Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 8 Miyerkules sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Lucas 24:13-35

Mabuting Balita: Lucas 24:13-35

Nang araw ding iyon, ang dalawa sa mga alagad ay patungo sa isang nayong tinatawag na Emaus, may labing-isang kilometro ang layo sa Jerusalem. Pinag-uusapan nila ang mga pangyayari. Samantalang nag-uusap sila at nagtatanungan, lumapit si Hesus at nakisabay sa kanila.  

Siya'y nakita nila, ngunit hindi nakilala agad. Tinanong sila ni Hesus, "Ano ba ang pinag-uusapan ninyo?" At tumigil silang nalulumbay. Sinabi ng isa na ang ngala'y Cleopas, "Kayo po lamang yata ang dayuhan sa Jerusalem na hindi nakaaalam sa mga bagay na katatapos pa lamang nangyari roon." "Anong mga bagay?" tanong niya. At sumagot sila, "Tungkol kay Hesus na taga-Nazaret, isang propetang makapangyarihan sa gawa at sa salita, maging sa harapan ng Diyos at ng mga tao.  

Isinakdal siya ng aming mga punong saserdote at mga pinuno upang mahatulang mamatay, at siya'y ipinako sa krus. Siya pa naman ang inaasahan naming magpapalaya sa Israel. Hindi lamang iyan. Ikatlong araw na ngayon mula nang mangyari ito, nabigla kami sa ibinalita ng ilan sa mga babaing kasamahan namin. 

Maagang-maaga raw silang nagpunta sa libingan, at di nila natagpuan ang kanyang bangkay. Nagbalik sila at ang sabi'y nakakita raw sila ng isang pangitain -- mga anghel na nagsabing buhay si Hesus. Pumunta rin sa libingan ang ilan sa mga kasama namin at gayon nga ang natagpuan nila, ngunit hindi nila nakita si Hesus."  

Sinabi sa kanila ni Hesus, "Kay hahangal ninyo! Ano't hindi ninyo mapaniwalaan ang lahat ng sinabi ng mga propeta? Hindi ba't ang Mesias ay kailangang magbata ng lahat ng ito bago niya kamtan ang kanyang marangal na katayuan?" At ipinaliwanag sa kanila ni Hesus ang lahat ng nasasaad sa Kasulatan tungkol sa kanyang sarili, simula sa mga aklat ni Moises hanggang sa sinulat ng mga propeta. 

Malapit na sila sa nayong kanilang patutunguhan, at si Hesus ay waring magpapatuloy pa ng lakad. Ngunit siya'y pinakapigil-pigil nila. "Tumuloy na po kayo rito sa amin," anila, "sapagkat palubog na ang araw at dumidilim na." Kaya't sumama nga siya sa kanila. Nang siya'y kasalo na nila sa hapag, dumampot siya ng tinapay at nagpasalamat sa Diyos, saka pinaghati-hati at ibinigay sa kanila.  

Nabuksan ang kanilang paningin at nakita nila si Hesus, subalit ito'y biglang nawala. At nawika nila, "Kaya pala gayon ang pakiramdam natin habang tayo'y kinakausap sa daan at ipinapaliwanag sa atin ang mga Kasulatan!" 

Noon di'y tumindig sila at nagbalik sa Jerusalem. Naratnan nilang nagkakatipon ang Labing-isa at ang ibang mga kasama nila na nag-uusap-usap, "Muli ngang nabuhay ang Panginoon! Napakita kay Simon!" At isinalaysay naman ng dalawa ang nangyari sa daan, at kung paano siyang nakilala nang paghati-hatiin niya ang tinapay.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay tunay na may kamalayan sa presensya ni Jesus sa ating buhay?

Sa ating pagninilay sa paglalakbay nina Cleopas at ng kanyang kasama patungong Emmaus, nakikita natin ang isang kuwento na sumasalamin sa sarili nating karanasan. Sila ay naglalakad na may mabibigat na puso—nalulungkot, nabibigatan, at nalilito sa mga nangyari. Ang kanilang mga inaasahan ay tila nawasak, at ang kanilang pag-asa ay tila unti-unting nawawala.

Ngunit sa gitna ng kanilang kalungkutan, may isang napakagandang katotohanan na nagaganap.

Ang Muling Nabuhay na Panginoon ay kasama na nila.

Ngunit hindi nila Siya nakilala.

Gaano kadalas itong nangyayari sa atin? Sa mga sandaling tayo ay nakakaramdam ng pag-iisa, panghihina, o tila ba pinabayaan na, hindi natin napapansin na si Jesus ay naroon na—tahimik na sumasabay sa ating paglalakbay, nakikinig sa ating mga hinaing, at marahang gumagabay sa atin.

Nang tanungin sila ni Jesus, “Ano ang inyong pinag-uusapan habang kayo’y naglalakad?” (Lucas 24:17), binuksan Niya ang pintuan ng kanilang mga puso. At sila nga ay nagbahagi—hindi lamang ng kanilang kuwento, kundi pati ng kanilang mga pagkadismaya at maling inaasahan. Tulad nila, tayo rin ay minsang umaasa na ang pagsunod kay Jesus ay magdudulot ng buhay na walang paghihirap, puno lamang ng biyaya at kaginhawaan.

Minsan pa nga, tinitingnan natin Siya bilang isang “tagapagligtas” na agad lulutas sa lahat ng ating problema.

Ngunit ang landas ng pagiging alagad ay hindi laging madali.

Ang krus ay bahagi ng ating paglalakbay.

Ipinakita mismo ni Jesus na ang tunay na pag-ibig ay may kasamang sakripisyo, na ang pananampalataya ay nasusubok sa gitna ng pagsubok, at ang pag-asa ay higit na tumitibay sa kadiliman. Tulad nina Cleopas, maaari rin tayong panghinaan ng loob kapag hindi nangyayari ang mga bagay ayon sa ating inaasahan. Maaari tayong magtanong, magduda, o mawalan ng pagasa.

Ngunit marahang ipinapaalala sa atin ng Ebanghelyo: hindi tayo kailanman nag-iisa.

Kahit hindi natin Siya nakikilala, si Jesus ay patuloy na naglalakad kasama natin.

Kahit mabigat ang ating puso, Siya ay kumikilos na sa ating buhay.

Kahit tila nawawala ang pag-asa, inihahanda Niya tayo sa isang mas malalim na karanasan ng Kanyang presensya.

Kaya magpatuloy tayo sa ating paglalakbay ng pananampalataya. Magtiwala tayo at magtiyaga, sapagkat sa tamang panahon ng Diyos, ang ating kalungkutan ay mapapalitan ng kagalakan, ang ating panghihina ay mapapalitan ng bagong lakas, at ang ating pagdududa ay magiging matatag na pag-asa.

Sapagkat kung paanong ipinahayag ni Jesus ang Kanyang sarili kina Cleopas at sa kanyang kasama, gayundin Niya ipapahayag ang Kanyang sarili sa atin—sa mga paraang hindi natin inaasahan, ngunit sa mga sandaling lubos natin Siyang kailangan.

Sa ating patuloy na paglalakbay sa buhay, bubuksan ba natin ang ating mga puso upang makilala si Jesus na kasama natin—o hahayaan ba natin ang ating mga pagdududa at pagkadismaya na hadlangan tayo na makita ang Kanyang mapagmahal na presensya?—Marino J. Dasmarinas