Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 9 Lunes ng Ika-5 Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 6:53-56

Mabuting Balita: Marcos 6:53-56

Noong panahong iyon, sina Hesus at ang kanyang mga alagad ay tumawid ng lawa, at pagdating sa Genesaret ay isinadsad nila ang bangka. Paglunsad nila, nakilala agad sila ng mga tao. Kaya't nagmamadaling nilibot ng mga ito ang mga pook sa paligid; at ang mga may sakit, na nakaratay na sa higaan ay dinala nila kay Jesus, saanman nila mabalitaang naroon siya. 

At saanman siya dumating maging sa nayon, lunsod, o kabukiran ay dinadala sa liwasan ang mga may sakit at isinasamo sa kanya na pahipuin sila kahit man lang sa palawit ng kanyang kasuotan. At lahat ng makahipo nito ay gumagaling.  

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit tayo nananalangin kay Hesus?

Marahil tayo ay nananalangin dahil may hinihiling tayo sa Panginoon, at dahil nais nating ilagak sa Kanyang mapagmahal na mga kamay ang lahat ng ating alalahanin, takot, at mga pasanin. Ang panalangin ay hindi lamang paghingi; ito ay paglapit sa Kanya na lubos na nakauunawa sa pinakamalalim na hinahangad ng ating mga puso.

Sa Mabuting Balita, lumapit ang mga tao kay Hesus nang malaman nilang Siya ay nasa kanilang lugar. Dinala nila ang kanilang mga maysakit at pati ang mga problemang matagal na nilang kinikimkim sa kanilang mga puso. Ninais nila ang kagalingan para sa kanilang katawan at kaluluwa, at hindi sila binigo ni Hesus.

Gayundin, tayo rin ay lumalapit sa Kanya dala hindi lamang ang ating pisikal na pangangailangan kundi pati ang ating sakit sa damdamin, mga pangamba sa hinaharap, at mga tahimik na laban na tanging tayo at ang Diyos ang nakaaalam.

Sa tuwing tayo ay lumalapit kay Hesus at may hinihiling sa Kanya, magtiwala tayo na ibibigay Niya ang tunay na makabubuti sa atin. Minsan, ito ay pisikal na kagalingan. Sa ibang pagkakataon, ito ay emosyonal o espirituwal na kagalingan—kagalingang nagpapalakas ng ating puso, nagbabalik ng ating pag-asa, at nagbibigay ng kapayapaan sa ating kalooban.

Kapag naniniwala tayo na si Hesus ay kumikilos na sa ating buhay, natututo tayong mamuhay nang may kapayapaan at pagtitiwala, sapagkat alam nating hindi tayo nag-iisa sa ating mga pinagdaraanan.

Ngunit paano naman tayong mga nananalangin para sa pisikal na kagalingan ngunit hindi ito natatanggap? Maraming pagkakataon na tayo ay nananalangin nang may malalim na pananampalataya ngunit hindi natin nararanasan ang pisikal na paggaling na ating inaasam.

Gayunman, ang pisikal na kagalingan ay maliit na bahagi lamang ng mas dakilang kagalingang nais ibigay sa atin ni Hesus. Ang dapat nating kilalanin at ipagpasalamat ay ang emosyonal at espirituwal na kagalingang patuloy Niyang ibinubuhos sa ating buhay tuwing tayo ay lumalapit sa Kanya nang may tapat na puso.

Kung hindi man tayo gumaling sa pisikal, huwag tayong mawalan ng pag-asa. Ang pananampalatayang nananahan sa ating mga puso ay higit pa sa sapat upang tulungan tayong harapin ang anumang karamdaman, takot, o pagsubok na maaaring dumating sa ating buhay. Ang ating pananampalataya ang nagpapaalala sa atin na kasama natin si Hesus—ginagabayan tayo, pinapalakas tayo, at binubuhat tayo lalo na sa mga sandaling tayo ay nanghihina.

Kaya patuloy tayong maniwala. Patuloy tayong magtiwala. Patuloy tayong manalangin—hindi lamang kapag may kailangan tayo, kundi dahil mahal natin ang Diyos na unang nagmahal sa atin.

Habang tayo ay lumalapit kay Hesus sa panalangin, tunay ba nating pinagtitiwala sa Kanya ang ating buong buhay, kahit hindi natin nakikita at nararamdaman agad ang Kanyang sagot?— Marino J. Dasmarinas