Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 16 Lunes sa Ikaapat na Linggo ng Kuwaresma: Juan 4:43-54

Mabuting Balita: Juan 4:43-54

Noong panahong iyon, umalis si Hesus sa Samaria at nagtungo sa Galilea. Sapagkat si Hesus na rin ang nagsabing ang isang propeta'y hindi iginagalang sa kanyang bayan. Pagdating niya sa Galilea ay mabuti ang pagtanggap sa kanya ng mga tagaroon, sapagkat nasa Jerusalem din sila noong Pista ng Paskua at nakita niya ang lahat ng kanyang ginawa roon.

Nagpunta uli si Hesus sa Cana, Galilea. Doon niya ginawang alak ang tubig. Doon naman sa Capernaum ay may isang mataas na pinuno ng Pamahalaan; at may sakit ang kanyang anak na lalaki. Nang mabalitaan niyang bumalik si Jesus sa Galilea mula sa Judea, pinuntahan niya ito.

Pinakiusapan niya itong pumunta sa Capernaum at pagalingin ang kanyang anak na naghihingalo. Sinabi sa kanya ni Hesus, "Hangga't hindi kayo nakakikita ng mga palatandaan at mga kababalaghan, hindi kayo mananampalataya." Ngunit sinabi ng pinuno, "Tayo na po, Ginoo, bago mamatay ang aking anak." Sumagot si Jesus, "Umuwi na kayo; magaling na ang inyong anak."

Naniwala ang lalaki sa salita ni Hesus, at umuwi nga siya. Sa daan pa'y sinalubong na siya ng kanyang mga alipin at sinabing magaling na ang kanyang anak. Tinanong niya sila, "Anong oras siya gumaling?" Siya po'y inibsan ng lagnat kahapong mag-aala-una ng hapon," tugon nila. Naalaala ng ama na noong oras na iyon sinabi sa kanya ni Hesus, "Magaling na ang iyong anak." Kaya't siya at ang kanyang buong sambahayan ay sumampalataya kay Hesus.

Ito ang pangalawang kababalaghang ginawa ni Hesus sa Galilea pagpunta niya roon buhat sa Judea.   

+ + + + + + +

Repleksyon:

Gaano kalalim ang ating pananampalataya kay Jesus?

Ang ating pananampalataya ba ay nakabatay lamang sa kung ano ang ating nakikita at nararanasan? O ang ating pananampalataya ba ay hindi nalilimitahan ng kung ano lamang ang ating nakikita?

Minsan ay mahirap para sa atin ang manampalataya kapag wala tayong nakikitang konkretong bagay na magpapatibay nito. Madalas ay naghahanap tayo ng malinaw na palatandaan bago tayo lubos na magtiwala.

Ngunit ang pananampalatayang nakasalalay lamang sa nakikita ay maaaring maging mababaw. Ang tunay at malalim na pananampalataya ay yaong pinanghahawakan natin sa ating puso kahit wala pa tayong nakikitang malinaw na tanda o katuparan.

Ipinakita sa atin ng opisyal ng hari sa ating Ebanghelyo ang ganitong uri ng malalim na pananampalataya. Pinaniwalaan niya ang sinabi ni Jesus kahit wala pa siyang nakikitang anumang palatandaan. Nagtiwala lamang siya sa mga salita ni Jesus.

Nang sabihin ni Jesus sa kanya na umuwi na siya sapagkat mabubuhay ang kanyang anak na may sakit, siya ay umalis agad nang walang pag-aalinlangan at walang hinihinging patunay. Mahigpit niyang pinanghawakan sa kanyang puso ang mga salitang binitiwan ni Jesus. At nang siya’y makarating sa kanilang bahay, nalaman niyang gumaling nga ang kanyang anak sa mismong oras na sinabi ni Jesus ang mga salitang iyon na nagbigay-buhay.

Inaanyayahan tayo ng Ebanghelyong ito na silipin ang lalim ng ating sariling pananampalataya. Darating at darating ang mga sandali na masusubok ang ating pananampalataya kay Jesus—marahil sa pamamagitan ng paghihirap, matinding suliranin, o malubhang karamdaman. May mga pagkakataon na tila guguho ang ating pag-asa at parang walang malinaw na sagot sa ating mga panalangin.

Ano ang gagawin natin kapag dumating tayo sa puntong tila wala nang pag-asa? Ano ang gagawin natin kung, halimbawa, sabihin ng doktor na ilang buwan na lamang ang ating itatagal sa mundong ito? Hihina ba ang ating pananampalataya dahil wala tayong nakikitang agarang himala? O patuloy ba tayong magtitiwala sa mga salita ng Panginoon kahit hindi pa natin nakikita ang katuparan nito?

Sa mga sandaling tulad nito, inaanyayahan tayong kumapit nang mahigpit sa ating pananampalataya sa Panginoon at huwag kailanman sumuko, anuman ang ating pinagdaraanan ngayon. Ang ating pananampalataya kay Jesus ay higit na dakila kaysa sa anumang pagsubok o suliranin na ating haharapin. Ang ating pananampalataya sa Kanya ay mas malakas kaysa sa anumang karamdaman na maaaring sumira sa ating katawan ngunit hindi kailanman makapagpapahina sa matibay nating pagtitiwala sa Kanya.

Patuloy na nagsasalita ang Panginoon ng mga salita ng buhay sa atin hanggang ngayon, tulad ng ginawa Niya sa opisyal ng hari. Kahit hindi pa natin nakikita ang bunga, ang Kanyang mga salita ay nananatiling totoo, tapat, at makapangyarihan.

Ngayon ay sandali tayong tumigil at pagnilayan ito sa katahimikan ng ating puso.

Kapag dumating ang sandaling masubok ang ating pananampalataya, mananatili ba tayong nagtitiwala sa mga salita ni Jesus kahit hindi pa natin nakikita ang katuparan? At handa ba tayong patuloy na kumapit sa Kanya, naniniwalang Siya ay kumikilos na sa ating buhay kahit hindi pa natin ito lubos na nauunawaan?— Marino J. Dasmarinas