Sinabi sa kanya ni Felipe, "Panginoon, ipakita po ninyo sa
amin ang Ama, at masisiyahan na kami." Sumagot si Jesus, "Matagal na
ninyo akong kasama, Felipe! Diyata't hindi mo pa ako nakikilala? Ang nakakita
sa akin ay nakakita na sa Ama. Bakit mo sinasabing ; 'Ipakita mo sa amin ang
Ama'? Hindi ka ba naniniwalang ako'y sumasa-Ama at ang Ama'y
sumasaakin?
Ang mga salitang sinasabi ko ay hindi ko sinasabi sa ganang
aking sarili. Ang Amang sumasaakin ang gumaganap ng kanyang mga gawain.
Maniwala kayo sa akin: ako'y sumasa-Ama at ang Ama'y sumasa-akin. Kung ayaw
ninyong maniwala sa sinasabi ko maniwala kayo dahil sa mga gawang
ito.
Sinasabi ko sa inyo: ang nananalig sa akin ay makagagawa ng ginagawa ko at higit pa rito, sapagkat pupunta na ako sa Ama. At anumang hingin ninyo sa Ama sa aking pangalan ay gagawin ko, upang maparangalan ang Ama sa pamamagitan ng Anak. Gagawin ko ang anumang hihilingin ninyo sa pangalan ko."
Hindi sapat ang paniniwala lamang. Tayo ay tinatawag na lampasan ang simpleng pag-alam at simulan ang pamumuhay ng ating pinaniniwalaan. Ang ating pananampalataya ay dapat magkatawang-buhay sa ating pang-araw-araw na buhay—isang buhay na pananampalataya na nakikita at nadarama sa ating mga gawa.
Sapagkat kung sinasabi nating tayo ay naniniwala, ngunit kulang naman tayo sa awa, malasakit, at pag-ibig, nanganganib na maging hungkag at walang buhay ang ating pananampalataya.
Malinaw na paalala sa atin ni Jesus sa Ebanghelyo: “Ang sumasampalataya sa akin ay gagawa rin ng mga gawang aking ginagawa” (Juan 14:12). Ito ay hindi lamang pahayag—ito ay paanyaya at hamon sa bawat isa sa atin. Inaanyayahan tayong suriin ang ating puso at mga kilos.
Naipapakita ba natin sa ating pamumuhay ang buhay ni Jesus? Tinutulungan ba natin ang mga nangangailangan? Ang ating mga salita ba ay nagdudulot ng kaginhawaan, paghilom, at pag-asa sa mga sugatan ang puso? O tayo ba ay mabilis humusga, pumuna, at magparusa?
Napakadali para sa atin na ipahayag na tayo ay naniniwala sa pagkakaisa ni Jesus at ng Diyos. Ngunit araw-araw, hinahamon tayo na patunayan ito—hindi lamang sa ating mga sinasabi, kundi sa paraan ng ating pagmamahal, pagpapatawad, at paglilingkod.
Sa katahimikan ng ating puso, lumapit tayo sa Panginoon at hingin ang biyaya na maisabuhay ang ating pananampalataya. Nawa’y hindi lamang ito manatili sa ating mga salita, kundi makita sa isang buhay na sumasalamin sa Kanyang habag at katotohanan.
Ngayon, tanungin natin ang ating sarili nang may katapatan at kababaang-loob: kung titingnan ng iba ang ating buhay ngayon, makikita ba nila si Jesus sa atin—o may mga bahagi pa rin ng ating buhay na hindi pa natin lubos na isinusuko upang maisabuhay ang pananampalatayang ating ipinapahayag?—Marino J. Dasmarinas

No comments:
Post a Comment