Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 7 Martes sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 20:11-18

Mabuting Balita: Juan 20:11-18

Noong panahong iyon, si Maria'y nakatayong umiiyak sa labas ng libingan; yumuko siya at tumingin sa loob. May nakita siyang dalawang anghel na nakaupo sa pinaglagyan ng bangkay ni Hesus, ang isa'y sa gawing ulunan at ang isa nama'y sa paanan. Tinanong nila si Maria, "Ale, bakit kayo umiiyak?" Sumagot siya, "Kinuha po nila ang aking Panginoon, at hindi ko alam kung saan nila dinala." 

Lumingon siya pagkasabi nito, at nakita niya si Hesus na nakatayo roon, ngunit hindi niya nakilalang si Jesus iyon. Tinanong siya ni Hesus, "Bakit ka umiiyak? Sino ang hinahanap mo?" Akala ni Maria'y siya ang tagapag-alaga ng halamanan, kaya't sinabi niya, "Ginoo, kung kayo po ang kumuha sa kanya, ituro ninyo sa akin kung saan ninyo dinala at kukunin ko." 

"Maria!" ani Hesus. Humarap siya at kanyang sinabi, "Raboni!"-- ibig sabihi'y "Guro." "Huwag mo akong hawakan, sapagkat hindi pa ako nakapupunta sa Ama," wika ni Jesus. Sa halip, pumunta ka sa aking mga kapatid at sabihin mong aakyat ako sa aking Ama at inyong Ama, sa aking Diyos at inyong Diyos." Kaya't si Maria Magdalena'y pumunta sa mga alagad at sinabi, "Nakita ko ang Panginoon!" At tuloy sinabi sa kanila ang bilin ni Hesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Palagi ba nating nakikilala ang pagpaparamdam ni Hesus sa ating buhay? Sa napakaraming tahimik at hindi inaasahang paraan, patuloy Niya tayong sinasamahan sa ating pang-araw-araw na paglalakbay.

Ngunit gaano kadalas tayong humihinto, nagmumuni-muni, at tunay na nakikilala ang Kanyang presensya? Kailangan lamang nating buksan ang mga mata ng ating puso, manahimik, at kilalanin na Siya ay matagal nang nasa piling natin.

May mga sandali na tayo ay naliligaw ng landas at pinipili ang sarili nating kagustuhan. Dahil dito, tayo ay nagkakasala at napapalayo sa Kanya. Ngunit kahit sa ating pagkukulang, hindi tayo iniiwan ni Hesus. Sa Kanyang dakilang pag-ibig at awa, marahan Niya tayong tinatawag pabalik, itinutuwid ang ating landas, at ipinapaalala na hindi tayo nag-iisa. Binubulong Niya ang pag-asa sa ating puso at inaanyayahan tayong muling magtiwala sa Kanya.

Tulad ni Maria Magdalena, nararanasan din natin ang kalungkutan, pagkalito, at kawalan ng pag-asa. Siya ay umiyak sa labas ng libingan, iniisip na nawala na ang lahat. Ngunit sa gitna ng kanyang matinding dalamhati, nagpakita sa kanya si Hesus. Ang kanyang mga luha ng pagddalamhati ay napalitan ng mga luha ng kagalakan, at ang kanyang kawalan ng pag-asa ay napalitan ng panibagong bukas. At dahil sa kanyang karanasan, agad siyang tumakbo upang ibalita sa iba: buhay ang Panginoon.

Gayon din sa atin, si Hesus—ang ating Rabboni o Guro—ay muling nabuhay at nananatiling kasama natin. Siya ay sumasabay sa ating paglalakbay, nakikinig sa ating katahimikan, at nagpapahayag ng Kanyang sarili sa mga karaniwang sandali ng ating buhay. Hindi Siya malayo—Siya ay malapit, higit pa sa ating inaakala.

Habang tayo ay nagpapatuloy sa ating paglalakbay sa mundong ito, patuloy nating tawagin ang Kanyang pangalan nang may pananampalataya at pagpapakumbaba. Hilingin natin na tayo ay Kanyang gabayan, palakasin, at samahan—lalo na sa mga panahong tayo ay nanghihina at naliligaw. Sapagkat sa gitna ng mga pagsubok at tukso, ang Kanyang biyaya ay laging sapat at ang Kanyang pag-ibig ay hindi nagmamaliw.

Sa gitna ng ingay, abala, at pagsubok ng ating pang-araw-araw na buhay, hinahanap ba natin at kinikilala ang buhay na presensya ni Hesus sa atin—at kapag Siya ay nagpakita, handa ba tayong makinig, magtiwala, at sumunod sa Kanya nang buong puso? —Marino J. Dasmarinas