Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 4 Miyerkules ng Ikaapat na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 6:1-6

Mabuting Balita: Marcos 6:1-6

Noong panahong iyon, si Jesus ay nagtungo sa sariling bayan, kasama ang kanyang mga alagad. Pagdating ng Araw ng Pamamahinga, nagturo siya sa sinagoga, nagtaka ang maraming nakarinig sa kanya at nagtanong, "Saan niya nakuha ang lahat ng iyan? Anong karunungan itong ipinagkaloob sa kanya? Paano siya nakagagawa ng mga kababalaghan? 

Hindi ba ito ang karpinterong anak ni Maria, at kapatid nina Santiago,Jose, Judas, at Simon? Dito nakatira ang kanyang mga kapatid na babae, hindi ba?" At siya'y ayaw nilang kilanlin. Kaya't sinabi ni Jesus sa kanila, "Ang propeta'y iginagalang ng lahat, liban lamang ng kanyang mga kababayan, mga kamag-anak, at mga kasambahay." 

Hindi siya nakagawa ng anumang kababalaghan doon, maliban sa pagpapatong ng kanyang kamay sa ilang maysakit upang pagalingin ang mga ito. Nagtaka siya sapagkat hindi sila sumampalataya. At nilibot ni Jesus ang mga nayon sa paligid upang magturo.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang matagumpay na negosyante na matapos siyang pumanaw, ay binigyan ng mararangyang papuri ng kanyang mga kamag-anak at mga kaibigan sa kanyang burol—mga papuring karapat-dapat sapagkat siya ay mabuti at mapagkumbabang tao. Ngunit ang mga papuring ito ay hindi nila sinabi sa kanya noong siya ay nabubuhay pa dahil naiinggit sila sa kanya.

Madalas, hinihintay pa natin na maging huli ang lahat bago natin ipahayag ang ating pagpapahalaga sa kabutihang nakikita natin sa iba. Madalas, hinahayaan natin na ang ating pagmamataas, inggit, o pananahimik ang pumigil sa atin na magbigay ng pagpapalakas ng loob sa mga taong karapat-dapat naman nito habang kasama pa natin sila.

Nang bumalik si Jesus sa lugar kung saan Siya lumaki—sa Nazaret—pumunta Siya sa kanilang sinagoga upang magturo. Nagsalita Siya na puno ng karunungan. Ngunit si Jesus ay hindi nakatanggap ng anumang pagbati—kahit simpleng pakikipagkamay o pagkilala man lamang mula sa Kanyang mga kababayan.

Sa halip, tinanggap Niya ang panlilibak at paghamak sapagkat hindi nila matanggap na ang isang dating karpintero ay makapagsasalita sa kanila nang may ganitong karunungan at kapangyarihan. Kilala nila Siya, ngunit hindi nila matanggap na darating ang araw na Siya ay magsasalita sa kanilang sinagoga. Kaya minamaliit nila si Jesus sa halip na ibigay ang pagkilalang nararapat sa Kanya.

Kung susuriin natin ang ating mga sarili, hindi ba minsan ay nagiging katulad din tayo ng mga kababayan ni Jesus? Marami sa atin ang madaling humusga at maliitin ang ating kapwa, maging ang ating mga kamag-anak na nagtatagumpay sa kanilang buhay. Sa halip na makigalak sa kanila, minsan ay hinahayaan natin na ang inggit at pagmamataas ang mamayani sa ating puso.

Bakit tayo madaling mangmaliit? Bakit tayo madaling humusga? Maaaring nagmumula ito sa inggit, sa mataas na pagtingin natin sa ating sarili.

May mga pagkakataon na inilalagay natin ang ating sarili sa napakataas na pedestal kaya hindi na tayo marunong magpapakumbaba sa harap ng Diyos at ng ating kapwa. Hindi na natin nakikita ang mga karapat-dapat purihin dahil ang ating paningin ay nababalot na ng “katarata” dahil sa mataas na pagtingin natin sa ating sarili. At kung mabilis tayong humusga at manghamak ng iba, binubuksan din natin ang ating sarili sa ganoon ding paghusga at paghamak.

Bilang mga tagasunod ni Kristo, tinatawag tayo na mamuhay nang iba. Tinatawag tayo na makigalak sa mga nagagalak, magpalakas ng loob sa halip na magpahina, at mag-angat ng kapwa sa halip na magpabagsak. Kapag ipinagdiriwang natin ang tagumpay at biyaya ng iba, naipapakita natin ang pag-ibig, kababaang-loob, at kabutihang-loob ng Panginoon.

Huwag tayong humusga. Huwag tayong mainggit. Sa halip, piliin nating matuwa sa tagumpay ng iba. Matuto tayong kumilala, magpasalamat, at magpalakas ng loob sa isa’t isa habang may pagkakataon pa tayo.

Tayo ba ay nagtatayo ng kapwa, o tahimik natin silang winawasak sa pamamagitan ng inggit, pagmamataas, o kawalang-pakialam?

Kung si Jesus ay tumayo sa ating harapan ngayon—hindi bilang isang estranghero, kundi bilang isang taong kilala na natin—makikilala ba natin Siya nang may pagpapakumbaba at pag-ibig, o hahayaan ba natin na ang ating pagmamataas at inggit ang bumulag sa ating puso? —Marino J. Dasmarinas