Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Marso 15 Ikaapat na Linggo ng Kuwaresma: Juan 9:1-41

Mabuting Balita: Juan 9:1-41

Noong panahong iyon: Sa paglalakad ni Hesus ay may nakita siyang isang lalaking ipinanganak na bulag. Tinanong siya ng kanyang mga alagad, “Rabi, sino po ang nagkasala at ipinanganak na bulag ang lalaking ito, siya o ang kanyang mga magulang?” Sumagot si Hesus, “Ipinanganak na bulag ang lalaking ito, hindi dahil sa nagkasala siya o ang kanyang mga magulang, kundi upang mahayag ang kapangyarihan ng Diyos. 

Dapat nating gawin ang mga ipinagagawa ng nagsugo sa akin samantalang araw pa; dumarating ang gabi at wala nang makagagawa. Habang ako’y nasa sanlibutan, ako ang ilaw ng sanlibutan.” Pagkasabi nito, si Hesus ay lumura sa lupa at gumawa ng putik. Ipinahid niya ito sa mata ng bulag. Sinabi sa kanya ni Hesus, “Pumunta ka sa deposito ng tubig sa Siloe.” (Ang kahulugan nito’y Sinugo.) “Maghilamos ka roon.” Gayon nga ang ginawa ng bulag at nang magbalik ay nakakita na. 

Sinabi ng mga kapitbahay niya at ng mga nakakita sa kanya noong siya’y namamalimos pa, “Hindi ba iyan ang lalaking dating nagpapalimos?” Sumagot ang ilan, “Iyan nga!” “Hindi! Kamukha lang,” wika naman ng iba. At sumagot ang lalaki, “Ako nga po iyon.” 

“Paano kang nakakita?” tanong nila. Sumagot siya, “Ang lalaking tinatawag na Hesus ay gumawa ng putik at ipinahid sa aking mga mata. Pagkatapos, sinabi sa akin, ‘Pumunta ka sa Siloe at maghilamos.’ Kaya’t pumaroon ako at naghilamos, at nakakita na ako.” “Nasaan siya?” tanong nila sa kanya. “Ewan ko po,” sagot niya. 

Dinala nila sa mga Pariseo ang dating bulag. Araw ng Pamamahinga nang gumawa si Hesus ng putik at padilatin ang bulag. Tinanong din siya ng mga Pariseo kung paano siya nakakita. Sinabi niya sa kanila, “Pinahiran niya ng putik ang aking mga mata, naghilamos ako pagkatapos, at ngayo’y nakakikita na ako.” 

Ang sabi ng ilan sa mga Pariseo, “Hindi mula sa Diyos ang taong iyan, sapagkat hindi niya ipinangingilin ang Araw ng Pamamahinga.” Ngunit sinabi naman ng iba, “Paanong makagagawa ng ganitong kababalaghan ang isang makasalanan?” At hindi sila magkaisa ng palagay. 

Kaya’t tinanong nila uli ang dating bulag, “Ikaw naman, yamang pinadilat ni Hesus ang iyong mga mata, ano naman ang masasabi mo tungkol sa kanya?” “Siya’y isang propeta!” sagot niya. Ayaw maniwala ang mga Judio na siya’y dating bulag, kaya’t ipinatawag nila ang mga magulang ng taong iyon. 

At tinanong sila, “Anak ba ninyo ito? Talaga bang siya’y ipinanganak na bulag? Bakit nakakikita na siya ngayon?” Sumagot ang kanyang mga magulang, “Alam po naming siya ang aming anak, at siya’y ipinanganak na bulag. Ngunit hindi namin alam kung bakit nakakikita na siya ngayon, o kung sino ang nagpadilat sa kanya. 

Siya na po ang tanungin ninyo. Siya’y may sapat na gulang na at makapagsasabi ng tungkol sa kanyang sarili!” Ganito ang sabi ng kanyang mga magulang dahil sa takot sa mga Judio, sapagkat pinagkaisahan ng mga Judio na itiwalag sa sinagoga ang sinumang magpahayag na si Hesus ang Mesiyas. Ito ang dahilan kung bakit sinabi ng kanyang mga magulang, “Siya’y may sapat na gulang na; siya po ang tanungin ninyo.” 

Kaya’t muli nilang ipinatawag ang dating bulag at sinabi sa kanya, “Sabihin mo ang totoo! Alam naming makasalanan ang taong iyon.” Hindi ko po alam kung siya’y makasalanan o hindi,” tugon niya. “Isang bagay ang alam ko: dati akong bulag ngunit ngayo’y nakakikita na.” “Ano ang ginawa niya sa iyo?” tanong nila. “Paano niya pinadilat ang iyong mga mata?” 

Sumagot siya, “Sinabi ko na po sa inyo, at ayaw ninyong pakinggan. Ano’t ibig ninyong marinig uli? Ibig din ba ninyong maging alagad niya?” At siya’y inalipusta nila. “Ikaw ang alagad niya,” sabi nila. “Ngunit kami’y mga alagad ni Moises. Nalalaman naming nagpakita ang Diyos kay Moises; ngunit ang taong iyon – ni hindi namin alam kung saan nanggaling!” Sumagot ang lalaki, “Iyan nga po ang kataka-taka! 

Hindi ninyo alam kung saan siya nanggaling, gayung pinadilat niya ang mga mata ko. Alam nating hindi pinakikinggan ng Diyos ang mga makasalanan, ngunit pinakikinggan niya ang mga tunay na sumasamba sa kanya at sumusunod sa kanyang kalooban. Buhat sa pasimula ng sanlibutan ay wala pang nakapagpapadilat ng mata ng taong ipinanganak na bulag. Wala pong magagawa ang taong iyon kung siya’y hindi mula sa Diyos!” Sumagot sila, “Ipinanganak kang makasalanan at ikaw pa ang magtuturo sa amin?” At siya’y itiniwalag nila. 

Nabalitaan ni Hesus na ang lalaking pinagaling niya ay itiniwalag ng mga Pariseo. Kaya’t tinanong niya ang lalaki nang matagpuan niya ito, “Sumasampalataya ka ba sa Anak ng Tao?” Sumagot ang lalaki, “Sino po ba siya, Ginoo? Sabihin ninyo sa akin, upang ako’y manampalataya sa kanya.” “Siya’y nakita mo na. Siya ang nakikipag-usap sa iyo,” ani Hesus. “Sumasampalataya po ako, Panginoon!” sabi ng lalaki. At sinamba niya si Hesus. 

Sinabi pa ni Hesus, “Isang kahatulan sa sanlibutan ang pagparito ko, upang makakita ang mga bulag at mabulag ang mga nakakikita.” Narinig ito ng ilang Pariseong malapit sa kanya at siya’y tinanong, “Ibig mo bang sabihi’y bulag din kami?” Sumagot si Hesus, “Kung kayo’y bulag, wala sana kayong kasalanan. Ngunit sinasabi ninyong nakakikita kayo, kaya’t nananatili ang inyong mga kasalanan.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sa isang malayong lugar ay may isang hari na kilala sa kanyang kayabangan. Binalaan siya ng kanyang mga nasasakupan na maghanda dahil may isang nakakatakot na sakit na paparating sa kanilang kaharian. Ngunit buong pagmamalaki na sinabi ng hari sa kanila na huwag mag-alala, sapagkat sa sandaling dumating ang sakit sa kanyang kaharian ay agad niya itong papatayin.

Hindi nagtagal ay dumating nga ang kinatatakutang sakit. Dahil sa kayabangan ng hari at sa kanyang kakulangan sa paghahanda, mabilis na kumalat ang sakit at nilugmok ang buong kaharian.

Ang kayabangan ay isang espirituwal na karamdaman na maaari ring pumasok sa ating mga puso. Unti-unti nitong binubulag ang ating mga mata sa kapangyarihan ng Diyos. Kapag tayo ay nagiging mapagmataas, nagsisimula tayong mag-isip na tila ba mas dakila tayo kaysa sa Diyos.

Dahil dito, minamaliit natin ang Kanyang kapangyarihan. Ngunit alam nating lahat na kapag minamaliit natin ang kapangyarihan ng Diyos, darating ang panahon na tayo ay mapapababa at mapapaluhod sa Kanyang harapan.

Sa Ebanghelyo, mababasa natin ang tungkol sa isang lalaking dating bulag na pinagaling ni Jesus. Hindi maikakaila ang himala sapagkat ang mismong taong gumaling ang nagpapatotoo sa kapangyarihan ni Jesus. Subalit may ilang Pariseo na tumangging maniwala sa kanyang patotoo.

Bakit nga ba tumanggi ang ilan sa kanila na maniwala sa personal na patotoo ng lalaking pinagaling ni Jesus? Ito ay dahil sa kanilang kayabangan. Ang mga Pariseo ay mga makapangyarihang pinuno ng relihiyon sa mga Hudyo at kilala sila bilang mahigpit na tagasunod ng kanilang mga batas at tradisyon. Dahil naganap ang pagpapagaling sa araw ng Sabbath—ang araw ng pahinga para sa mga Hudyo—ipinilit nilang hindi dapat mangyari ang ganitong gawain sa araw na iyon.

Dahil dito, isinara nila ang kanilang mga puso kay Jesus. Sa halip na magalak sa himala, nagduda sila. Sa halip na kilalanin ang kapangyarihan ng Diyos na kumikilos, kanilang kinuwestiyon ito. At sa halip na pakinggan ang patotoo ng lalaking pinagaling, kanilang minamaliit ang kanyang karanasan.

Ngunit paano kaya kung nagpakumbaba sila at naniwala? Maaaring naranasan din nila ang kapangyarihan ni Jesus. Maaaring natuto rin sila ng mahahalagang aral mula sa lalaking minsang namuhay sa dilim ngunit ngayon ay namumuhay na sa liwanag—mga aral tungkol sa pagpapakumbaba, pagsunod sa Panginoon, at matibay na pananampalataya.

Sa pagninilay na ito, inaanyayahan tayong lahat ng Ebanghelyo na suriin ang ating mga puso. Minsan, tulad ng mga Pariseo, maaari tayong maging labis na kumpiyansa sa ating sariling kaalaman, paniniwala, o tradisyon kaya hindi na natin nakikita ang pagkilos ng Diyos sa ating harapan. Ang kayabangan ay maaaring maging hadlang upang makita natin ang biyaya ng Diyos na kumikilos sa ating buhay at sa buhay ng ating kapwa.

Ipinapaalala sa atin ng Panginoon na ang pusong mapagpakumbaba ang siyang nakakakita sa hindi nakikita ng kayabangan. Ang pusong mapagpakumbaba ay marunong kumilala sa kapangyarihan ng Diyos, marunong makinig sa patotoo ng iba, at bukas sa mga kahanga-hangang paraan ng pagkilos ng Diyos sa ating buhay.

Ngayon, habang tayo ay nagmumuni-muni sa mensaheng ito, tanungin natin ang ating sarili: May sapat ba tayong pagpapakumbaba upang makita at tanggapin ang pagkilos ng Diyos sa ating buhay, o baka naman ang ating kayabangan ang siyang nagbubulag sa atin sa mga himalang ginagawa na ng Diyos sa ating buhay?— Marino J. Dasmarinas