Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 18 Miyerkules sa Ikaapat na Linggo ng Kuwaresma: Juan 5:17-30

Mabuting Balita: Juan 5:17-30

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga Judio: “Ang aking Ama’y patuloy sa paggawa, at gayun din ako.” Lalong pinagsikapan ng mga Judio na patayin siya, sapagkat nilabag na niya ang batas tungkol sa Araw ng Pamamahinga ay sinasabi pa niyang ang Diyos ang kanyang Ama, at sa gayo’y ipinapantay ang sarili sa Diyos. 

Kaya’t sinabi sa kanila ni Hesus, “Dapat ninyong malaman na walang ginagawa ang Anak sa kanyang sarili lamang; ang ginagawa lamang niya’y ang nakikita niyang ginagawa ng Ama. Ang ginagawa ng Ama ay siya ring ginagawa ng Anak. Sapagkat minamahal ng Ama ang Anak, at ipinakikita sa Anak ang lahat ng ginagawa niya. 

At higit pa sa mga ito ang mga gawang ipakikita sa kanya ng Ama at manggigilalas kayo. Kung paanong binubuhay ng Ama ang mga patay, gayun din naman, bubuhayin ng Anak ang sinumang nais niyang buhayin. Hindi humahatol kaninuman ang Ama. Ibinigay niya sa Anak ang buong kapangyarihang humatol upang parangalan ng lahat ang Anak, tulad ng kanilang pagpaparangal sa Ama. Ang hindi nagpaparangal sa Anak ay hindi nagpaparangal sa Amang nagsugo sa Anak.  

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naniniwala ba tayo sa pagiging isa ng Diyos Ama at ng Diyos Anak?

Maaaring ibuod ang unang bahagi ng mga pahayag ni Jesus sa Ebanghelyo sa ganitong diwa: “Kung ano ang Ama, gayon din ang Anak.” Pinaniniwalaan natin ito sapagkat si Jesus ang ikalawang Persona ng Santisima Trinidad. Siya ang Salitang nagkatawang-tao (Juan 1:14), ang nakikitang larawan ng di-nakikitang Diyos, na dumating upang ihayag sa atin ang Ama sa pag-ibig, awa at katotohanan.

Tinitingala natin si Jesus bilang pinagmulan at pinuno ng ating pananampalataya, kaya’t walang duda na tayo ay Kanyang mga tagasunod. Ngunit sa ating paglalakbay bilang isang pamayanan ng pananampalataya, inaanyayahan tayong suriin ang ating mga puso: Tayo ba ay tunay na karapat-dapat na mga tagasunod ni Kristo? Ipinapahayag natin na naniniwala tayo sa Kanyang kaisahan sa Ama—ngunit naipapakita ba natin ang paniniwalang ito sa ating mga gawa?

Kapag may nangangailangan, nagiging daluyan ba tayo ng habag ng Diyos? Kapag hinihingi ng pagkakataon ang katotohanan, nasasabi ba natin ito nang may pag-ibig at kababaang-loob? Sa ating pang-araw-araw na pamumuhay, naipapakita ba natin ang kababaang-loob at kaamuan ni Kristo, o hinahayaan nating manaig ang ating pagmamataas at sariling kapakanan? Isinasabuhay ba natin ang ating naririnig at nababasa sa Ebanghelyo?

Ang maniwala kay Jesus ay hindi lamang pagtanggap sa Kanyang mga salita, kundi pagsasabuhay ng Kanyang buhay. Ito ay ang pagpapahintulot na baguhin Niya ang paraan ng ating pagtingin sa iba, ang paraan ng ating pagpapatawad, at ang paraan ng ating pagpili ng tama.

Kapag ang isang taong nakasakit sa atin ay lumapit, humihingi ng tawad at nagnanais makipagkasundo, paano tayo tumutugon? Binubuksan ba natin ang ating puso, tulad ng walang sawang pagbubukas ni Kristo ng Kanyang puso para sa atin? O isinasara natin ang pintuan at pinipiling manatili sa galit, sakit, at hindi pagpapatawad?

Sa ating pagninilay tungkol sa kaisahan ng Ama at ng Anak, nawa’y maalala natin na tinatawag din tayong makiisa sa kanila—hindi lamang sa paniniwala, kundi sa paraan ng ating pamumuhay, pagmamahal, at pagpapatawad.

Kung tunay tayong naniniwala na si Jesus ay kaisa ng Ama, nakikita ba ng iba ang kaisahang ito sa ating pamumuhay?— Marino J. Dasmarinas