sa Sakramento ng Pakikipagkasundo ay tayo ring nakaranas na ng dakilang biyaya nito.
Madalas ay hindi natin naibabahagi ang ating nalalaman, at hindi rin natin lubusang naipamumuhay ang awa, kapayapaan, at kagalingang tinanggap natin mula kay Jesus sa pamamagitan ng sakramentong ito.
Ang bawat pusong hinipo ng awa ng Diyos ay tinatawag ding maging saksi ng Kanyang awa upang ang iba ay makatagpo rin ng pag-asa, kapatawaran, at bagong buhay kay Kristo.
Ngunit nananatiling bukas ang paanyaya ng Diyos. Hindi pa huli ang lahat upang magsisi. Hindi pa huli ang lahat upang magbalik-loob sa Kanya. Walang kasalanang higit sa Kanyang awa, at walang sugat na hindi kayang pagalingin ng Kanyang mapagmahal na paghipo. Lumapit tayo sa Kanya nang may kababaang-loob at taos-pusong pagsisisi.
Hayaan nating linisin Niya ang ating mga puso, pagalingin ang ating mga kaluluwa, at baguhin ang ating buhay. At matapos nating matanggap ang Kanyang kapatawaran at kagalingan, maging mga daluyan naman tayo ng Kanyang awa sa pamamagitan ng pag-anyaya sa iba na maranasan din ang Kanyang mapagmahal na presensya sa Sakramento ng Pakikipagkasundo.
Hanggang ngayon ay patuloy tayong inaanyayahan ni Jesus na lumapit sa Kanya. Hindi Niya tayo hinihintay upang hatulan, kundi upang patawarin, pagalingin, at ilapit sa Kanyang Banal na Puso.
Handa ba nating isantabi ang ating takot, pagmamataas, o pag-aalinlangan upang buong kababaang-loob tayong lumapit sa Sakramento ng Pakikipagkasundo?
At matapos nating maranasan ang Kanyang walang hanggang awa, magiging tapat ba tayong mga saksi na mag-aakay din sa iba upang maranasan nila ang kapatawaran, kagalingan, at bagong buhay na saganang ipinagkakaloob ni Kristo?– Marino J. Dasmarinas

No comments:
Post a Comment