Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 3 Ikalimang Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay: Juan 14:1-12

Mabuting Balita: Juan 14:1-12

Noong panahong iyon: Sinabi ni Hesus sa kanyag mga alagad: "Huwag kayong mabalisa; manalig kayo sa Diyos at manalig din kayo sa akin. Sa bahay ng aking Ama ay maraming silid; kung hindi gayon, sinabi ko na sana sa inyo.

At paroroon ako upang ipaghanda ko kayo ng matitirhan. Kapag naroroon na ako at naipaghanda na kayo ng matitirhan, babalik ako at isasama kayo sa kinaroroonan ko. at alam na ninyo ang daan patungo sa pupuntahan ko." 

Sinabi sa kanya ni Tomas, "Panginoon, hindi po namin alam kung saan kayo pupunta, paano namin malalaman ang daan?" Sumagot si Jesus, "Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Walang makapupunta sa Ama kundi sa pamamagitan ko. Kung ako'y kilala ninyo, kilala na rin ninyo ang aking Ama. Mula ngayon ay kilala na ninyo siya at inyong nakita."

Sinabi sa kanya ni Felipe, "Panginoon, ipakita po ninyo sa amin ang Ama, at masisiyahan na kami." Sumagot si Jesus, "Matagal na ninyo akong kasama, Felipe! Diyata't hindi mo pa ako nakikilala? Ang nakakita sa akin ay nakakita na sa Ama. Bakit mo sinasabing: 'Ipakita mo sa amin ang Ama'? Hindi ka ba naniniwalang ako'y sumasa-Ama at ang Ama'y sumasaakin? 

Ang mga salitang sinasabi ko ay hindi ko sinasabi sa ganang aking sarili. Ang Amang sumasaakin ang gumaganap ng kanyang mga gawain. Maniwala kayo sa akin: ako'y sumasa-Ama at ang Ama'y sumasaakin. Kung ayaw ninyong maniwala sa sinasabi ko, maniwala kayo dahil sa mga gawang ito. Sinasabi ko sa inyo: ang nananalig sa akin ay makagagawa ng ginagawa ko at higit pa rito, sapagkat pupunta na ako sa Ama.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Kanino ba natin ipinagkakatiwala ang ating kapalaran sa mundong ito?

Inilalagak ba natin ito sa mapagmahal na mga kamay ng Diyos, o mahigpit ba natin itong hinahawakan na para bang nasa atin ang lahat ng kontrol? Madalas, tayo ay natutuksong umasa sa sarili, iniisip na tayo ang may hawak ng ating kinabukasan.

Ngunit saan tayo dadalhin ng ganitong kaisipan?

Kapag pinaniwalaan natin na ang ating kapalaran ay nasa sarili lamang nating mga kamay, unti-unti tayong nalalayo sa Diyos. Nagiging bahagi na lamang Siya ng ating mga salita, ngunit hindi na sentro ng ating buhay. Hindi natin namamalayan na mas nagiging alipin tayo ng takot at kawalan ng katiyakan ng mundong ito, sa halip na mamuhay bilang mga nilalang ng Diyos na minamahal at inaalagaan Niya.

Sa Ebanghelyo, inaanyayahan tayo ni Hesus sa mas malalim na pananampalataya—na higit tayong maniwala sa Kanya kaysa sa ating sarili. Hindi nito binabawasan ang ating pagkatao, kundi ibinabalik nito ang tamang kaayusan ng ating puso: na ang ating tiwala sa Diyos ang maging pundasyon ng lahat.

Bilang iisang pamayanan ng pananampalataya, tinatawag tayong bitawan ang ating mga alalahanin at ipagkatiwala ang lahat sa ating makapangyarihang Diyos. Inaanyayahan tayong manalangin—hindi lamang paminsan-minsan, kundi palagian—na humihingi ng Kanyang patnubay sa bawat hakbang ng ating paglalakbay sa buhay.

Sapagkat tanging sa Kanyang mga kamay natin matatagpuan ang tunay na kapahingahan. Tanging sa Kanya natin mararanasan ang kapayapaan at kasiyahang hindi kailanman maibibigay ng mundo.

Kung wala ang Diyos, wala tayong magagawa. Kung wala Siya, tayo ay mahina at madaling matinag. Ngunit kung kasama natin Siya, tayo ay pinalalakas, ginagabayan, at binibigyan ng pag-asang umaabot hanggang sa buhay na walang hanggan.

Tunay ba nating ipinagkakatiwala ang ating kapalaran sa Diyos, o patuloy pa rin ba natin itong kinakapitan—natatakot na lubos na magtiwala sa Kanya?—MarinoJ. Dasmarinas