Reflection for April 16 Thursday of the Second Week of Easter: John 3:31-36

Gospel: John 3:31-36

The one who comes from above is above all. The one who is of the earth is earthly and speaks of earthly things. But the one who comes from heaven is above all. He testifies to what he has seen and heard, but no one accepts his testimony. Whoever does accept his testimony certifies that God is trustworthy.  

For the one whom God sent speaks the words of God. He does not ration his gift of the Spirit. The Father loves the Son and has given everything over to him. Whoever believes in the Son has eternal life, but whoever disobeys the Son will not see life, but the wrath of God remains upon him.

+ + + + + + +

Reflection:

What would happen to us if we detach ourselves from Jesus? We would slowly become citizens of this world, anchoring our lives only on what is temporary and passing. When we live only for what we can see, touch, and control, we begin to forget that there is more beyond this life—that there is God, and that eternity awaits us.

Many of us can fall into this way of thinking. And when trials or problems come our way, we rely only on what this world has taught us. We try to carry our burdens on our own strength. But when we find ourselves unable to overcome these trials, we begin to lose hope—not only in the world, but even in ourselves. At times, everything can feel so heavy, so overwhelming, that it seems like the end for us. Sadly, some are even led to despair.

But what would happen to us if we have Jesus in our lives? Even in the midst of darkness, we would be filled with hope. Even when situations around us seem hopeless, we would not be crushed, because we know that we are not alone. This is the great difference when we allow Jesus to dwell in our hearts—He changes the way we see, the way we think, and the way we endure.

In our Gospel this Thursday, we are reminded: “Whoever believes in the Son has eternal life, but whoever disobeys the Son will not see life, for God’s wrath remains upon them.” These words invite us to reflect deeply on where we stand and whom we choose to follow.

The choice is always before us. Will we open our hearts and allow Jesus to enter and reign in our lives? Or will we keep Him outside, holding on to a life that cannot truly satisfy?

If we choose to welcome Jesus, we will always have hope—even when everything around us seems to fall apart. His presence becomes our strength, His promises become our anchor, and His love becomes our light in the darkest moments.

Are we truly allowing Jesus to live in our hearts, or are we still holding back and trying to face life on our own? What must we surrender today so that we may fully experience the hope and life that only He can give?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 16 Huwebes sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 3:31-36

Mabuting Balita: Juan 3:31-36

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus  kay Nicodemo: Ang mula sa itaas ay dakila sa lahat; ang mula sa lupa ay taga lupa at nagsasalita tungkol sa mga bagay sa lupa. Ang mula sa langit ay dakila sa lahat. 

Pinatototohanan niya ang kanyang nakita at narinig, ngunit walang maniwala sa kanyang patotoo. Ang naniniwala sa kanyang patotoo ay nagpapatunay na tapat ang Diyos.  Sapagkat ang sinugo ng Diyos ay nagpapahayag ng salita ng Diyos; at walang sukat ang kanyang pagkakaloob ng Espiritu Santo. 

Minamahal ng Ama ang Anak, at ibinigay sa kanya ang kapamahalaan ng lahat ng bagay. Ang nananalig sa Anak ay may buhay na walang hanggan; ngunit ang hindi tumatalima sa Anak, hindi magkakaroon ng buhay -- mananatili sa kanya ang poot ng Diyos.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang mangyayari sa atin kung ihihiwalay natin ang ating mga sarili kay Hesus? Unti-unti tayong magiging mamamayan lamang ng mundong ito, at ang ating buhay ay maiuugnay lamang sa mga bagay na pansamantala at lumilipas. Kapag namuhay tayo batay lamang sa ating nakikita at nahahawakan, nakakalimutan natin na may higit pa sa mundong ito—na may Diyos, at may buhay na walang hanggan na naghihintay sa atin.

Marami sa atin ang maaaring mahulog sa ganitong pag-iisip. At kapag dumating ang mga pagsubok at problema, umaasa lamang tayo sa kung ano ang itinuro ng mundong ito. Sinisikap nating pasanin ang lahat sa sarili nating lakas.

Ngunit kapag hindi natin ito nalalampasan, unti-unti tayong nawawalan ng pag-asa—hindi lamang sa mundo, kundi pati sa ating mga sarili. May mga sandali na tila napakabigat ng lahat, na para bang katapusan na ng lahat para sa atin. At nakalulungkot isipin, may ilan na humahantong sa matinding kawalan ng pag-asa.

Ngunit ano naman ang mangyayari sa atin kung si Jesus ay nasa ating buhay? Kahit sa gitna ng dilim, mapupuno tayo ng pag-asa. Kahit tila walang pag-asa ang ating sitwasyon, hindi tayo madudurog, sapagkat alam nating hindi tayo nag-iisa. Ito ang malaking kaibahan kapag hinayaan nating manahan si Jesus sa ating puso—binabago Niya ang ating pananaw, ang ating pag-iisip, at ang ating kakayahang magtiis sa gitna ng pagsubok.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Huwebes, pinaaalalahanan tayo: “Ang sumasampalataya sa Anak ay may buhay na walang hanggan; ngunit ang hindi sumusunod sa Anak ay hindi makakakita ng buhay, kundi nananatili sa kanya ang poot ng Diyos.” Inaanyayahan tayo ng mga salitang ito na magnilay kung nasaan tayo at sino ang ating pinipiling sundin.

Ang pagpapasya ay nasa ating mga kamay. Bubuksan ba natin ang ating mga puso at pahihintulutan si Jesus na pumasok at maghari sa ating buhay? O patuloy ba nating isasara ang ating mga puso at hahawak sa isang buhay na hindi kailanman makapagbibigay ng tunay na kasiyahan?

Kung pipiliin nating tanggapin si Jesus, lagi tayong magkakaroon ng pag-asa—kahit tila gumuho ang lahat sa ating paligid. Ang Kanyang presensya ang magiging lakas natin, ang Kanyang mga pangako ang magiging sandigan natin, at ang Kanyang pag-ibig ang magiging liwanag natin sa pinakamadilim na sandali.

Talaga bang hinahayaan nating manahan si Jesus sa ating puso, o may mga bahagi pa rin ng ating buhay na ayaw nating isuko sa Kanya? Ano ang kailangan nating bitawan ngayon upang lubos nating maranasan ang pag-asa at buhay na Siya lamang ang makapagbibigay?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 15 Wednesday of the Second Week of Easter: John 3:16-21

Gospel: John 3:16-21

God so loved the world that he gave his only-begotten Son, so that everyone who believes in him might not perish but might have eternal life. For God did not send his Son into the world to condemn the world, but that the world might be saved through him.

Whoever believes in him will not be condemned, but whoever does not believe has already been condemned, because he has not believed in the name of the only-begotten Son of God.  

And this is the verdict, that the light came into the world, but people preferred darkness to light, because their works were evil.

For everyone who does wicked things hates the light and does not come toward the light, so that his works might not be exposed. But whoever lives the truth comes to the light, so that his works may be clearly seen as done in God.

+ + + + + + +

Reflection:

Can we measure God’s love for us?

No, we cannot. God loves us infinitely—so deeply and so completely that He gave His only begotten Son for us. His love has no limits, no conditions, no end. It is constant, faithful, and beyond what we can fully comprehend.

But what about our love for God? Can it be measured? If we are honest with ourselves, we may admit that while God’s love for us is infinite, our love for Him is often finite. It has limits. It stretches only up to a certain point, and when that point is reached, we sometimes begin to hold back.

Why do we limit our love for God? Why do we hesitate to love Him as He loves us? Perhaps it is because we are afraid—afraid of surrendering our own desires, afraid of letting go of our attachments, afraid of losing what we think gives us freedom. Yet true freedom is not found in holding on, but in surrendering ourselves completely to God.

To love God infinitely is to follow Him without conditions—to trust Him without hesitation and to obey Him without reservation. And yet, there is a challenge in this kind of love. As we draw closer to God, we are also called to turn away from the things that lead us away from Him.

We are called to reject sin, no matter how appealing it may seem. We are invited to let go of our pride—the desire to elevate ourselves above others. How often do we find ourselves looking down on others, judging them, or comparing ourselves with them? These attitudes quietly distance our hearts from God and limit our capacity to love Him fully.

And still, God continues to love us without measure.

If God loves us this way, then we, too, are called to love in the same spirit. We are invited to reflect His love not only in easy moments but especially in difficult ones—by loving those who are hard to love, by forgiving those who have wounded us deeply, and by choosing compassion over resentment.

This is not easy. It requires grace. It requires humility. It requires a heart that is willing to be transformed.

If God loves us without limits, are we willing to love Him without holding anything back? Are we ready to surrender our pride, release our fears, and love even those who have hurt us—so that our love may begin to reflect His infinite love for us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 15 Miyerkules sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 3:16-21

Mabuting Balita: Juan 3:16-21

Gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, kaya ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan. Sapagkat sinugo ng Diyos ang kanyang Anak, hindi upang hatulang maparusahan ang sanlibutan, kundi upang iligtas ito sa pamamagitan niya. 

"Hindi hinahatulang maparusahan ang nananampalataya sa Anak ng Diyos; ngunit hinatulan nang parusahan ang hindi nananampalataya sa kanya. Hinatulan sila sapagkat naparito sa sanlibutan ang ilaw, ngunit inibig pa ng tao ang dilim kaysa liwanag, sapagkat masama ang kanilang mga gawa. 

Ang gumagawa ng masama ay ayaw sa ilaw, at hindi lumalapit dito upang hindi mahayag ang kanyang mga gawa. Ngunit ang namumuhay sa katotohanan ay lumalapit sa ilaw; sa gayon, nahahayag na ang kanyang mga ginagawa'y pagsunod sa Diyos.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Masusukat ba natin ang pag-ibig ng Diyos para sa atin? Hindi. Hindi natin ito kayang sukatin. Iniibig tayo ng Diyos nang walang hanggan—napakalalim at ganap na ibinigay pa Niya ang Kanyang bugtong na Anak para sa atin. Ang Kanyang pag-ibig ay walang hangganan, walang kondisyon, at hindi nagwawakas. Ito ay tapat, matatag, at higit pa sa ating kayang unawain.

Ngunit paano naman ang ating pag-ibig para sa Diyos? Masusukat ba ito? Kung magiging tapat tayo sa ating sarili, marahil aaminin natin na habang ang pag-ibig ng Diyos para sa atin ay walang hanggan, ang ating pag-ibig para sa Kanya ay kadalasang may hangganan. May mga limitasyon ito. Umaabot lamang ito sa isang punto, at kapag narating na natin iyon, tayo ay minsang nag-aatubili o umurong.

Bakit natin nililimitahan ang ating pag-ibig sa Diyos? Bakit hindi natin Siya kayang mahalin tulad ng pagmamahal Niya sa atin? Marahil ay natatakot tayo—natatakot na isuko ang ating sariling kagustuhan, natatakot na bitawan ang ating mga kinakapitan, natatakot na mawala ang inaakala nating kalayaan. Ngunit ang tunay na kalayaan ay hindi matatagpuan sa pagkapit, kundi sa ganap na pagsuko ng ating sarili sa Diyos.

Ang magmahal sa Diyos nang walang hanggan ay ang pagsunod sa Kanya nang walang kondisyon—ang magtiwala nang walang pag-aalinlangan at sumunod nang buong puso. Subalit may hamon sa ganitong uri ng pag-ibig. Habang tayo ay lumalapit sa Diyos, tinatawag din tayong talikuran ang mga bagay na naglalayo sa atin sa Kanya.

Tinatawagan tayong talikuran ang kasalanan, gaano man ito kaakit-akit. Inaanyayahan tayong bitawan ang ating pagmamataas—ang pagnanais na ilagay ang ating sarili sa itaas ng iba. Gaano kadalas tayong humuhusga, tumitingin nang mababa sa kapwa, o ikinukumpara ang ating sarili sa iba? Ang mga ganitong asal ay tahimik na naglalayo sa ating puso sa Diyos at naglilimita sa ating kakayahang magmahal nang lubos.

At sa kabila ng lahat, patuloy pa rin tayong iniibig ng Diyos nang walang panukat.

Kung ganito tayo iniibig ng Diyos, tinatawag din tayong magmahal sa parehong paraan. Inaanyayahan tayong ipakita ang Kanyang pag-ibig hindi lamang sa madaling unawain at mahalin, kundi sa pamamagitan ng pagmamahal sa mga mahirap mahalin, pagpapatawad sa mga taong lubos na nakasakit sa atin, at pagpili ng awa kaysa galit.

Hindi ito madali. Nangangailangan ito ng biyaya. Nangangailangan ito ng kababaang-loob. Nangangailangan ito ng pusong handang baguhin ng Diyos.

Kung iniibig tayo ng Diyos nang walang hanggan, handa ba tayong magmahal nang walang hanggan din? Upang ang ating pag-ibig ay unti-unting maging salamin ng Kanyang walang hanggang pag-ibig para sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 14 Tuesday of the Second Week of Easter: John 3:7b-15

Gospel: John 3:7b-15

Jesus said to Nicodemus: “‘You must be born from above.’ The wind blows where it wills, and you can hear the sound it makes, but you do not know where it comes from or where it goes; so it is with everyone who is born of the Spirit.” 

Nicodemus answered and said to him, ‘How can this happen?” Jesus answered and said to him, “You are the teacher of Israel and you do not understand this?  

Amen, amen, I say to you, we speak of what we know and we testify to what we have seen, but you people do not accept our testimony. If I tell you about earthly things and you do not believe, how will you believe if I tell you about heavenly things? 

No one has gone up to heaven except the one who has come down from heaven, the Son of Man. And just as Moses lifted up the serpent in the desert, so must the Son of Man be lifted up, so that everyone who believes in him may have eternal life.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we truly seek Jesus?

Nicodemus was a Pharisee and a member of the Sanhedrin, a respected Jewish judicial body. Yet despite his position, something stirred within him—a quiet longing, a deep curiosity—that drew him to Jesus. What did he see? What did he hear? Perhaps it was not only the signs, but the truth, the authority, and the love that radiated from the Lord.

Nicodemus’ journey did not end in curiosity. It slowly blossomed into courage and devotion. Even at the darkest moment—when Jesus hung on the cross—Nicodemus did not turn away. Instead, he stepped forward in love, helping care for the body of Jesus after His death (John 19:39). What began as a hidden search became a faithful surrender.

And so we ask ourselves: what will it take for us to truly follow Jesus? Do we wait for extraordinary signs before we give our hearts? Do we delay our response, hoping for a more convenient time?

Let us lift our eyes to the cross. There, we see not just a man, but our Savior—One who gave everything for us. He bore our sins, our burdens, our brokenness. His sacrifice speaks not only of suffering, but of a love so deep that it calls each one of us by name. Will we pause and truly see Him? Will we open our hearts in gratitude for the life He freely gave?

Like Nicodemus, we may begin our journey in uncertainty, even in silence. We may come to Jesus with questions, doubts, or hidden struggles. No one fully knows the depths of our hearts except us—and yet, Jesus knows and still calls us. He does not wait for us to be perfect. He simply invites us to come. Even a quiet step toward Him can begin a transformation within us—a transformation that leads to peace, to healing, and to new life that the world cannot give.

It does not matter how we begin—whether boldly or quietly, publicly or in secret. What matters is that we choose to follow. What matters is that we respond to His love today.

So now, in the silence of our hearts, let us ask ourselves:

Will we continue to wait, or will we finally open our hearts and follow Jesus—here and now, with all that we are?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 14 Martes sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 3:7b-15

Mabuting Balita: Juan 3:7b-15

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus kay Nicodemo: Huwag kayong magtaka sa sinabi ko sa inyo, 'Lahat ay kailangang ipanganak na muli.' Umiihip ang hangin kung saan ibig at naririnig ninyo ang ugong nito, ngunit hindi ninyo alam kung saan nanggagaling at kung saan naparoroon.

Gayon din ang bawat ipinanganak sa Espiritu." "Paano pong mangyayari ito?" tanong ni Nicodemo. Sumagot si Jesus, "Guro pa naman kayo sa Israel ay hindi ninyo nauunawaan ang bagay na ito? Tandaan ninyo: ang aming nalalaman ang sinasabi namin, at ang aming nasaksihan ang pinatototohanan namin, ngunit hindi ninyo tinatanggap ang aming patotoo.

Kung hindi ninyo paniniwalaan ang sinasabi ko tungkol sa mga bagay sa sanlibutang ito, paano ninyo paniniwalaan kung ang sabihin ko'y tungkol sa mga bagay sa langit? Walang umakyat sa langit kundi ang bumaba mula sa langit -- ang Anak ng Tao."

"At kung paanong itinaas ni Moises ang ahas doon sa ilang, gayon din naman, kailangang itaas ang Anak ng Tao, upang ang sinumang sumasampalataya sa kanya ay magkaroon ng buhay na walang hanggan.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Hinahanap ba natin si Hesus?

Si Nicodemus ay isang Pariseo at kasapi ng Sanedrin, isang iginagalang na lupon ng mga pinunong Hudyo. Ngunit sa kabila ng kanyang katayuan, may kumilos sa kanyang puso—isang tahimik na paghahanap, isang malalim na pananabik—na umakay sa kanya kay Hesus. Ano kaya ang kanyang nakita? Ano ang kanyang narinig? Marahil hindi lamang mga himala, kundi ang katotohanan, kapangyarihan, at pag-ibig na nagmumula sa Panginoon.

Ang paglalakbay ni Nicodemus ay hindi nagtapos sa simpleng pag-uusisa. Unti-unti itong naging tapat at tunay na debosyon. Kahit sa pinakamadilim na sandali—nang si Hesus ay nakapako sa krus—hindi siya tumalikod. Sa halip, buong tapang siyang lumapit at tumulong sa pag-aalaga sa katawan ni Hesus matapos ang Kanyang kamatayan (Juan 19:39). Ang isang lihim na paghahanap ay naging isang tapat na pagsunod.

Kaya’t tanungin natin ang ating mga sarili: ano ang kinakailangan upang tunay tayong sumunod kay Hesus? Naghihintay pa ba tayo ng himala bago natin ibigay ang ating mga puso sa Kanya? Ipinagpapaliban pa ba natin ang ating pagtugon, umaasang darating ang mas tamang panahon?

Itaas natin ang ating mga mata sa krus. Doon, hindi lamang isang tao ang ating nakikita, kundi ang ating Tagapagligtas—ang Siyang nagbigay ng lahat para sa atin. Pinasan Niya ang ating mga kasalanan, mga pasanin, at mga kahinaan.

Ang Kanyang sakripisyo ay sumisigaw ng isang pag-ibig na napakalalim—isang pag-ibig na tumatawag sa bawat isa sa atin. Titigil ba tayo sandali upang tunay Siyang pagmasdan? Bubuksan ba natin ang ating mga puso upang magpasalamat sa buhay na Kanyang inialay para sa atin?

Tulad ni Nicodemus, maaari ring magsimula ang ating paglalakbay sa pag-aalinlangan, sa katahimikan, o sa mga lihim na tanong ng ating puso. Walang sinuman ang lubos na nakakaalam ng ating kalooban—ngunit kilala tayo ni Hesus at patuloy Niya tayong tinatawag.

Hindi Niya hinihintay na tayo ay maging perpekto. Inaanyayahan Niya tayong lumapit. Kahit isang tahimik na hakbang patungo sa Kanya ay maaaring magsimula ng pagbabago sa ating buhay—isang pagbabagong magdadala ng kapayapaan, kagalingan, at bagong buhay na hindi kayang ibigay ng mundo.

Hindi mahalaga kung paano tayo magsisimula—kung lantad man o tahimik, kung may lakas o may pag-aalinlangan. Ang mahalaga ay ang ating pagpapasya na sumunod. Ang mahalaga ay ang ating pagtugon sa Kanyang pag-ibig ngayon.

Kaya ngayon, sa katahimikan ng ating puso, tanungin natin ang ating mga sarili:

Maghihintay pa ba tayo, o bubuksan na natin ang ating mga puso upang sumunod kay Hesus—ngayon na, nang buong-buo, at walang pag-aatubili?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 13 Monday of the Second Week of Easter: John 3:1-8

Gospel: John 3:1-8

There was a Pharisee named Nicodemus, a ruler of the Jews. He came to Jesus at night and said to him, “Rabbi, we know that you are a teacher who has come from God, for no one can do these signs that you are doing unless God is with him.” 

Jesus answered and said to him, “Amen, amen, I say to you, unless one is born from above, he cannot see the Kingdom of God.” Nicodemus said to him, “How can a man once grown old be born again? Surely he cannot reenter his mother’s womb and be born again, can he?” 

Jesus answered, “Amen, amen, I say to you, unless one is born of water and Spirit he cannot enter the Kingdom of God. What is born of flesh is flesh and what is born of spirit is spirit. Do not be amazed that I told you, ‘You must be born from above.’

The wind blows where it wills, and you can hear the sound it makes, but you do not know where it comes from or where it goes; so it is with everyone who is born of the Spirit.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Who is Nicodemus?

Nicodemus is a follower who longs for a deeper meaning in his discipleship with Jesus. Like him, we too find ourselves searching—yearning for something more, something that gives true purpose to our lives. In His loving wisdom, Jesus offers a simple yet profound invitation: to be born again.

How can we be born again when we have already been born? We know that this is not a physical rebirth. Rather, it is a transformation of the heart—a renewal of our inner life. To be born again is to enter into a new way of living, a life filled with purpose, grace, and a deeper relationship with the Lord.

But how do we begin this new life? We are called to let go of the things that weigh us down—our greed, our self-centeredness, and every sin that distances us from God. This is not always easy, but it is necessary. When we surrender these to the Lord, we make room for His love to transform us, to renew us, and to guide us toward a life that truly matters.

When we allow ourselves to be born again in Christ, the blessings do not stop with us. We are renewed, our families are touched by grace, and those around us begin to see the light of Christ in the way we live, love, and serve. Our transformation becomes a quiet testimony of God’s goodness.

Today, the Lord gently invites us to begin again—to open our hearts and allow Him to make all things new within us.

Will we surrender our old selves and allow the Lord to transform us into the new life He is offering us today?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 13 Lunes sa Ikalawang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 3:1-8

Mabuting Balita: Juan 3:1-8

May isang Pariseo at pinuno ng mga Judio, na nagngangalang Nicodemo. Isang gabi, siya'y nagsadya kay Jesus, "Rabi," sabi niya, "nalalaman po naming kayo'y isang gurong mula sa Diyos, sapagkat walang makagagawa ng mga kababalaghang ginagawa ninyo malibang sumasakanya ang Diyos." 

Sumagot si Jesus, "Sinasabi ko sa inyo: maliban na ipanganak na muli ang isang tao, hindi siya paghaharian ng Diyos." Paano pong maiipanganganak na muli ang isang tao kung matanda na siya? Makapapasok pa ba siya sa tiyan ng kanyang ina para ipanganak uli?" tanong ni Nicodemo. 

"Sinasabi ko sa inyo," ani Jesus, "maliban na ang tao'y ipanganak sa tubig at Espiritu, hindi siya paghaharian ng Diyos. Ang ipinanganak sa laman ay laman, at ang ipinanganak sa Espiritu ay espiritu. Huwag kayong magtaka sa sinabi ko sa inyo, 'Lahat ay kailangang ipanganak na muli.'

Umihip ang hangin kung saan ibig at naririnig ninyo ang ugong nito, ngunit hindi ninyo alam kung saan nanggagaling at kung saan naparoroon. Gayun din ang bawat ipinanganak sa Espiritu."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sino si Nicodemo?

Si Nicodemo ay isang tagasunod na naghahangad ng mas malalim na kahulugan sa kanyang pagiging alagad ni Jesus. Tulad niya, tayo rin ay naghahanap—may pananabik sa ating puso para sa isang buhay na may tunay na layunin at kahulugan. Sa Kanyang pag-ibig at karunungan, ibinibigay sa atin ni Jesus ang isang paanyaya: ang muling ipanganak.

Paano tayo muling ipapanganak kung tayo ay minsan nang isinilang? Alam natin na hindi ito pisikal na kapanganakan. Ito ay pagbabago ng puso—isang panibagong buhay sa kalooban. Ang muling ipanganak ay ang pumasok sa isang bagong paraan ng pamumuhay—isang buhay na may layunin, biyaya, at mas malalim na ugnayan sa Panginoon.

Ngunit paano natin sisimulan ang bagong buhay na ito? Inaanyayahan tayong bitawan ang mga bagay na nagpapabigat sa atin—ang ating kasakiman, pagkamakasarili, at bawat kasalanang naglalayo sa atin sa Diyos. Hindi ito madali, ngunit ito ay mahalaga. Kapag isinuko natin ang mga ito sa Panginoon, binibigyan natin Siya ng puwang upang baguhin tayo, panibaguhin, at akayin sa isang buhay na tunay na may kabuluhan.

Kapag hinayaan nating tayo ay muling ipanganak kay Kristo, hindi lamang tayo ang nakikinabang. Tayo ay nababago, ang ating mga pamilya ay naaabot ng biyaya, at ang mga tao sa ating paligid ay nakakakita ng liwanag ni Hesus sa paraan ng ating pamumuhay, pagmamahal, at paglilingkod. Ang ating pagbabago ay nagiging tahimik ngunit makapangyarihang patotoo ng kabutihan ng Diyos.

Ngayon, marahang inaanyayahan tayo ng Panginoon na magsimulang muli—na buksan ang ating puso at hayaan Siyang gawin ang lahat na bago sa atin.

Tatalikuran na ba natin ang ating dating sarili at pahintulutan ang Panginoon na baguhin tayo tungo sa bagong buhay na iniaalok Niya sa atin ngayon?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 12 Second Sunday of Easter Divine Mercy Sunday: John 20:19-31

Gospel: John 20:19-31

On the evening of that first day of the week, when the doors were locked, where the disciples were, for fear of the Jews, Jesus came and stood in their midst and said to them, "Peace be with you." When he had said this, he showed them his hands and his side. 

The disciples rejoiced when they saw the Lord. Jesus said to them again, "Peace be with you. As the Father has sent me, so I send you." And when he had said this, he breathed on them and said to them, "Receive the Holy Spirit. Whose sins you forgive are forgiven them, and whose sins you retain are retained."

Thomas, called Didymus, one of the Twelve, was not with them when Jesus came. So the other disciples said to him, "We have seen the Lord." But he said to them, "Unless I see the mark of the nails in his hands and put my finger into the nailmarks and put my hand into his side, I will not believe."

Now a week later his disciples were again inside and Thomas was with them. Jesus came, although the doors were locked, and stood in their midst and said, "Peace be with you." Then he said to Thomas, "Put your finger here and see my hands, and bring your hand and put it into my side, and do not be unbelieving, but believe." 

Thomas answered and said to him, "My Lord and my God!" Jesus said to him, "Have you come to believe because you have seen me? Blessed are those who have not seen and have believed."

Now, Jesus did many other signs in the presence of his disciples that are not written in this book. But these are written that you may come to believe that Jesus is the Christ, the Son of God, and that through this belief you may have life in his name.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we sometimes feel alone, fearful, and without peace of mind because of the worries we carry in our hearts?

After the death of Jesus, the apostles felt orphaned and without a leader. Their hearts were troubled, and fear lingered within them—fear that was intensified by the voices of the religious leaders. In their weakness and uncertainty, they gathered from time to time, seeking strength in one another’s presence.

And then, in the midst of their loneliness and fear, Jesus came. He stood among them and gently spoke, “Peace be with you.” These were not just words; they were words filled with life, comfort, and assurance. In that moment, their fear began to melt away, replaced by the quiet strength of His presence.

In the same way, Jesus comes to us today. In our moments of anxiety, confusion, and inner turmoil, He draws near and whispers the same words to our hearts: “Peace be with you.” This peace is not the kind the world gives. It is not found in wealth, possessions, or power. It is not something we can achieve or earn. It is a gift—freely given to us by the Risen Lord.

We may have everything this world can offer, yet still feel restless within. We may surround ourselves with people, yet still feel a deep emptiness. Why? Because the peace our hearts long for is not external—it is a divine peace that only Jesus can place within us.

In the Gospel, Jesus repeats His greeting of peace not once, not twice, but three times. It is as if He is telling us: “Do not be afraid. Continue to believe. Hold on to your faith. Remain in Me.” His peace is steady, unchanging, and faithful—even when we are not.

The world may offer us temporary comfort, but it can never give us lasting peace. Wealth may bring convenience, but it can also bring anxiety. Power may give control, but it cannot calm a restless soul. Even the people we love, though they bring us joy, cannot fill the deepest longing of our hearts.

Only Jesus can.

He is always with us—in our silence, in our struggles, in our hidden fears. He never leaves us abandoned. He continues to speak peace into our lives, if only we would pause, listen, and open our hearts to Him.

 In the midst of our fears and uncertainties, are we truly allowing Jesus to enter our hearts and fill us with His peace—or are we still searching for it in the things of this world that can never truly satisfy us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 12 Ikalawang Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay Linggo ng Banal na Awa: Juan 20:19-31

Mabuting Balita: Juan 20:19-31

Kinagabihan ng araw ding iyon, ang mga alagad ay nagkakatipon. Nakapinid ang mga pinto ng bahay na kanilang pinagtitipunan dahil sa takot nila sa mga Judio. Dumating si Jesus at tumayo sa gitna nila. "Sumainyo ang kapayapaan!" sabi niya. 

Pagkasabi nito, ipinakita niya ang kanyang mga kamay at ang kanyang tagiliran. Tuwang-tuwa ang mga alagad nang makita ang Panginoon. Sinabi na naman ni Jesus, "Sumainyo ang kapayapaan! Kung paanong sinugo ako ng Ama, gayon din naman, sinusugo ko kayo." Pagkatapos, sila'y hiningahan niya at sinabi, "Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo. Ang patawarin ninyo sa kanilang mga kasalanan ay pinatawad na nga; ang hindi ninyo patawarin ay hindi nga pinatawad."

Ngunit si Tomas na tinaguriang Kambal, isa sa Labindalawa, ay wala roon nang dumating si Jesus. Kaya't sinabi sa kanya ng ibang alagad, "Nakita namin ang Panginoon!" Sumagot si Tomas, "Hindi ako maniniwala hangga't di ko nakikita ang butas ng mga pako sa kanyang mga kamay, at naisusuot dito ang aking mga daliri, at hangga't hindi ko naipapasok ang aking kamay sa kanyang tagiliran."

Makalipas ang walong araw, muling nagkatipon sa loob ng bahay ang mga alagad; kasama nila si Tomas. Nakapinid ang mga pinto, ngunit pumasok si Jesus at tumayo sa gitna nila. Sinabi niya, "Sumainyo ang kapayapaan!" Saka sinabi kay Tomas, "Tingnan mo ang aking mga kamay at ilapit dito ang iyong daliri. 

Ipasok mo ang iyong kamay sa aking tagiliran. Huwag ka nang mag-alinlangan, maniwala ka na." Sumagot si Tomas, "Panginoon ko at Diyos ko!" Sinabi sa kanya ni Jesus, "Naniniwala ka na ba sapagkat nakita mo ako? Mapapalad ang mga naniniwala kahit hindi nila ako nakita."

Marami pang kababalaghang ginawa si Jesus na nasaksihan ng mga alagad, ngunit hindi natatala sa aklat na ito. Ang mga natala rito'y sinulat upang sumampalataya kayong si Jesus ang Mesias, ang Anak ng Diyos, at sa gayo'y magkaroon kayo ng buhay sa pamamagitan niya. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay nakararanas din ng mga sandaling tayo ay nalulungkot, natatakot, at nawawalan ng kapayapaan ng isip dahil sa mga alalahaning dinadala natin sa ating mga puso?

Pagkatapos ng kamatayan ni Jesus, nakadama ang mga apostol na sila ay parang naulila at nawalan ng gabay. Puno ng takot ang kanilang mga puso—takot na lalo pang pinalala ng mga boses ng mga pinunong panrelihiyon. Sa gitna ng kanilang kahinaan at pag-aalinlangan, sila ay nagtitipon-tipon paminsan-minsan upang palakasin ang loob ng isa’t isa.

At doon, sa gitna ng kanilang kalungkutan at takot, dumating si Jesus. Tumayo Siya sa kanilang kalagitnaan at marahang nagsalita, “Sumainyo ang kapayapaan.” Hindi lamang ito karaniwang pagbati—ito ay mga salitang puno ng buhay, pag-asa, at katiyakan. Sa sandaling iyon, unti-unting napawi ang kanilang takot at napalitan ng kapanatagan na nagmumula sa Kanyang presensya.

Ganoon din sa atin ngayon. Sa ating mga sandali ng pagkabalisa, pagkalito, at kaguluhan ng damdamin, lumalapit si Jesus at ibinubulong sa ating mga puso ang parehong mensahe: “Sumainyo ang kapayapaan.” Ang kapayapaang ito ay hindi kayang ibigay ng mundo. Hindi ito matatagpuan sa yaman, ari-arian, o kapangyarihan. Hindi rin ito bunga ng ating sariling pagsisikap. Ito ay isang kaloob—malayang ibinibigay sa atin ng Muling Nabuhay na Kristo.

Maaaring taglay natin ang lahat ng iniaalok ng mundong ito, ngunit nananatili pa rin tayong balisa sa kalooban. Maaari tayong mapalibutan ng maraming tao, ngunit may bahagi pa rin ng ating puso na tila hungkag. Bakit? Sapagkat ang kapayapaang hinahanap ng ating puso ay hindi panlabas—ito ay banal na kapayapaan na si Jesus lamang ang makapagbibigay.

Sa Ebanghelyo, hindi isang beses, hindi dalawang beses, kundi tatlong ulit binati ni Jesus ang Kanyang mga tagasunod ng “Kapayapaan.” Para bang sinasabi Niya sa atin: “Huwag kayong matakot. Magpatuloy kayong maniwala. Panghawakan ninyo ang inyong pananampalataya. Manatili kayo sa Akin.” Ang Kanyang kapayapaan ay matatag, hindi nagbabago, at nananatili—kahit tayo ay nagiging marupok.

Maaaring magbigay ang mundo ng pansamantalang ginhawa, ngunit hindi nito kayang magbigay ng pangmatagalang kapayapaan. Ang yaman ay maaaring magdala ng kaginhawahan, ngunit maaari rin itong magdulot ng pag-aalala. Ang kapangyarihan ay maaaring magbigay ng autoridad, ngunit hindi nito mapapatahimik ang pusong balisa. Kahit ang mga taong mahal natin, bagamat nagbibigay ng saya, ay hindi kayang punuin ang pinakamalalim na pangangailangan ng ating puso.

Si Jesus lamang ang makapagbibigay nito.

Siya ay laging kasama natin—sa ating katahimikan, sa ating mga pagsubok, at sa ating mga lihim na takot. Hindi Niya tayo iniiwan. Patuloy Siyang nagsasalita ng kapayapaan sa ating buhay, kung tayo lamang ay magninilay, makikinig, at magbubukas ng ating puso sa Kanya.

Sa gitna ng ating mga takot at kawalang-katiyakan, hinahayaan ba nating pumasok si Jesus sa ating puso upang punuin tayo ng Kanyang kapayapaan—o patuloy pa rin ba nating hinahanap ito sa mga bagay ng mundong kailanman ay hindi tunay na makapagbibigay-kasiyahan, kapanatagan  at kapayapaan?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 11 Saturday in the Octave of Easter: Mark 16:9-15

Gospel: Mark 16:9-15

When Jesus had risen, early on the first day of the week, he appeared first to Mary Magdalene, out of whom he had driven seven demons. She went and told his companions who were mourning and weeping. 

When they heard that he was alive and had been seen by her, they did not believe. After this he appeared in another form to two of them walking along on their way to the country. They returned and told the others; but they did not believe them either.  

But later, as the Eleven were at table, he appeared to them and rebuked them for their unbelief and hardness of heart because they had not believed those who saw him after he had been raised. He said to them, “Go into the whole world and proclaim the Gospel to every creature.”

+ + + + + + +

Reflection:

Among the many to whom Jesus could have appeared, why did He appear first to Mary Magdalene? She was a sinner who had once been possessed by seven demons. Why not appear first to one of His eleven apostles, who had been with Him for three years? Or why not appear first to His Mother, Mary?

We may not fully understand the reason, but what we do know about Mary Magdalene is deeply moving: she was a sinner who repented. Once bound by a sinful past, she encountered the mercy of the Lord and allowed that mercy to transform her life. She did not remain where she was—she turned back, she followed, and she loved.

Perhaps this is the message for all of us: no one is beyond the reach of God’s love. No matter how far we may have wandered, no matter how heavy our sins may feel, Jesus continues to seek us. In fact, the more we recognize our need for Him, the more He desires to reveal Himself to us—not to condemn us, but to restore us, to renew us, and to lead us into a life of grace and holiness.

Nothing is impossible for God. When He wills it, He can bring light into the darkest corners of our lives. He can heal what is broken, forgive what is sinful, and renew what seems lost. Yet, in His love, He does not force us. He invites us. He waits for our response.

We are given the freedom to choose—to open our hearts or to remain closed, to follow His ways or to cling to our old lives. But when we say “yes” to Him, when we cooperate with His grace, we begin to experience the beauty of true conversion and the promise of salvation.

Mary Magdalene became who she was because she allowed God to change her. She surrendered her past, embraced His mercy, and followed Him with a faithful heart.

Are we willing to let Jesus meet us where we are, to surrender whatever is holding us back, and to allow His transforming love to change our lives—just as He did for Mary Magdalene?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 11 Sabado sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Marcos 16:9-15

Mabuting Balita: Marcos 16:9-15

Umagang-umaga ng araw ng Linggo, matapos na muling mabuhay si Hesus, siya’y unang napakita kay Maria Magdalena. Pitong demonyo ang pinalayas ni Hesus sa babaing ito. Pumunta siya sa mga alagad ni Hesus, na noo’y nahahapis at umiiyak, at ibinalita ang kanyang nakita. 

Ngunit hindi sila naniwala sa sinabi ni Maria na buhay si Hesus at napakita sa kanya. Siya’y napakita rin sa dalawang alagad na naglalakad patungo sa bukid, ngunit iba ang kanyang kaanyuan. Bumalik sa Jerusalem ang dalawa at ibinalita sa kanilang kasamahan ang nangyari, ngunit sila ma’y hindi pinaniwalaan. 

Pagkatapos, napakita siya sa Labing-isa samantalang kumakain ang mga ito. Pinagwikaan niya sila dahil sa hindi nila pananalig sa kanya, at sa katigasan ng ulo, sapagkat hindi sila naniwala sa mga nakakita sa kanya pagkatapos na siya’y muling mabuhay. At sinabi ni Hesus sa kanila, “Humayo kayo sa buong sanlibutan at ipangaral ninyo sa lahat ang Mabuting Balita.”  

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sa dami ng maaaring pagpakitaan ni Jesus ng Kanyang sarili, bakit kay Maria Magdalena Siya unang nagpakita? Siya ay isang makasalanan na minsang inaalihan ng pitong demonyo. Bakit hindi muna sa isa sa Kanyang labing-isang apostol na nakasama Niya sa loob ng tatlong taon? O kaya naman ay sa Kanyang Ina, si Maria?

Maaaring hindi natin lubos na maunawaan ang dahilan, ngunit ito ang alam natin tungkol kay Maria Magdalena: siya ay isang makasalanang nagsisi. Mula sa isang buhay na malayo sa Diyos, tinanggap niya ang habag ng Panginoon at hinayaang baguhin nito ang kanyang buong pagkatao. Hindi siya nanatili sa dati niyang kalagayan—siya ay tumalikod sa kasalanan, sumunod, at nagmahal.

Marahil ito ang paanyaya para sa ating lahat: walang sinuman ang hindi kayang abutin ng pag-ibig ng Diyos. Gaano man tayo kalayo, gaano man kabigat ang ating mga kasalanan, patuloy tayong hinahanap ni Jesus. Sa katunayan, habang kinikilala natin ang ating pangangailangan sa Kanya, lalo Siyang nagnanais na ipahayag ang Kanyang sarili sa atin—hindi upang hatulan tayo, kundi upang tayo’y ibalik, baguhin, at akayin sa isang buhay na puno ng biyaya at kabanalan.

Walang imposible sa Diyos. Kung Kanyang nanaisin, kaya Niyang magdala ng liwanag sa pinakamadilim na bahagi ng ating buhay. Kaya Niyang pagalingin ang sugatan, patawarin ang makasalanan, at buuin muli ang tila nawala. Ngunit sa Kanyang pag-ibig, hindi Niya tayo pinipilit—inaanyayahan Niya tayo. Naghihintay Siya ng ating tugon.

Ipinagkaloob sa atin ang kalayaan—ang magbukas o magsara ng ating puso, ang sumunod sa Kanya o manatili sa dati nating landas. Ngunit kapag pinili nating tumugon at makiisa sa Kanyang biyaya, unti-unti nating mararanasan ang tunay na pagbabagong-buhay at ang pangako ng kaligtasan.

Si Maria Magdalena ay naging tapat na tagasunod dahil hinayaan niyang baguhin siya ng Diyos. Isinuko niya ang kanyang nakaraan, tinanggap ang habag ng Panginoon, at buong pusong sumunod sa Kanya.

Tayo ba ay handang hayaang matagpuan tayo ni Jesus sa ating kinalalagyan, isuko ang anumang pumipigil sa atin, at pahintulutan ang Kanyang mapagbago at mapagmahal na presensya na baguhin ang ating buhay—tulad ng ginawa Niya kay Maria Magdalena?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 10 Friday in the Octave of Easter: John 21:1-14

Gospel: John 21:1-14

Jesus revealed himself again to his disciples at the Sea of Tiberias. He revealed himself in this way. Together were Simon Peter, Thomas called Didymus, Nathanael from Cana in Galilee, Zebedee's sons, and two others of his disciples. Simon Peter said to them, "I am going fishing."They said to him, "We also will come with you." 

So they went out and got into the boat, but that night they caught nothing. When it was already dawn, Jesus was standing on the shore; but the disciples did not realize that it was Jesus. Jesus said to them, "Children, have you caught anything to eat?" They answered him, "No." So he said to them, "Cast the net over the right side of the boat and you will find something." 

So they cast it, and were not able to pull it in because of the number of fish. So the disciple whom Jesus loved said to Peter, "It is the Lord." When Simon Peter heard that it was the Lord, he tucked in his garment, for he was lightly clad, and jumped into the sea. The other disciples came in the boat, for they were not far from shore, only about a hundred yards, dragging the net with the fish. When they climbed out on shore, they saw a charcoal fire with fish on it and bread. Jesus said to them, "Bring some of the fish you just caught." 

So Simon Peter went over and dragged the net ashore full of one hundred fifty-three large fish. Even though there were so many, the net was not torn. Jesus said to them, "Come, have breakfast." And none of the disciples dared to ask him, "Who are you?" because they realized it was the Lord. Jesus came over and took the bread and gave it to them, and in like manner the fish. This was now the third time Jesus was revealed to his disciples after being raised from the dead.

+ + + + +  + +

Reflection:

Do we sometimes feel spiritually weak and empty? We are not alone—every one of us goes through moments of spiritual dryness and emptiness. There are times when our hearts feel heavy, our spirits grow weary, and we find ourselves searching for meaning, strength, and hope.

After the death of Jesus, some of the disciples did not yet know that He had already risen. In their confusion and sorrow, they returned to their former way of life. Though they felt lost, empty, and weak, they tried to move forward. In their weariness, they went fishing—but despite all their effort, they caught nothing.

How often does this mirror our own lives? We keep striving, working, and moving forward, yet at times, we still feel empty inside. 

Then, in the midst of their exhaustion and disappointment, the risen Christ appeared to them. He gently asked, “Have you caught anything?” When they answered no, He invited them to try again—to cast their net once more. In simple obedience, they followed His word, and suddenly their nets were filled beyond what they could carry.

In their emptiness, Jesus came. In their weakness, He revealed His presence. In their failure, He poured out His abundance. 

It is as if He is also speaking to us today:

“I am here with you. I have risen. I have never left you—not in your sorrow, not in your struggles, not even in your moments of deepest emptiness. When you feel alone, I am with you. When you feel weak, I am your strength. When your efforts seem fruitless, trust Me—and I will fill what is lacking.”

Brothers and sisters, in our journey through life, we will face moments of emptiness, helplessness, and loneliness. Yet these are often the very moments when Jesus draws closest to us—not to condemn us, but to renew us, to strengthen us, and to remind us that our hope is never lost in Him.

So today, as we carry our own burdens and face our own struggles, let us pause and listen to His voice. Let us trust Him even when we do not understand, and obey Him even when we feel tired and discouraged.

When we find ourselves empty and weary, will we continue relying on our own strength—or will we trust Jesus enough to cast our nets once more at His word? —Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 10 Biyernes sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: John 21:1-14

Mabuting Balita: Juan 21:1-14

Noong panahong iyon, muling napakita si Jesus sa mga alagad sa tabi ng Lawa ng Tiberias. Ganito ang pangyayari. Magkakasama sina Simon Pedro, Tomas na tinaguriang Kambal, Natanael na taga-Cana, Galilea, ang mga anak ni Zebedeo, at dalawa pang alagad. Sinabi sa kanila ni Simon Pedro, "Mangingisda ako." "Sasama kami," wika nila.  

Umalis sila at lumulan sa bangka, subalit walang nahuli nang gabing iyon. Nang magbubukang-liwayway na, tumayo si Jesus sa pampang , subalit hindi siya nakilala ng mga alagad. Sinabi niya, "Mga anak, mayroon ba kayong huli?" "Wala po," tugon nila. "Ihulog ninyo ang lambat sa gawing kanan ng bangka, at makahuhuli kayo," sabi ni Jesus. Inihulog nga nila ang lambat at hindi nila ito mahila sa dami ng huli.  

Sinabi kay Pedro ng alagad na minamahal ni Jesus, "Ang Panginoon iyon!" Nang marinig ito ni Simon Pedro, siya'y nagsuot ng Damit sapagkat hubad siya at tumalon sa tubig. Ang kasama niyang mga alagad ay sumapit sa pampang, sakay nang munting bangka, hila-hila ang bangka na puno ng isda. Hindi sila gaanong kalayuan sa pampang -- mga siyamnapung metro lamang.  

Pag-ahon nila sa pampang ay nakakita sila roon ng mga baga na may isdang nakaihaw, at ilang tinapay. "Magdala kayo rito ng ilang isdang nahuli ninyo," sabi ni Jesus. Kaya't sumampa sa bangka si Simon Pedro at hinila sa pampang ang lambat na puno ng malalaking isda -- sandaan at limampu't tatlong lahat.  

Hindi napunit ang lambat, kahit ganoon karami ang isda. Halikayo at mag-almusal tayo" sabi ni Jesus. Isa man sa mga alagad ay walang nangahas magtanong kung sino siya, sapagkat alam nila na siya ang Panginoon. Lumapit si Jesus, kinuha ang tinapay at ibinigay sa kanila, gayon din ang isda.   

Ito ang ikatlong pagpapakita ni Jesus sa mga alagad pagkatapos na siya'y muling mabuhay.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Nararanasan din ba natin kung minsan ang manghina at mawalan ng sigla sa ating espirituwal na buhay? Hindi tayo nag-iisa—lahat tayo ay dumaraan sa mga sandali ng espirituwal na pagkatuyo at kawalan. May mga pagkakataon na mabigat ang ating puso, napapagod ang ating kalooban, at tila naghahanap tayo ng pag-asa, lakas, at direksyon.

Matapos ang kamatayan ni Hesus, hindi pa alam ng ilang alagad na Siya ay muling nabuhay. Sa gitna ng kanilang kalungkutan at kalituhan, bumalik sila sa dati nilang hanapbuhay. Bagamat sila’y nanghihina at nakakaramdam ng kawalan, sinubukan pa rin nilang magpatuloy. Nangisda sila, ngunit sa kabila ng kanilang pagsisikap, wala silang nahuli.

Hindi ba’t ganito rin ang ating karanasan? Patuloy tayong nagsisikap at lumalaban sa buhay, ngunit may mga sandaling tila wala pa ring nangyayari at nananatili ang ating pakiramdam ng kawalan.

Ngunit sa gitna ng kanilang pagod at pagkadismaya, nagpakita ang muling nabuhay na Kristo. Marahan Niya silang tinanong, “May nahuli ba kayo?” Nang sumagot sila ng wala, inanyayahan Niya silang muling ihagis ang kanilang lambat. Sa simpleng pagsunod, nakita nila ang himala—napuno ang kanilang lambat ng higit pa sa kanilang inaasahan.

Sa kanilang kawalan, dumating si Hesus. Sa kanilang kahinaan, ipinakita Niya ang Kanyang presensya. Sa kanilang pagkabigo, ibinuhos Niya ang Kanyang kasaganaan.

Para bang sinasabi rin Niya sa atin ngayon:

“Narito Ako sa piling ninyo. Ako ay muling nabuhay. Hindi Ko kayo iniwan—hindi sa inyong kalungkutan, hindi sa inyong mga pagsubok, at hindi kahit sa inyong pinakamalalim na pakiramdam ng kawalan. Kapag kayo’y nanghihina, Ako ang inyong lakas. Kapag tila walang bunga ang inyong pagsisikap, magtiwala kayo sa Akin—at ako ang pupuno sa lahat ng kulang.”

Mga kapatid, sa ating paglalakbay sa buhay, dumarating ang mga sandali ng kawalan, panghihina, at pag-iisa. Ngunit dito rin tayo nilalapitan ni Hesus—hindi upang husgahan tayo, kundi upang palakasin, buhayin, at paalalahanan na ang ating pag-asa ay kailanman hindi nawawala sa Kanya.

Kaya ngayon, sa gitna ng ating mga pinagdaraanan, huminto tayo sandali at pakinggan ang Kanyang tinig. Magtiwala tayo sa Kanya kahit hindi natin lubos na nauunawaan, at sumunod tayo kahit tayo’y pagod at pinanghihinaan.

Ngayon, ito ang tanong sa atin:

Sa mga sandaling tayo’y nanghihina at walang-wala, patuloy ba tayong aasa sa sarili nating lakas—o magtitiwala tayo kay Hesus at muling ihahagis ang ating lambat ayon sa Kanyang salita?—Marino J. Dasmarinas