Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Enero 16 ng Unang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 2:1-12

Mabuting Balita: Marcos 2:1-12

Noong panahong iyon, bumalik si Hesus sa Capernaum, at kumalat ang balitang siya’y nasa kanyang tahanan. Kaya’t nagkatipon ang napakaraming tao, anupat wala nang matayuan kahit sa labas ng pintuan. Samantalang nangangaral si Hesus, may idinating na isang paralitikong dala ng apat katao. 

Hindi nila ito mailapit kay Hesus dahil sa dami ng tao, kaya’t binakbak nila ang bubong sa tapat niya, at inihugos ang paralitikong nakaratay sa kanyang higaan. Nang makita ni Hesus kung gaano kalaki ang kanilang pananalig, sinabi niya sa paralitiko, “Anak, ipinatatawad na ang mga kasalanan mo.”  

May nakaupo roong ilang eskriba na nagsaloob ng ganito: “Bakit nagsasalita ng ganito ang taong ito? Kalapastanganan sa Diyos iyan! Hindi ba’t Diyos lamang ang makapagpapatawad ng mga kasalanan?” Talos ni Hesus ang kanilang iniisip, kaya’t sinabi niya, “Bakit kayo nagsasaloob ng ganyan? Alin ba ang lalong madali: ang sabihin sa paralitiko, ‘Ipinatatawad na ang mga kasalanan mo,’ o ang sabihing, ‘Tumindig ka, dalhin mo ang iyong higaan ay lumakad ka’?   

Patutunayan ko sa inyo na dito sa lupa, ang Anak ng Tao ay may kapangyarihang magpatawad ng mga kasalanan.” Sinabi niya sa paralitiko, “Tumindig ka, dalhin mo ang iyong higaan, at umuwi ka!” Tumindig naman ang paralitiko, binuhat ang kanyang higaan at umalis na nakikita ng lahat. Sila’y pawang nanggigilalas at nagpuri sa Diyos. “Hindi pa kami nakakikita ng ganito!” sabi nila.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May nadala na ba tayo palapit sa Panginoon?

Ang apat na lalaking tumulong sa paralitiko upang makalapit kay Jesus ay hindi pambihira dahil sila ay tanyag o makapangyarihan, kundi dahil sila ay may mga pusong mahabagin. Ang kanilang mga puso ay hindi lamang nakatuon sa sarili nilang kaginhawaan, kundi bukas sa paghihirap ng iba.

Habang pinagninilayan natin ang kanilang kuwento, hindi ba natin nakikita ang ating mga sarili sa kanila? Maiisip lamang natin ang hirap na kanilang tiniis upang madala ang kanilang kaibigan kay Jesus—ngunit dahil sa mapagmalasakit na pag-ibig, hindi sila sumuko.

Sa gayunding paraan, hindi ba tayo rin ay tinatawag na magbuhat ng pasanin ng isa’t isa sa pananampalataya? Hindi ba tayo inaanyayahang maging tulay upang ang iba ay mas mapalapit kay Hesus—lalo na yaong mga hindi na makalakad sa bigat ng kanilang sakit, pagkabigo, o kawalan ng pag-asa?

Tiyak na ang apat na lalaking iyon ay umuwi na may galak sa kanilang mga puso, batid nilang sila ay may nagawang mabuti at makabuluhan. Ang malalim na kagalakan at kaganapang-loob na iyon ang naging kanilang gantimpala. At hindi ba ito rin ang galak na nararamdaman natin kapag may natulungan tayong muling bumangon, kapag tayo ay naging kasangkapan ng awa ng Diyos sa buhay ng iba?

Ang pinakadakilang gantimpala na maaari nating matanggap sa mundong ito ay hindi pera o mga materyal na bagay, sapagkat ang mga ito ay lumilipas at pansamantala lamang. Ni hindi rin ang mga parangal na para lamang sa ating sariling dangal, sapagkat ang mga ito ay malilimutan din.

Ang pinakadakilang gantimpala ay ang tumulong sa isang taong hindi tayo kayang suklian—isang taong maaari lamang magdasal para sa atin at tahimik na magpasalamat sa Diyos sa tulong na kanilang tinanggap sa pamamagitan natin.

Sa huli, ang tunay na nananatili ay ang pag-ibig na naipapakita sa paglilingkod, ang habag na nahahayag sa sakripisyo, at ang pananampalatayang nabubuhay sa ating kahandaang pasanin ang isa’t isa patungo kay Hesus.

May nadala naba tayo palapit kay Jesus, at kaninong pasanin ang hinihiling ng Panginoon na tulungan nating buhatin? — Marino J. Dasmarinas