Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 15 Miyerkules sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 3:16-21

Mabuting Balita: Juan 3:16-21

Gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, kaya ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan. Sapagkat sinugo ng Diyos ang kanyang Anak, hindi upang hatulang maparusahan ang sanlibutan, kundi upang iligtas ito sa pamamagitan niya. 

"Hindi hinahatulang maparusahan ang nananampalataya sa Anak ng Diyos; ngunit hinatulan nang parusahan ang hindi nananampalataya sa kanya. Hinatulan sila sapagkat naparito sa sanlibutan ang ilaw, ngunit inibig pa ng tao ang dilim kaysa liwanag, sapagkat masama ang kanilang mga gawa. 

Ang gumagawa ng masama ay ayaw sa ilaw, at hindi lumalapit dito upang hindi mahayag ang kanyang mga gawa. Ngunit ang namumuhay sa katotohanan ay lumalapit sa ilaw; sa gayon, nahahayag na ang kanyang mga ginagawa'y pagsunod sa Diyos.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Masusukat ba natin ang pag-ibig ng Diyos para sa atin? Hindi. Hindi natin ito kayang sukatin. Iniibig tayo ng Diyos nang walang hanggan—napakalalim at ganap na ibinigay pa Niya ang Kanyang bugtong na Anak para sa atin. Ang Kanyang pag-ibig ay walang hangganan, walang kondisyon, at hindi nagwawakas. Ito ay tapat, matatag, at higit pa sa ating kayang unawain.

Ngunit paano naman ang ating pag-ibig para sa Diyos? Masusukat ba ito? Kung magiging tapat tayo sa ating sarili, marahil aaminin natin na habang ang pag-ibig ng Diyos para sa atin ay walang hanggan, ang ating pag-ibig para sa Kanya ay kadalasang may hangganan. May mga limitasyon ito. Umaabot lamang ito sa isang punto, at kapag narating na natin iyon, tayo ay minsang nag-aatubili o umurong.

Bakit natin nililimitahan ang ating pag-ibig sa Diyos? Bakit hindi natin Siya kayang mahalin tulad ng pagmamahal Niya sa atin? Marahil ay natatakot tayo—natatakot na isuko ang ating sariling kagustuhan, natatakot na bitawan ang ating mga kinakapitan, natatakot na mawala ang inaakala nating kalayaan. Ngunit ang tunay na kalayaan ay hindi matatagpuan sa pagkapit, kundi sa ganap na pagsuko ng ating sarili sa Diyos.

Ang magmahal sa Diyos nang walang hanggan ay ang pagsunod sa Kanya nang walang kondisyon—ang magtiwala nang walang pag-aalinlangan at sumunod nang buong puso. Subalit may hamon sa ganitong uri ng pag-ibig. Habang tayo ay lumalapit sa Diyos, tinatawag din tayong talikuran ang mga bagay na naglalayo sa atin sa Kanya.

Tinatawagan tayong talikuran ang kasalanan, gaano man ito kaakit-akit. Inaanyayahan tayong bitawan ang ating pagmamataas—ang pagnanais na ilagay ang ating sarili sa itaas ng iba. Gaano kadalas tayong humuhusga, tumitingin nang mababa sa kapwa, o ikinukumpara ang ating sarili sa iba? Ang mga ganitong asal ay tahimik na naglalayo sa ating puso sa Diyos at naglilimita sa ating kakayahang magmahal nang lubos.

At sa kabila ng lahat, patuloy pa rin tayong iniibig ng Diyos nang walang panukat.

Kung ganito tayo iniibig ng Diyos, tinatawag din tayong magmahal sa parehong paraan. Inaanyayahan tayong ipakita ang Kanyang pag-ibig hindi lamang sa madaling unawain at mahalin, kundi sa pamamagitan ng pagmamahal sa mga mahirap mahalin, pagpapatawad sa mga taong lubos na nakasakit sa atin, at pagpili ng awa kaysa galit.

Hindi ito madali. Nangangailangan ito ng biyaya. Nangangailangan ito ng kababaang-loob. Nangangailangan ito ng pusong handang baguhin ng Diyos.

Kung iniibig tayo ng Diyos nang walang hanggan, handa ba tayong magmahal nang walang hanggan din? Upang ang ating pag-ibig ay unti-unting maging salamin ng Kanyang walang hanggang pag-ibig para sa atin?—Marino J. Dasmarinas