Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Enero 28, Paggunita kay Santo Tomas de Aquino, pari at pantas ng Simbahan: Marcos 4:1-20

Mabuting Balita: Marcos 4:1-20

Noong panahong iyon, muling nagturo si Hesus sa tabi ng Lawa ng Galilea. Pinagkalipumpunan siya ng napakaraming tao, kaya’t lumulan siya sa isang bangkang nasa tubig at doon naupo. Ang karamihan nama’y nasa dalampasigan, nasa gilid na ng tubig. At sila’y tinuruan niya ng maraming bagay sa pamamagitan ng talinhaga.  

Ganito ang sabi niya: “Pakinggan ninyo! May isang magsasaka na lumabas upang maghasik. Sa kanyang paghahasik ay may binhing nalaglag sa daan. Dumating ang mga ibon at tinuka ang mga iyon. 

May binhi namang nalaglag sa kabatuhan. Agad sumibol ang mga iyon, sapagkat manipis lamang ang lupa doon; ngunit nang tumindi ang sikat ng araw, nalanta at natuyo ang mga binhing tumubo, palibhasa’y walang gaanong ugat.  

May binhi namang nalaglag sa dawagan; lumago ang mga dawag at ininis ang mga binhing tumubo kaya hindi nakapamunga. At may binhing nalaglag sa matabang lupa, at ito’y tumbo, lumago, at nag-uhay na mainam – may uhay na tigtatatlumpu, tig-aanimnapu, at tigsasandaan ang butil.” Sinabi pa ni Hesus, “Ang may pandinig ay makinig.”  

Nang nag-iisa na si Hesus, ang ilang nakarinig sa kanya ay lumapit na kasama ang Labindalawa, at hiniling na ipaliwanag ang talinghaga. Sinabi niya, “Sa inyo’y ipinagkaloob na malaman ang lihim tungkol sa paghahari ng Diyos; ngunit sa iba, ang lahat ng bagay ay itinuturo sa pamamagitan ng talinghaga. 

Kaya nga’t, ‘Tumingin man sila nang tumingin ay hindi sila makakita. At makinig man nang makinig ay hindi makaunawa. Kundi gayon, marahil sila’y magbabalik-loob sa Diyos at patatawarin naman niya.’” 

Pagkatapos tinanong sila ni Hesus, “Hindi pa ba ninyo nauunawaan ang talinghagang ito? Paano ninyo mauunawaan ang ibang talinghaga? Ang inihahasik ay ang Salita ng Diyos. Ito ang mga nasa daan, na nahasikan ng Salita: pagkatapos nilang mapakinggan ito, pagdaka’y dumarating si Satanas, at inaalis ang Salitang napahasik sa kanilang puso. 

Ang iba’y tulad naman ng napahasik sa kabatuhan. Pagkarinig nila ng Salita, ito’y agad nilang tinatanggap na may galak. Ngunit hindi naman ito tumitimo sa kanilang puso, kaya’t hindi sila nananatili. Pagdating ng kahirapan o pag-uusig dahil sa Salita, agad silang nanlalamig. 

Ang iba’y tulad ng napahasik sa dawagan. Dininig nga nila ang Salita, ngunit sila’y naging abala sa mga bagay ukol sa mundong ito, naging maibigin sa mga kayamanan, at mapaghangad sa iba pang mga bagay, anupa’t ang Salita’y nawalan na ng puwang sa kanilang mga puso kaya’t hindi sila nakapamunga. 

Ngunit ang iba’y tulad sa binhing napahasik sa matabang lupa: pinakikinggan nila at tinatanggap ang Salita, at sila’y nagsisipamunga – may tigtatatlumpu, may tig-aanimnapu, at may tigsasandaan.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay tunay na bukas sa pakikinig at pagtanggap sa mga salita ni Jesus? Ang mga salita ni Jesus ay mga binhing Kanyang buong pagmamahal na itinatanim sa ating mga puso. Nasusumpungan natin ang Kanyang mga salita kapag binubuksan natin ang ating Bibliya, kapag nakikibahagi tayo sa Banal na Misa, at kapag nakikinig o nagbabasa tayo ng mga pagninilay tungkol sa Mabuting Balita ng Panginoong Jesus.

Sa bawat pagkakataong marinig natin ang Kanyang salita, ang Diyos ay tahimik ngunit makapangyarihang kumikilos sa ating buhay—inaanyayahan tayong lumago, magbago, at mamunga.

Ngunit kung magiging tapat tayo sa ating sarili, marami sa atin ang nakikinig sa Mabuting Balita nang mas taimtim lamang kapag tayo ay nabibigatan ng mga problema, pagsubok, at alalahanin. Lumalapit tayo sa Diyos kapag tayo ay nasasaktan, nalilito, o wala nang ibang masandalan.

Ngunit kapag naayos na ang ating mga suliranin, ay muli tayong unti-unting lumalayo sa Kanyang salita—hanggang sa dumating na naman ang panibagong bagyo sa ating buhay? Minsan, hindi natin namamalayan, tinatrato natin ang Diyos na para bang huling takbuhan lamang, isang “pang-emergency” na sandalan na ginagamit lang natin kapag tayo ay nangangailangan. Dahil dito, hindi nagkakaroon ng malalim na ugat ang salita ng Diyos sa ating mga puso, at hindi tayo nagiging mabungang tagasunod ni Jesus.

Paano nga ba tayo magiging tunay na mabungang tagasunod ng Panginoon? Nagiging mabunga tayo hindi lamang kapag naririnig ang Kanyang salita, kundi kapag binabasa natin ito, pinakikinggan, pinagninilayan, at ibinabahagi.

Nagiging mabunga tayo kapag hinahayaan nating manahan ang salita ng Diyos sa ating mga puso, hubugin ang ating pag-iisip, linisin ang ating mga hangarin, at baguhin ang ating paraan ng pamumuhay.

Kapag ito ay nangyari, nagsisimula nating makita ang mundo, ang ating sarili, at ang ating kapwa sa pamamagitan ng mga matang hinubog ng mga turo at pag-ibig ni Jesus. At sa gayon, nagiging tayo ang mabuting lupa na binanggit ni Jesus sa Mabuting Balita—ang lupang tumatanggap ng binhi, nagpapalago nito, at nagbubunga nang masagana (Marcos 4:20).

Nakikita natin ito sa tunay na buhay. May mga taong hinahayaan ang kanilang sarili na baguhin ng mga binhi—ibig sabihin, ng mga salita ng Diyos. Mula sa pagiging masama, sila ay nagiging mabuti. Mula sa pagiging iresponsable, sila ay nagiging responsable. Mula sa pagiging tiwali, sila ay nagiging matuwid.

Ano ang dahilan ng ganitong pagbabago? Hindi lamang ito dahil sa lakas ng tao, kundi dahil hinayaan nilang pumasok ang salita ng Diyos sa kanilang mga puso, mag-ugat, at gumawa ng tahimik ngunit makapangyarihang mga himala sa kanilang buhay.

Hanggang ngayon, patuloy na naghahasik ang Diyos ng Kanyang salita sa ating mga puso. Ang tanong ay hindi kung nagbibigay Siya ng Kanyang salita—kundi kung binibigyan ba natin ito ng puwang sa ating buhay.

Pahihintulutan ba natin ang salita ni Jesus na manatili sa atin, baguhin tayo, at mamunga sa ating buhay? O patuloy ba natin itong tatanggapin lamang kapag tayo ay may problema?

Magpapasya na ba tayo ngayon na maging mabuting lupa—upang ang ating buhay ay hindi na lamang tagapakinig ng Salita, kundi maging buhay na patotoo na sa pamamagitan natin ay pagpapalain ng Panginoon ang iba? — Marino J. Dasmarinas