Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 7 Miyerkules kasunod ng Pagpapakita ng Panginoon: Marcos 6 45-52

Mabuting Balita: Marcos 6:45-52

Matapos mapakain ang limang libong lalaki, agad pinasakay ni Hesus sa bangka ang mga alagad at pinauna sa Betsaida, sa kabilang ibayo ng lawa, samantalang pinauuwi niya ang mga tao. Pagkaalis nila, siya’y umahon sa burol upang manalangin. Sumapit ang gabi. Nasa laot na noon ang bangka, samatalang si Hesus ay nag-iisa sa katihan.

Nakita niyang nahihirapan sa pagsagwan ang kanyang mga alagad, sapagkat pasalungat sila sa hangin. At nang madaling-araw na, sumunod sa kanila si Hesus na naglalakad sa ibabaw ng tubig. Lalampasan niya sana sila, ngunit nakita ng mga alagad na siya’y lumalakad sa ibabaw ng tubig, kaya’t napasigaw sila.

Ang akala nila’y multo, at kinilabutan silang lahat. Ngunit agad niyang sinabi sa kanila, “Huwag kayong matakot, si Hesus ito! Lakasan ninyo ang inyong loob!” Sumakay siya sa bangka, at tumigil ang hangin. Sila’y lubhang nanggilalas, sapagkat hindi nila naunawaan ang nangyari sa tinapay; hindi pa ito abot ng kanilang isip.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naglalaan ba tayo ng oras araw-araw upang mapag-isa kasama ang Diyos sa panalangin?

Sa gitna ng abala at walang humpay na takbo ng ating buhay, madalas tayong mapagod, magmadali, at mawalan ng panahon. Kadalasan, ang panalangin ang unang naisasantabi. At kahit may oras man tayo, hindi rin palaging taimtim at puno ng pagninilay ang ating panalangin. Nanananalangin tayo dahil pakiramdam natin ay kailangan natin itong gawin, hanggang sa ito’y maging paulit-ulit, mekanikal, at kulang sa buhay.

Matapos pakainin ni Jesus ang mahigit limang libong tao, Siya ay umakyat sa bundok upang manalangin nang mag-isa. Kahit Siya ay Anak ng Diyos, kinilala Niya ang napakahalagang lugar ng panalangin sa Kanyang buhay. Batid Niyang ang buhay na walang panalangin ay hungkag, walang direksiyon, at mababaw.

Kaya Siya’y nagbukod upang manalangin. Doon, sa katahimikan at pag-iisa, humingi Siya sa Ama ng gabay at lakas upang ipagpatuloy ang Kanyang misyon. Tulad ni Jesus, tayo rin ba ay taimtim na humihingi ng gabay at lakas sa Panginoon habang hinaharap natin ang ating araw-araw na hamon, tungkulin, at pagsubok?

Lahat ng ginagawa natin sa mundong ito—gaanuman ito kahalaga—ay lilipas din. Darating ang panahong iiwan natin ang lahat, at maaaring makalimutan pa ang marami sa ating pinagpaguran. Ngunit ang mga panalanging iniaalay natin araw-araw ang siyang magdadala sa atin sa gitna ng pagod at hamon ng buhay. Ang mga ito ang nagpapatatag sa atin, nagpapalalim ng ating pananampalataya, at nag-uugat sa ating puso sa Diyos.

At ang mga panalanging iyon—ang mga tahimik na sandaling kasama ang Panginoon—ang unti-unting humuhubog sa ating kaluluwa. Sa huli, ang mga ito ang magiging susi na magbubukas ng pintuan patungo sa buhay na walang hanggan.

Handa ba tayong humiwalay kahit sandali sa ingay ng mundo, akyatin ang sarili nating “bundok,” at makipagtagpo sa Diyos sa panalangin—hindi dahil obligasyon, kundi dahil sa pag-ibig at tiwala? — Marino J. Dasmarinas