Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 12 Huwebes sa Ikatlong Linggo ng Kuwaresma: Lucas 11:14-23

Mabuting Balita: Lucas 11:14-23

Noong panahong iyon, pinalayas ni Jesus ang isang demonyong sanhi ng pagkapipi ng isang lalaki, at ito'y nakapagsalita na mula noon. Nanggilalas ang mga tao, ngunit may ilan sa kanila ang nagsabi, "Si Beelzebul na prinsipe ng mga demonyo ang nagbigay sa kanya ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo." 

May iba namang nais siyang subukin, kaya't nagsabi, "Magpakita ka ng kababalaghang magpapakilala na ang Diyos ang sumasaiyo. Ngunit batid ni Jesus ang kanilang iniisip, kaya't sinabi sa kanila, "babagsak ang bawat kahariang nahahati sa magkakalabang pangkat at mawawasak ang mga bahay roon. 

Kung maghimagsik si Satanas laban sa kanyang sarili, paano mananatili ang kanyang kaharian? Sinasabi ninyong nagpapalayas ako ng demonyo sapagkat binigyan ako ni Beelzebul ng kapangyarihang ito. Kung ako'y nagpapalayas ng demonyo sa pamamagitan ni Beelzebul, sino naman ang nagbigay ng kapangyarihan sa inyong mga tagasunod na magbigay na makagawa ng gayon?

Sila na rin ang nagpapatunay na maling-mali kayo. Ngayon, kung ako'y nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos, nangangahulugang dumating na sa inyo ang paghahari ng Diyos.

"Kapag ang isang taong malakas at nasasandatahan ay nagbabantay sa kanyang bahay, malayo sa panganib ang kanyang ari-arian. Ngunit kung salakayin siya at talunin ng isang taong higit na malakas, sasamsamin nito ang mga sandatang kanyang inaasahan at ipamamahagi ang ari-ariang inagaw. "Ang hindi panig sa akin ay laban sa akin, at nagkakalat ang hindi tumutulong sa aking mag-ipon.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tunay nga ba nating pinaniniwalaan si Jesus bilang ating Panginoon at Tagapagligtas?

Sa Mabuting Balita ngayon, matapos palayasin ni Jesus ang isang demonyo mula sa isang lalaki, may ilang taong nag-akusa sa Kanya na Siya raw ay kakampi ng mga demonyo. Sa halip na magalak dahil napalaya ang isang tao mula sa kapangyarihan ng kasamaan, ang kanilang mga puso ay napuno ng pagdududa at kawalan ng paniniwala. Hindi nila matanggap na ang himalang ginawa ni Jesus ay bunga ng Kanyang kabutihan at habag. Dahil sa katigasan ng kanilang puso, inakusahan nila ang mismong nagdala ng kalayaan at kagalingan.

Dahil dito, inaanyayahan tayong magtanong sa ating sarili: Sino nga ba ang tunay na kakampi ng mga demonyo? Si Jesus ba, o ang mga taong tumatangging maniwala sa Kanya?

Sa ating buhay, palagi tayong nahaharap sa isang mahalagang pagpili—ang maniwala kay Jesus o ang tanggihan Siya. Ngunit ang tunay na paniniwala ay hindi lamang nasasabi sa ating mga labi. Ang paniniwala kay Jesus ay nangangahulugan na tayo ay lumalakad sa Kanyang landas at namumuhay ayon sa Kanyang mga aral. Hindi natin maaaring sabihin na tayo ay naniniwala sa Kanya kung tumatanggi naman tayong sundin ang Kanyang ipinapakita sa atin.

Kapag tayo ay tumatalikod kay Jesus, nagiging bukás ang ating sarili sa impluwensya ng kasamaan. Kung wala ang liwanag ni Kristo na gumagabay sa ating mga puso, madali tayong mailigaw ng mga tukso at panlilinlang ng diyablo.

Nakakalungkot isipin na marami pa ring tao sa ating panahon ang katulad ng mga taong nabuhay noong panahon ni Jesus na tumangging maniwala sa Kanya. Bakit kaya ito nangyayari? Marahil kung minsan ay masyado tayong nakatuon sa ating sarili hanggang sa isipin nating mas alam pa natin ang tama kaysa sa Diyos. May mga pagkakataon ding sinasabi nating tayo ay naniniwala kay Jesus, ngunit ang ating mga gawa ay hindi naman sumasalamin sa Kanyang mga aral.

Kapag isinara natin ang ating puso kay Jesus, nagbubukas tayo ng pintuan para sa impluwensya ng kasamaan. Kapag wala ang gabay ni Kristo at ang tinig ng malinis na konsensya, maaaring dumating ang punto na ang tao ay nakakagawa ng mali nang hindi na nakakaramdam ng pagsisisi.

Marahil ito ang dahilan kung bakit nakikita natin ang ilang masakit na katotohanan sa ating mundo ngayon—tulad ng pagkitil sa buhay ng inosenteng sanggol sa sinapupunan, o ang pagsira sa banal na tipan ng kasal sa pamamagitan ng pagtataksil. Ipinapaalala sa atin ng mga pangyayaring ito kung ano ang maaaring mangyari kapag hinayaan ng tao na ang sarili ay gabayan ng makasariling pagnanasa kaysa sa katotohanan at pag-ibig ni Kristo.

Ngunit sa kabila ng lahat, may pag-asa pa rin.

May pag-asa hangga’t may mga taong tulad natin na naniniwala kay Jesus—mga taong handang manindigan para sa Kanyang mga aral at mga pagpapahalaga.

Kapag pinahahalagahan natin ang kaloob na buhay at ipinagtatanggol ang dangal nito, nagiging saksi tayo ng pag-ibig ng Diyos sa isang mundong madalas nakakalimot sa kabanalan ng buhay.

Kapag iginagalang natin ang kabanalan ng sakramento ng kasal at pinipiling maging tapat sa kabila ng mga tukso, nagiging buhay tayong patotoo ng katapatan ni Kristo.

At kapag pinipili nating sumunod kay Jesus kahit mahirap, hinahayaan nating magliwanag ang Kanyang ilaw sa pamamagitan ng ating buhay at magdala ng pag-asa sa iba.

Kaya, inaanyayahan tayong lahat ng Panginoon na suriin ang ating mga puso.

Tunay nga ba nating pinaniniwalaan si Jesus bilang ating Panginoon at Tagapagligtas—hindi lamang sa ating mga salita kundi sa paraan ng ating pamumuhay araw-araw? At handa ba tayong tumindig para sa Kanya at sundan ang Kanyang landas kahit ito ay mangahulugan ng pagsasakripisyo at katapatan sa gitna ng isang mundong madalas tumatanggi sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas