Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 14 Sabado sa Ikatlong Linggo ng Kuwaresma: Lucas 18:9-14

Mabuting Balita: Lucas 18:9-14

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus ang talinghagang ito sa mga taong ang tingin sa sarili'y matuwid at humahamak naman sa iba. "May dalawang lalaking pumanhik sa templo upang manalangin: ang isa'y Pariseo at ang isa nama'y publikano.

Tumindig ang Pariseo at pabulong na nanalangin ng ganito: 'O Diyos, nagpapasalamat ako sa iyo pagkat hindi ako katulad ng iba -- mga magnanakaw, mga mandaraya, mga mangangalunya -- o kaya'y katulad ng publikanong ito.

Makalawa akong nag-aayuno sa loob ng sanlinggo; nagbibigay ako ng ikapu ng lahat kong kinikita. Samantala, ang publikano'y nakatayo sa malayo; hindi man lamang makatingin sa langit, kundi dinadagukan ang kanyang dibdib, at sinasabi: 'O Diyos, mahabag po kayo sa akin na isang makasalanan!'

Sinasabi ko sa inyo: ang lalaking ito'y umuwing kinalulugdan ng Diyos, ngunit hindi ang isa. Sapagkat ang sinumang nagpapakataas ay ibababa, at ang nagpapakababa ay itataas."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ang Pagpapakumbaba ba ay Kahinaan ng Diyos?

Sa Ebanghelyo, nakita natin ang pagpapakumbaba ng maniningil ng buwis. Nang siya’y tumayo sa harap ng Diyos, hindi siya nagkunwaring matuwid. Sa halip, mapagpakumbaba niyang inamin ang kanyang pagiging makasalanan at ang kanyang pagiging hindi karapat-dapat.

Alam niya na sa harap ng Diyos ay wala siyang maipagmamalaki at wala siyang karapat-dapat hingin. Ngunit dahil sa kanyang pagpapakumbaba, siya ay umuwi na may dalang biyaya at pagpapala mula sa Diyos.

Dito natin makikita ang isang mahalagang katotohanan: ang lihim upang makamtan ang pabor ng Diyos ay ang pagpapakumbaba at ang tapat na pagkilala sa ating sariling kahinaan at pagkukulang. Ang maniningil ng buwis na tumanggap ng biyaya ng Diyos ay tunay na may kamalayan sa kanyang kasalanan.

Hindi niya ito sinubukang itago sa Diyos. Maaaring hindi niya lubos na naunawaan na alam na ng Diyos ang lahat tungkol sa kanya. Ngunit ang mahalaga ay kinilala niya ang kanyang kasalanan at buong pagpapakumbaba siyang humingi ng awa sa Diyos.

Isang napakagandang katotohanan na ang mga mapagpakumbaba ay may natatanging lugar sa puso ng Diyos. Kapag tayo ay nagpapakumbaba sa Kanya, binubuksan natin ang ating sarili sa Kanyang biyaya. Ang pagpapakumbaba ay hindi lamang naglalapit sa atin sa Diyos; nagdudulot din ito ng paggalang at pag-unawa mula sa ating kapwa.

Marami sa atin ang nag-aatubiling magpakumbaba sapagkat iniisip nating ito ay tanda ng kahinaan. Ngunit ang totoo, ang pagpapakumbaba ay hindi kahinaan—ito ay isang lakas. Sapagkat ang taong marunong magpakumbaba ay higit na iginagalang kaysa sa taong patuloy na itinataas ang kanyang sarili.

Gayunpaman, hindi madaling magpakumbaba sa harap ni Jesus at sa harap ng ating kapwa. Nangangailangan ito ng sakripisyo at ng kahandaang isantabi ang ating pagmamataas. Inaanyayahan tayong kilalanin na ang lahat ng mayroon tayo—ang ating kakayahan, tagumpay, at mga biyaya—ay nagmumula sa Diyos. Sa harap Niya, wala tayong maipagmamalaki kundi ang Kanyang awa at pagmamahal.

Tunay ngang makahulugan ang sinabi ni Saint Elizabeth Ann Seton: “Napakababa ng pintuan ng Langit; tanging ang mga mapagpakumbaba lamang ang makapapasok dito.” Ipinapaalala sa atin ng mga salitang ito na ang pagpapakumbaba ay hindi lamang isang kapangyarihan—ito ay isang landas na naglalapit sa atin sa Diyos. Kung nais nating maranasan ang Kanyang biyaya, patnubay, at kapayapaan, kailangan nating matutong tahakin ang tahimik ngunit makapangyarihang landas ng pagpapakumbaba.

Sa ating pagninilay ngayon, tanungin natin ang ating sarili: Handa ba tayong isantabi ang ating pagmamataas, magpakumbaba sa harap ng Diyos, at tanggapin na ang tunay na kadakilaan ay hindi matatagpuan sa pagtataas ng ating sarili, kundi sa buong pusong pagsuko ng ating buhay sa Kanya? —Marino J. Dasmarinas