“Ano ang gagawin natin?” wika nila. “Gumagawa ng maraming kababalaghan ang taong ito. Kung siya’y pababayaan natin, mananampalataya sa kanya ang lahat. Paririto ang mga Romano at wawasakin ang Templo at ang ating bansa.” Ngunit isa sa kanila, si Caifas, ang pinakapunong saserdote noon ay nagsabi ng ganito: “Ano ba kayo? Hindi ba ninyo naiisip na mas mabuti para sa atin na isang tao lamang ang mamatay alang-alang sa bayan, sa halip na mapahamak ang buong bansa?”
Sinabi niya ito hindi sa ganang kanyang sarili lamang. Bilang pinakapunong saserdote ng panahong iyon, hinulaan niyang mamamatay si Hesus dahil sa bansa – at hindi dahil sa bansang iyon lamang, kundi upang tipunin ang nagkawatak-watak na mga anak ng Diyos. Mula noon, binalangkas na nila kung paano ipapapatay si Hesus, kaya’t hindi na siya hayagang naglakad sa Judea. Sa halip, siya’y nagpunta sa Efraim, isang bayang malapit sa ilang. At doon siya nanirahang kasama ng kanyang mga alagad.
Nalalapit na ang Pista ng Paskuwa. Maraming taga-lalawigang
pumunta sa Jerusalem bago mag-Paskuwa upang isagawa ang paglilinis ayon sa
Kautusan. Hindi nila nakita si Hesus sa templo, kaya’t nagtanungan sila,”Ano sa
akala ninyo? Paririto kaya sa pista o hindi?” Ipinag-utos ng mga punong
saserdote at ng mga Pariseo na ituro ng sinumang nakaaalam kung nasaan si Hesus
upang siya’y maipadakip nila.
Bukod sa Kanyang mga mahimalang pagpapagaling, si Jesus ay isang taong malapit sa masa. Siya ay madaling lapitan, mapagpakumbaba, at matulungin. Naglaan Siya ng oras para sa lahat—lalo na sa mga mahihirap at mga aba sa lipunan. Dahil sa mga katangiang ito, naging mahal Siya sa puso ng maraming tao, lalo na ng mga karaniwang mamamayan na naghahangad na mapansin, mapakinggan, at mahalin.
Dahil dito, marami ang naakit sa Kanya. Ang sinumang makakita o makarinig tungkol sa Kanya ay nahihikayat na sumunod sa Kanya. Ang Kanyang presensya ay nagdudulot ng pag-asa, ginhawa, at bagong buhay. Subalit kasabay ng pagmamahal ng mga tao, Siya rin ay naging banta sa mga may kapangyarihan at sa mga namumuno noong panahong iyon.
Tayo na nagsasabing sumusunod kay Jesus ay inaanyayahang pagnilayan ang mga katangiang ito sa ating sariling buhay. Maaaring wala tayong kakayahang gumawa ng mga himala, pero hinahamon tayong lahat upang maging mapagpakumbaba, madaling lapitan, at bukas sa pagbibigay ng ating oras—lalo na sa mga madalas na binabaliwala, ang mga mahihirap at walang kapangyarihan. Sa ganitong paraan, maaari tayong maging daluyan ng presensya ng Panginoon sa iba.
Sa tuwing pinipili nating makinig, magmalasakit, at maglaan ng oras, hinahayaan nating maranasan ng iba hindi lamang ang ating sarili, kundi si Kristo na nananahan sa atin.
Handa ba tayong maging tulad ni Jesus—bukas sa lahat, mapagkumbaba at handang maglaan ng ating oras—o pinipili nating manaig ang ating pagiging abala, paglayo at pagiging makasarili kaysa sa pagmamahal at mamalasakit na nais Niyang ipahayag sa pamamagitan natin? —Marino J. Dasmarinas
No comments:
Post a Comment