Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 16 Huwebes sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 3:31-36

Mabuting Balita: Juan 3:31-36

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus  kay Nicodemo: Ang mula sa itaas ay dakila sa lahat; ang mula sa lupa ay taga lupa at nagsasalita tungkol sa mga bagay sa lupa. Ang mula sa langit ay dakila sa lahat. 

Pinatototohanan niya ang kanyang nakita at narinig, ngunit walang maniwala sa kanyang patotoo. Ang naniniwala sa kanyang patotoo ay nagpapatunay na tapat ang Diyos.  Sapagkat ang sinugo ng Diyos ay nagpapahayag ng salita ng Diyos; at walang sukat ang kanyang pagkakaloob ng Espiritu Santo. 

Minamahal ng Ama ang Anak, at ibinigay sa kanya ang kapamahalaan ng lahat ng bagay. Ang nananalig sa Anak ay may buhay na walang hanggan; ngunit ang hindi tumatalima sa Anak, hindi magkakaroon ng buhay -- mananatili sa kanya ang poot ng Diyos.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang mangyayari sa atin kung ihihiwalay natin ang ating mga sarili kay Hesus? Unti-unti tayong magiging mamamayan lamang ng mundong ito, at ang ating buhay ay maiuugnay lamang sa mga bagay na pansamantala at lumilipas. Kapag namuhay tayo batay lamang sa ating nakikita at nahahawakan, nakakalimutan natin na may higit pa sa mundong ito—na may Diyos, at may buhay na walang hanggan na naghihintay sa atin.

Marami sa atin ang maaaring mahulog sa ganitong pag-iisip. At kapag dumating ang mga pagsubok at problema, umaasa lamang tayo sa kung ano ang itinuro ng mundong ito. Sinisikap nating pasanin ang lahat sa sarili nating lakas.

Ngunit kapag hindi natin ito nalalampasan, unti-unti tayong nawawalan ng pag-asa—hindi lamang sa mundo, kundi pati sa ating mga sarili. May mga sandali na tila napakabigat ng lahat, na para bang katapusan na ng lahat para sa atin. At nakalulungkot isipin, may ilan na humahantong sa matinding kawalan ng pag-asa.

Ngunit ano naman ang mangyayari sa atin kung si Jesus ay nasa ating buhay? Kahit sa gitna ng dilim, mapupuno tayo ng pag-asa. Kahit tila walang pag-asa ang ating sitwasyon, hindi tayo madudurog, sapagkat alam nating hindi tayo nag-iisa. Ito ang malaking kaibahan kapag hinayaan nating manahan si Jesus sa ating puso—binabago Niya ang ating pananaw, ang ating pag-iisip, at ang ating kakayahang magtiis sa gitna ng pagsubok.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Huwebes, pinaaalalahanan tayo: “Ang sumasampalataya sa Anak ay may buhay na walang hanggan; ngunit ang hindi sumusunod sa Anak ay hindi makakakita ng buhay, kundi nananatili sa kanya ang poot ng Diyos.” Inaanyayahan tayo ng mga salitang ito na magnilay kung nasaan tayo at sino ang ating pinipiling sundin.

Ang pagpapasya ay nasa ating mga kamay. Bubuksan ba natin ang ating mga puso at pahihintulutan si Jesus na pumasok at maghari sa ating buhay? O patuloy ba nating isasara ang ating mga puso at hahawak sa isang buhay na hindi kailanman makapagbibigay ng tunay na kasiyahan?

Kung pipiliin nating tanggapin si Jesus, lagi tayong magkakaroon ng pag-asa—kahit tila gumuho ang lahat sa ating paligid. Ang Kanyang presensya ang magiging lakas natin, ang Kanyang mga pangako ang magiging sandigan natin, at ang Kanyang pag-ibig ang magiging liwanag natin sa pinakamadilim na sandali.

Talaga bang hinahayaan nating manahan si Jesus sa ating puso, o may mga bahagi pa rin ng ating buhay na ayaw nating isuko sa Kanya? Ano ang kailangan nating bitawan ngayon upang lubos nating maranasan ang pag-asa at buhay na Siya lamang ang makapagbibigay?—Marino J. Dasmarinas