Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Enero 30 ng Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 4:26-34

Mabuting Balita: Marcos 4:26-34

Noong panahong iyon, Sinabi ni Jesus sa mga tao, "Ang paghahari ng Diyos ay maitutulad sa isang naghahasik ng binhi sa kanyang bukid. Pagkatapos niyon, magpapatuloy siya sa kanyang pang araw-araw na gawain, tutubo at lalago ang binhi nang hindi niya nalalaman kung paano. 

Ang lupa'y siyang nagpapasibol at nagpapabunga ng mga pananim: usbong muna, saka uhay na pagkatapos ay mahihitik sa mga butil. Pagkahinog ng mga butil, agad itong ipagagapas sapagkat dapat ng anihin."  

"Sa ano natin ihahambing ang paghahari ng Diyos?" sabi pa ni Jesus. "Anong talinghaga ang gagamitin natin upang ilarawan ito? Tulad ito ng butil ng mustasa na siyang pinakamaliit sa lahat ng binhi. Kapag natanim at lumago, ito'y nagiging pinakamalaki sa lahat ng puno ng gulay; nagkakasanga ito nang malalabay, anupat ang mga ibon ay nakapamumugad sa mga sanga nito."   

Ang Salita'y ipinangaral ni Jesus sa kanila sa pamamagitan ng maraming talinghaga tulad nito, ayon sa makakaya ng kanilang pang-unawa. Hindi siya nangaral sa kanila nang hindi gumagamit ng talinghaga; ngunit ipinaliwanag niya nang sarilinan sa kanyang mga alagad ang lahat ng bagay.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Alam ba natin na ikinalat na ng Diyos ang mga binhi ng pananampalataya sa ating mga puso?

Ang ating pagkakilala sa Diyos ay laging nagsisimula sa isang munting binhi na tahimik na itinatanim sa ating isipan at puso. Noong tayo’y bata pa, karamihan sa atin ay alam na may Diyos, ngunit hindi pa natin lubos na nauunawaan kung sino Siya at kung ano ang Kanyang papel sa ating buhay.

Habang tayo’y lumalago at nagkakaedad, unti-unti nating inaalagaan ang binhing ito—sa pamamagitan ng mas malalim na pagninilay tungkol sa Diyos, sa pagdalo sa Banal na Misa, sa pagbabasa ng Banal na Kasulatan, at sa patuloy na pag-aaral ng ating pananampalataya.

Sa pagdaan ng panahon ang maliit na binhing itinanim ng Diyos sa atin ay nagsisimulang lumago. Unti-unti, nagiging sandigan ng ating buhay ang Diyos. Siya ang nagiging ating kanlungan—ang ating takbuhan sa oras ng pagsubok, pagkalito, pagdududa, at kahinaan. Sa Kanya, hindi lamang tayo nakakahanap ng kanlungan, kundi pati ng lakas, kapayapaan, at pag-asa.

Gayunman, hindi lahat sa atin ay inaalagaan ang binhi ng pananampalataya, at hindi rin lahat sa atin ay pinipiling sa Diyos sumandig. Marami sa atin, kung minsan, ay naghahanap ng aliw sa bisyo o sa kapwa-tao. Ngunit kalaunan, natutuklasan nating panandalian at lumilipas ang kanlungang naibibigay nila. Ang tanging kanlungang nananatili magpakailanman ay ang Diyos. Ang lahat ng iba pang ating sinasandigan ay kumukupas at nawawala sa paglipas ng panahon.

Ano nga ba ang ating bahagi sa banal na gawaing ito ng Diyos ng paghahasik ng mga binhi? Ang ating bahagi ay tulungan ang mga binhing ito na lumago—hindi lamang sa ating mga puso, kundi pati sa puso ng ating mga kapatid.

Magagawa natin ito sa pamamagitan ng pagbabahagi ng ating nalalaman tungkol sa Diyos, sa pagsasabuhay ng Kanyang mga aral sa ating araw-araw na pamumuhay, at sa paghihikayat sa iba na basahin ang Banal na Kasulatan at dumalo sa Banal na Misa.

At kaya, tayo ay inaanyayahang tanungin ang ating mga sarili: Inaalagaan ba natin ang binhi ng pananampalatayang itinanim ng Diyos sa ating mga puso—at tinutulungan ba natin itong lumago sa puso ng iba, o hinahayaan na lamang ba natin itong matuyo at mamatay? —Marino J. Dasmarinas