Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 17 Biyernes sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 6:1-15

Mabuting Balita: Juan 6:1-15

Noong panahong iyon, tumawid si Jesus sa ibayo ng Lawa ng Galilea, na tinatawag ding Lawa ng Tiberias. Sinundan siya ng napakaraming tao sapagkat nakita nila ang mga kababalaghang ginawa niya sa pagpapagaling sa mga maysakit. Umahon si Jesus sa burol kasama ang kanyang mga alagad at naupo roon. Malapit na noon ang Pista ng Paskua ng mga Judio. 

Tumanaw si Jesus, at nakita niyang dumarating ang napakaraming tao. Tinanong niya si Felipe, "Saan tayo bibili ng tinapay upang makakain ang mga taong ito?" Sinabi niya ito upang subukin si Felipe, sapagkat alam ni Jesus ang kanyang gagawin. Sumagot si Felipe, "Kahit na po halagang dalawandaang denaryong tinapay ang bilhin ay di sasapat para makakain ng tigkakaunti ang mga tao." 

Sinabi ng isa sa kanyang mga alagad, si Andres na kapatid ni Simon Pedro, "Mayroon po ditong isang batang lalaki na may dalang limang tinapay na sebada at dalawang isda. Ngunit gaano na ito sa ganyang karaming tao?" "Paupuin ninyo sila," wika ni Jesus. Madamo sa lugar na yaon. Umupo ang lahat -- humigit-kumulang sa limang libo ang mga lalaki.  

Kinuha ni Jesus ang tinapay at matapos magpasalamat sa Diyos ay ipinamahagi sa mga tao; gayon din ang ginawa niya sa isda. Binigyan ang lahat hangga't gusto nila. at nang makakain na sila, sinabi niya sa mga alagad, "Tipunin ninyo ang mga lumabis para hindi masayang." Gayon nga ang ginawa nila, at nakapuno sila ng labindalawang bakol.  

Nang makita ng mga tao ang kababalaghang ginawa ni Jesus, sinabi nila, "Tunay na ito ang propetang paririto sa sanlibutan!" Nahalata ni Jesus na lalapit ang mga tao at pilit siyang kukunin upang gawing hari, kaya muli siyang umalis na mag-isa patungo sa kaburulan.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Tunay nga ba tayong naniniwala na kayang gumawa ni Jesus ng himala sa ating buhay?

Ang himala ng tinapay at isda ay nagsimula sa isang tila maliit at halos hindi mapansing pangyayari—isang batang nag-alay ng limang tinapay na sebada at dalawang isda. Hindi natin maaaring pag-usapan ang himalang ito nang hindi kinikilala ang kanyang simpleng ngunit makabuluhang kabutihang-loob. Ibinigay niya ang kakaunti niyang baon, hindi iniisip kung siya’y magugutom; pinili lamang niyang magbahagi upang ang iba ay makakain.

Mula sa pusong mapagkaloob ng batang iyon, kumilos si Jesus. Kanyang pinagpala at pinarami ang limang tinapay at dalawang isda hanggang sa makakain ang mahigit limang libong katao. At higit pa roon, may natira pang sapat upang mapuno ang labindalawang basket. Ang tila kulang ay naging higit pa sa sapat sa mga kamay ni Jesus.

Dito natin nakikita ang isang mahalagang katotohanan sa ating buhay. Ilang beses na ba tayong nag-atubiling magbahagi dahil iniisip nating kulang lamang ang sa atin? Ilang pagkakataon na ba na pinili nating mag-ipon kaysa magbigay? Inaanyayahan tayo ni Jesus na ialay sa Kanya ang anumang mayroon tayo—maliit man o malaki. Kapag inialay natin ang ating oras, talento, yaman, at kahit ang ating mga kahinaan, kaya Niya itong pagpalain at paramihin nang lampas sa ating inaasahan.

May malalim ding ugnayan ang himalang ito sa Banal na Eukaristiya o Misa. Tulad ng ginawa ni Jesus—ang pagkuha ng tinapay, pagpapasalamat, at pamamahagi nito—patuloy Niya tayong pinakakain at binubusog sa pamamagitan ng Kanyang sarili. Sa bawat Eukaristiya, pinapaalalahanan tayong Siya ang tunay na pagkain na nagbibigay-buhay at pumupuno sa ating mga puso.

Nang subukin ni Jesus si Felipe, ipinakita nito ang isang katotohanang minsan ay makikita rin sa atin. Kasama na niya si Jesus at nasaksihan ang Kanyang mga himala, ngunit siya’y nag-alinlangan pa rin. Hindi ba’t minsan tayo rin ay ganito? Nananalangin tayo, ngunit nag-aalala rin. Naniniwala tayo, ngunit may pagdududa pa rin. Nais natin ng agarang sagot, ngunit nakakalimutan nating ang Diyos ay kumikilos sa tamang panahon.

Ngunit sa kabila ng ating kahinaan, hindi tayo iniiwan ni Jesus. Tapat Siyang nananatili sa atin. Unti-unti Niya tayong hinuhubog upang magtiwala, maghintay, at magpatuloy. Habang tayo’y kumakapit sa Kanya, patuloy Siyang kumikilos sa ating buhay—maaaring tahimik, ngunit makapangyarihan.

Matapos ang himala, namangha ang mga tao at nais Siyang parangalan. Ngunit sa halip na tanggapin ang papuri, Siya’y lumayo at umakyat sa bundok upang mapag-isa—marahil upang manalangin at magpasalamat sa Ama. Sa Kanyang kababaang-loob, ipinakita Niya na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa papuri ng tao, kundi sa tahimik at tapat na paglilingkod.

Hindi ba’t kabaligtaran ito ng ating madalas na ugali? Nais din nating mapansin, mapuri, at mapahalagahan. Minsan, gumagawa tayo ng mabuti upang makita ng iba. Ngunit tinatawag tayo ni Jesus sa mas malalim na pagmamahal—isang pagmamahal na tapat, mapagkumbaba, at walang hinihintay na kapalit.

Handa ba tayong ialay kahit ang kakaunti nating taglay, magtiwala sa kapangyarihan ni Jesus na ito’y paramihin, at hayaan Siyang gumawa ng himala sa ating buhay—at sa pamamagitan natin para sa iba, kahit walang nakakakita?—Marino J. Dasmarinas