Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 29 Huwebes ng Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 4:21-25

Mabuting Balita: Marcos 4:21-25

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga tao, “Sinisindihan ba ang ilawan para itago sa ilalim ng takalan, o kaya’y sa ilalim ng higaan? Hindi ba upang ilagay sa talagang patungan? Walang natatago na di malalantad at lihim na di mabubunyag. Ang may pandinig ay makinig.” 

At idinugtong pa niya, “Unawain ninyong mabuti ang inyong naririnig. Ang panukat na ginamit ninyo ay siya ring gagamitin sa inyo ng Diyos at higit pa. Sapagkat ang mayroon ay bibigyan pa, ngunit ang wala, kahit ang kakaunting nasa kanya ay kukunin pa.” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naglalaan ba tayo ng panahon upang ibahagi ang ating nalalaman tungkol sa Diyos? Isinasabuhay ba talaga natin ang pananampalatayang ipinagkaloob Niya sa atin? Ang ating kaalaman tungkol sa Diyos at ang ating pananampalataya sa Kanya ay hindi dapat itinatago o kinikimkim lamang.

Ang mga ito ay lalong lumalago at lumalalim kapag natututo tayong ibahagi ang mga ito sa iba. Sa katunayan, tayo mismo ay nababago kapag nagmamalasakit tayong magpatotoo sa ating pinaniniwalaan. Ngunit tanungin natin ang ating sarili: naisip na ba talaga nating ibahagi hindi lamang ang mga kaalaman tungkol sa Diyos, kundi ang Diyos mismo?

Madalas tayong nag-aatubiling ibahagi ang Diyos sapagkat marami sa ating panahon ngayon ang hindi na Siya ang sentro ng kanilang buhay. Itinuturo sa atin ng mundo na magpokus sa paghahanap-buhay, sa materyal na tagumpay, sa pagkaganid sa kayamanan at sa pagharap sa araw-araw na pamumuhay.

Unti-unti, nakakalimutan natin kung ano ang tunay na nagbibigay saysay sa buhay. Ngunit anong uri ng mga tao ang ating hinuhubog—at anong uri ng mga puso ang ating binubuo—kung hinahayaan nating mas mahalaga sa atin at sa iba ang mundo kaysa sa Diyos?

Sa Mabuting Balita, nagsalita si Jesus tungkol sa isang ilaw na hindi dapat itinatago sa ilalim ng higaan, sapagkat mawawalan ito ng silbi. Sa halip, ito ay inilalagay sa patungan upang magbigay-liwanag, gumabay sa mga nasa dilim, at maghatid ng karunungan at kaliwanagan sa lahat ng makakakita nito.

Ang ating kaalaman tungkol sa Diyos at ang ating pananampalataya ay ang mga ilaw ng ating buhay. Hindi sila dapat ikubli dahil sa takot o pag-aalinlangan. Tayo ay tinatawag na isabuhay at ibahagi ang mga ito upang ang iba ay makalakad din sa liwanag.

Nakalulungkot isipin na maraming tao ang hindi nakakakilala sa Diyos dahil marami rin sa atin ang hindi nagmamalasakit na ibahagi at isabuhay ang ating nalalaman tungkol sa Kanya.

Kaya, dalhin natin ang nagliliwanag na ilaw ni Jesus sa ating mga tahanan, sa ating mga pamilya, at sa bawat lugar na ating kinaroroonan. Gawin natin ito nang may kababaang-loob, na alalahaning ang liwanag na ating dala ay hindi atin—ito ay liwanag ni Hesus na nagniningning sa pamamagitan natin.

At ngayon, hamunin natin ang ating mga sarili: kung inilagay na ni Cristo ang Kanyang liwanag sa ating mga kamay at puso, hahayaan ba nating magliwanag ito para sa iba, o patuloy pa rin natin itong itatago? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday January 28 Memorial of Saint Thomas Aquinas, Priest and Doctor of the Church: Mark 4:1-20

Gospel: Mark 4:1-20

On another occasion, Jesus began to teach by the sea. A very large crowd gathered around him so that he got into a boat on the sea and sat down. And the whole crowd was beside the sea on land. And he taught them at length in parables, and in the course of his instruction he said to them,  “Hear this! A sower went out to sow. And as he sowed, some seed fell on the path, and the birds came and ate it up. 

Other seed fell on rocky ground where it had little soil. It sprang up at once because the soil was not deep. And when the sun rose, it was scorched and it withered for lack of roots.  Some seed fell among thorns, and the thorns grew up and choked it and it produced no grain. And some seed fell on rich soil and produced fruit. It came up and grew and yielded thirty, sixty, and a hundredfold. He added, “Whoever has ears to hear ought to hear.” 

And when he was alone, those present along with the Twelve questioned him about the parables. He answered them, “The mystery of the Kingdom of God has been granted to you. But to those outside everything comes in parables, so that they may look and see but not perceive, and hear and listen but not understand, in order that they may not be converted and be forgiven.” 

Jesus said to them, “Do you not understand this parable? Then how will you understand any of the parables? The sower sows the word. These are the ones on the path where the word is sown. As soon as they hear, Satan comes at once and takes away the word sown in them. And these are the ones sown on rocky ground who, when they hear the word, receive it at once with joy. 

But they have no roots; they last only for a time. Then when tribulation or persecution comes because of the word, they quickly fall away. Those sown among thorns are another sort. They are the people who hear the word, but worldly anxiety, the lure of riches, and the craving for other things intrude and choke the word, and it bears no fruit. But those sown on rich soil are the ones who hear the word and accept it and bear fruit thirty and sixty and a hundredfold.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we truly open to hearing and receiving the words of Jesus?

The words of Jesus are the seeds that He lovingly sows in our hearts. We encounter these living words when we open our Bible, when we participate in Holy Mass, and when we listen to or read reflections on the Good News of the Lord Jesus Christ. Each time we hear His word, God is gently at work, inviting us to grow, to change, and to bear fruit.

Yet, if we are honest with ourselves, many of us listen to the Good News most attentively when we are burdened by problems, trials, and worries. We come to God with open hearts when we are in pain, when we are lost, or when we have nowhere else to turn. But once our problems are solved, how often do we slowly drift away again, distancing ourselves from His word—until the next storm comes into our lives?

At times, without realizing it, we treat God like a last resort, a “spiritual emergency tool” that we use only when we are in need. And because of this, the word of God fails to take deep root in our hearts, and we do not become the fruitful followers that Jesus calls us to be.

So how can we become truly fruitful followers of the Lord? We become fruitful when we do not merely hear His word, but when we read it, listen to it, reflect on it, and share it. We become fruitful when we allow the word of God to dwell in our hearts, to shape our thinking, to purify our intentions, and to transform our way of living.

When this happens, we begin to see the world, ourselves, and others with new eyes—eyes formed by the teachings and the love of Jesus. Then we become the rich soil that Jesus speaks of in the Gospel, the soil that receives the seed, allows it to grow, and produces an abundant harvest (Mark 4:20).

We have seen this happen in real life. There are people who allow themselves to be transformed by the seeds—that is, by the words of God. From being bad, they become good. From being irresponsible, they become responsible. From being corrupt, they become upright. What caused such a change? It is not merely human effort. It is because they allowed God’s word to enter their hearts, to take root, and to work quiet but powerful miracles in their lives.

God is still sowing His word in our hearts today. The question is not whether He is giving us His word—the question is whether we are truly making room for it. Will we allow the word of Jesus to remain in us, to change us, and to bear fruit in us? Or will we continue to receive it only when it is convenient or when we are in trouble?

Will we finally allow ourselves to become the good soil, so that our lives may no longer be just hearers of the Word, but living witnesses through whom the Lord can bless others? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Enero 28, Paggunita kay Santo Tomas de Aquino, pari at pantas ng Simbahan: Marcos 4:1-20

Mabuting Balita: Marcos 4:1-20

Noong panahong iyon, muling nagturo si Hesus sa tabi ng Lawa ng Galilea. Pinagkalipumpunan siya ng napakaraming tao, kaya’t lumulan siya sa isang bangkang nasa tubig at doon naupo. Ang karamihan nama’y nasa dalampasigan, nasa gilid na ng tubig. At sila’y tinuruan niya ng maraming bagay sa pamamagitan ng talinhaga.  

Ganito ang sabi niya: “Pakinggan ninyo! May isang magsasaka na lumabas upang maghasik. Sa kanyang paghahasik ay may binhing nalaglag sa daan. Dumating ang mga ibon at tinuka ang mga iyon. 

May binhi namang nalaglag sa kabatuhan. Agad sumibol ang mga iyon, sapagkat manipis lamang ang lupa doon; ngunit nang tumindi ang sikat ng araw, nalanta at natuyo ang mga binhing tumubo, palibhasa’y walang gaanong ugat.  

May binhi namang nalaglag sa dawagan; lumago ang mga dawag at ininis ang mga binhing tumubo kaya hindi nakapamunga. At may binhing nalaglag sa matabang lupa, at ito’y tumbo, lumago, at nag-uhay na mainam – may uhay na tigtatatlumpu, tig-aanimnapu, at tigsasandaan ang butil.” Sinabi pa ni Hesus, “Ang may pandinig ay makinig.”  

Nang nag-iisa na si Hesus, ang ilang nakarinig sa kanya ay lumapit na kasama ang Labindalawa, at hiniling na ipaliwanag ang talinghaga. Sinabi niya, “Sa inyo’y ipinagkaloob na malaman ang lihim tungkol sa paghahari ng Diyos; ngunit sa iba, ang lahat ng bagay ay itinuturo sa pamamagitan ng talinghaga. 

Kaya nga’t, ‘Tumingin man sila nang tumingin ay hindi sila makakita. At makinig man nang makinig ay hindi makaunawa. Kundi gayon, marahil sila’y magbabalik-loob sa Diyos at patatawarin naman niya.’” 

Pagkatapos tinanong sila ni Hesus, “Hindi pa ba ninyo nauunawaan ang talinghagang ito? Paano ninyo mauunawaan ang ibang talinghaga? Ang inihahasik ay ang Salita ng Diyos. Ito ang mga nasa daan, na nahasikan ng Salita: pagkatapos nilang mapakinggan ito, pagdaka’y dumarating si Satanas, at inaalis ang Salitang napahasik sa kanilang puso. 

Ang iba’y tulad naman ng napahasik sa kabatuhan. Pagkarinig nila ng Salita, ito’y agad nilang tinatanggap na may galak. Ngunit hindi naman ito tumitimo sa kanilang puso, kaya’t hindi sila nananatili. Pagdating ng kahirapan o pag-uusig dahil sa Salita, agad silang nanlalamig. 

Ang iba’y tulad ng napahasik sa dawagan. Dininig nga nila ang Salita, ngunit sila’y naging abala sa mga bagay ukol sa mundong ito, naging maibigin sa mga kayamanan, at mapaghangad sa iba pang mga bagay, anupa’t ang Salita’y nawalan na ng puwang sa kanilang mga puso kaya’t hindi sila nakapamunga. 

Ngunit ang iba’y tulad sa binhing napahasik sa matabang lupa: pinakikinggan nila at tinatanggap ang Salita, at sila’y nagsisipamunga – may tigtatatlumpu, may tig-aanimnapu, at may tigsasandaan.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay tunay na bukas sa pakikinig at pagtanggap sa mga salita ni Jesus? Ang mga salita ni Jesus ay mga binhing Kanyang buong pagmamahal na itinatanim sa ating mga puso. Nasusumpungan natin ang Kanyang mga salita kapag binubuksan natin ang ating Bibliya, kapag nakikibahagi tayo sa Banal na Misa, at kapag nakikinig o nagbabasa tayo ng mga pagninilay tungkol sa Mabuting Balita ng Panginoong Jesus.

Sa bawat pagkakataong marinig natin ang Kanyang salita, ang Diyos ay tahimik ngunit makapangyarihang kumikilos sa ating buhay—inaanyayahan tayong lumago, magbago, at mamunga.

Ngunit kung magiging tapat tayo sa ating sarili, marami sa atin ang nakikinig sa Mabuting Balita nang mas taimtim lamang kapag tayo ay nabibigatan ng mga problema, pagsubok, at alalahanin. Lumalapit tayo sa Diyos kapag tayo ay nasasaktan, nalilito, o wala nang ibang masandalan.

Ngunit kapag naayos na ang ating mga suliranin, ay muli tayong unti-unting lumalayo sa Kanyang salita—hanggang sa dumating na naman ang panibagong bagyo sa ating buhay? Minsan, hindi natin namamalayan, tinatrato natin ang Diyos na para bang huling takbuhan lamang, isang “pang-emergency” na sandalan na ginagamit lang natin kapag tayo ay nangangailangan. Dahil dito, hindi nagkakaroon ng malalim na ugat ang salita ng Diyos sa ating mga puso, at hindi tayo nagiging mabungang tagasunod ni Jesus.

Paano nga ba tayo magiging tunay na mabungang tagasunod ng Panginoon? Nagiging mabunga tayo hindi lamang kapag naririnig ang Kanyang salita, kundi kapag binabasa natin ito, pinakikinggan, pinagninilayan, at ibinabahagi.

Nagiging mabunga tayo kapag hinahayaan nating manahan ang salita ng Diyos sa ating mga puso, hubugin ang ating pag-iisip, linisin ang ating mga hangarin, at baguhin ang ating paraan ng pamumuhay.

Kapag ito ay nangyari, nagsisimula nating makita ang mundo, ang ating sarili, at ang ating kapwa sa pamamagitan ng mga matang hinubog ng mga turo at pag-ibig ni Jesus. At sa gayon, nagiging tayo ang mabuting lupa na binanggit ni Jesus sa Mabuting Balita—ang lupang tumatanggap ng binhi, nagpapalago nito, at nagbubunga nang masagana (Marcos 4:20).

Nakikita natin ito sa tunay na buhay. May mga taong hinahayaan ang kanilang sarili na baguhin ng mga binhi—ibig sabihin, ng mga salita ng Diyos. Mula sa pagiging masama, sila ay nagiging mabuti. Mula sa pagiging iresponsable, sila ay nagiging responsable. Mula sa pagiging tiwali, sila ay nagiging matuwid.

Ano ang dahilan ng ganitong pagbabago? Hindi lamang ito dahil sa lakas ng tao, kundi dahil hinayaan nilang pumasok ang salita ng Diyos sa kanilang mga puso, mag-ugat, at gumawa ng tahimik ngunit makapangyarihang mga himala sa kanilang buhay.

Hanggang ngayon, patuloy na naghahasik ang Diyos ng Kanyang salita sa ating mga puso. Ang tanong ay hindi kung nagbibigay Siya ng Kanyang salita—kundi kung binibigyan ba natin ito ng puwang sa ating buhay.

Pahihintulutan ba natin ang salita ni Jesus na manatili sa atin, baguhin tayo, at mamunga sa ating buhay? O patuloy ba natin itong tatanggapin lamang kapag tayo ay may problema?

Magpapasya na ba tayo ngayon na maging mabuting lupa—upang ang ating buhay ay hindi na lamang tagapakinig ng Salita, kundi maging buhay na patotoo na sa pamamagitan natin ay pagpapalain ng Panginoon ang iba? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 27 Tuesday of the Third Week in Ordinary Time: Mark 3:31-35

Gospel: Mark 3:31-35

The mother of Jesus and his brothers arrived at the house. Standing outside, they sent word to Jesus and called him. A crowd seated around him told him, “Your mother and your brothers and your sisters are outside asking for you.” 

But he said to them in reply, “Who are my mother and my brothers?” And looking around at those seated in the circle he said, “Here are my mother and my brothers. For whoever does the will of God is my brother and sister and mother.”

+ + + + + + +

Reflection:

Would we truly want to be relatives of Jesus?

Jesus gives us a very simple yet demanding requirement to become His brother, sister, and mother: to do the will of God. What does this mean for us? It means that we feed the hungry, help those in need, forgive from the heart, and pray even for those who have hurt us. It means choosing love over resentment, generosity over selfishness, and mercy over judgment. These, and so many other selfless acts, are the paths by which we can truly be called relatives of Jesus.

It all sounds simple when we read it. But when it comes to living it, we realize how challenging it really is. Do we truly feed the hungry, not only with food but also with our compassion? Are we quick to forgive, or do we hold on to our wounds and grudges? Are we genuinely selfless, or do we often choose what is convenient and comfortable for us? The call before us is clear: to live our faith not halfway, not only when it is easy, but to live it to the fullest. This means striving every day to be like Jesus—through our actions, our words, and our way of life.

This is easier said than done. And yet, in His infinite mercy, God never stops giving us chances. Every day, He places us in situations where we can choose love over indifference, humility over pride, and service over self. Each ordinary day becomes a sacred opportunity to live what we have learned from Him and to grow closer to His heart.

The painful reality is that it is not easy to be a relative of Jesus, because many of us still cling to the things that bind us to this world—self-centeredness, arrogance, greed, and many other attitudes that slowly harden our hearts. When we allow these to rule us, we begin to resemble not the family of Christ, but the ways of the evil one.

But all is not lost. As long as we desire to change, grace is at work in us. If we truly want to be relatives of Jesus, we must strive to become more like Him—embracing His humility, imitating His kindness, and living out His countless selfless acts of love. This is not a journey of one day, but a daily conversion of the heart.

So today, as we stand before the Lord and listen again to His invitation, let us ask ourselves with sincerity and courage: Do we really want to be relatives of Jesus—and if so, are we willing to live, love, and give ourselves as He did? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 27 Martes ng Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:31-35

Mabuting Balita: Marcos 3:31-35

Noong panahong iyon, dumating ang ina at mga kapatid ni Hesus. Sila’y nasa labas ng bahay at ipinatawag siya. Noon nama’y maraming taong nakaupo sa palibot ni Hesus, at may nagsabi sa kanya, “Nariyan po sa labas ang inyong ina at mga kapatid; ipinatatawag kayo.” 

“Sino ang aking ina at mga kapatid?” ani Hesus. Tumingin siya sa mga nakaupo sa palibot niya at nagwika: “Ito ang aking ina at mga kapatid! Sapagkat ang sinumang tumatalima sa kalooban ng Diyos; ay siya kong ina at mga kapatid.”

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Nais ba talaga nating maging kamag-anak ni Jesus?

May ibinigay sa atin si Jesus na isang napakasimple ngunit napakahirap na kahilingan upang tayo’y maging Kanyang kapatid, ina, at kamag-anak: ang gawin ang kalooban ng Diyos. Ano ang ibig sabihin nito para sa atin? Ibig sabihin nito na pinapakain natin ang mga nagugutom, tinutulungan ang mga nangangailangan, nagpapatawad mula sa puso, at nananalangin maging para sa mga taong nakasakit sa atin.

Ibig sabihin nito ay pinipili natin ang magmahal kaysa magkimkim ng galit, ang maging mapagbigay kaysa maging makasarili, at ang maging maawain kaysa mapaghusga. Sa ganitong mga gawa, at sa marami pang iba, tayo tunay na nagiging kamag-anak ni Jesus.

Madaling basahin at pakinggan ang lahat ng ito, ngunit kapag isinasabuhay na natin, doon natin nararamdaman kung gaano ito kahirap. Talaga bang pinapakain natin ang mga nagugutom—hindi lamang ng pagkain, kundi pati ng malasakit? Tayo ba’y madaling magpatawad, o mas pinipili nating ingatan ang ating mga sugat at hinanakit?

Tunay ba tayong nagiging mapagkawanggawa, o mas madalas nating piliin ang ating sariling kaginhawaan? Malinaw ang paanyaya sa atin: isabuhay ang ating pananampalataya hindi sa kalahati, kundi nang buong-buo. Ibig sabihin nito ay araw-araw nating sikaping tularan si Jesus—sa ating mga gawa, sa ating mga salita, at sa ating buong pamumuhay.

Hindi ito madaling gawin. Ngunit sa Kanyang walang hanggang awa, patuloy tayong binibigyan ng Diyos ng mga pagkakataon. Araw-araw, inilalagay Niya tayo sa mga sitwasyon kung saan maaari nating piliin ang pag-ibig kaysa sa kawalang-pakialam, ang kababaang-loob kaysa sa kayabangan, at ang paglilingkod kaysa sa pansariling interes.

Sa bawat karaniwang araw, binibigyan Niya tayo ng pagkakataong gawing banal ang ating pamumuhay sa pamamagitan ng pagsasabuhay ng ating natutuhan mula sa Kanya.

Ang masakit na katotohanan, hindi madaling maging kamag-anak ni Jesus, sapagkat marami sa atin ang patuloy na nakakapit sa mga bagay na nagbubuklod sa atin sa sanlibutan—pagiging makasarili, kayabangan, kasakiman, at marami pang ugaling unti-unting nagpapatigas ng ating mga puso. Kapag hinayaan nating maghari ang mga ito sa ating buhay, mas nagiging kahawig natin ang mga landas ng masama kaysa ang pamilya ni Cristo.

Ngunit hindi pa huli ang lahat. Hangga’t may hangarin tayong magbago, kumikilos ang biyaya ng Diyos sa ating buhay. Kung tunay nating nais maging kamag-anak ni Jesus, kailangan nating sikaping maging katulad Niya—yakapin ang Kanyang kababaang-loob, tularan ang Kanyang kabutihan, at isabuhay ang Kanyang walang sawang pagmamahal at pag-aalay ng sarili. Hindi ito isang lakbayin na natatapos sa isang araw, kundi isang araw-araw na pagbabalik-loob ng puso.

Kaya ngayon, habang muli nating pinakikinggan ang paanyaya ng Panginoon, tanungin natin ang ating mga sarili nang may katapatan: Nais ba talaga nating maging kamag-anak ni Jesus—at kung oo, handa ba tayong magmahal, maglingkod, at ialay ang ating sarili tulad ng ginawa Niya para sa atin?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday January 26 Memorial of Saints Timothy and Titus, Bishops: Mark 3:22-30

Gospel: Mark 3:22-30

The scribes who had come from Jerusalem said of Jesus, “He is possessed by Beelzebul,” and “By the prince of demons he drives out demons.” Summoning them, he began to speak to them in parables “How can Satan drive out Satan? If a kingdom is divided against itself, that kingdom cannot stand. 

And if a house is divided against itself that house will not be able to stand. And if Satan has risen up against himself and is divided he cannot stand; that is the end of him. But no one can enter a strong man’s house to plunder his property unless he first ties up the strong man.  

Then he can plunder his house. Amen, I say to you, all sins and all blasphemies that people utter will be forgiven them. But whoever blasphemes against the Holy Spirit will never have forgiveness, but is guilty of an everlasting sin. For they had said, “He has an unclean spirit.

+ + + + + + +

Reflection:

What is the antidote to evil, and who can truly defeat the devil? It is our faith in Jesus. Only Jesus can overcome the darkness that seeks to claim our hearts.

In the past, we may have thought that the devil only appeared through evil possession. But today, we see that he comes in many forms—through greed, lust, envy, the unceasing demands of modern life, and attachments that steal our hearts from God. The devil is subtle, and he works in ways that are often hidden from our eyes.

Yet, the same Jesus who defeated the devil in the Gospel remains with us. He is unchanging, yesterday, today, and forever. His power to conquer evil is alive and present in our lives, as it was in the stories of old. The question is: do we allow Him to dwell in us? Do we make room for Him in the midst of our busy, gadget-filled lives?

We are called to invite Jesus into every moment of our lives. When we make time for Him—through reading His Word, attending Holy Mass, and setting aside moments of personal prayer—we strengthen our hearts and leave no room for the devil to take hold. Jesus becomes our shield, our guide, and our constant companion.

Let us pause and ask ourselves: even for just a minute each day, do we truly give time to Jesus? Do we open our hearts so fully that His light can dispel every shadow within us?

Today, let us make the choice to dwell in Him, to let His Spirit shape our thoughts, words, and actions. For in doing so, we do not only resist the devil—we embrace the abundant life that Jesus promises.

Are we willing, right now, to make Jesus the center of our lives, allowing Him to guide us and conquer every darkness within us? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Enero 26 Paggunita kay San Timoteo at San Tito mga obispo: Marcos 3:22-30

Mabuting Balita: Marcos 3:22-30

Noong panahong iyon, sinabi ng mga eskribang dumating mula sa Jerusalem, “Inaalihan siya ni Beelzebul, ang prinsipe ng mga demonyo. Ito ang nagbigay sa kanya ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo!” Kaya’t pinapalapit ni Hesus ang mga tao at sinabi sa kanila ang ilang talinghaga: “Paano mangyayaring palayasin ni Satanas si Satanas?”

Kapag naglaban-laban ang nasasakupan ng isang kaharian, hindi mananatili ang kahariang iyon. At kapag naglaban-laban ang magkakasambahay, hindi mananatili ang sambahayang iyon. Gayun din naman, kapag naghimagsik si Satanas laban sa kanyang sarili at naglaban-laban ang kanyang nasasakupan, hindi magtatagal at darating ang kanyang wakas.

“Walang makapapasok sa bahay ng isang taong malakas at makaaagaw ng kanyang ari-arian, malibang gapusin muna niya ang taong iyon. Saka pa lamang niya malolooban ang bahay na iyon.

“Tandaan ninyo ito: maaaring ipatawad sa mga tao ang lahat ng kasalanan at panlalait nila sa Diyos, ngunit ang sinumang lumait sa Espiritu Santo ay hindi mapatatawad. Ang kanyang kasalanan ay hindi mapapawi kailanman.” Sinabi ito ni Hesus sapagkat ang sabi ng ilan, “Inaalihan siya ng masamang Espiritu.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang lunas sa kasamaan, at sino ang tunay na makakatalo sa demonyo? Ito ay ang ating pananampalataya kay Jesus. Tanging si Jesus lamang ang makakatalo sa kadiliman na naghahangad na agawin ang ating mga puso.

Noon, maaaring iniisip natin na ang demonyo ay nagpapakita lamang sa pamamagitan ng masamang pag-aari o possession. Ngunit sa ngayon, nakikita natin na siya ay dumarating sa maraming anyo—sa kasakiman, kahalayan, inggit, sobrang pagkaabala sa makabagong buhay, at sa mga bagay na naglalayo sa ating puso sa Diyos. Ang demonyo ay palihim at kumikilos sa paraan na madalas nating hindi napapansin.

Ngunit ang parehong Jesus na tinalo ang demonyo sa Mabuting Balita ay nananatili sa atin. Siya ay hindi nagbabago—kahapon, ngayon, at magpakailanman. Ang Kanyang kapangyarihan na sugpuin ang kasamaan ay buhay at narito pa rin sa ating mga buhay, tulad ng dati. Ang tanong ay: pinapayagan ba natin Siya na manahan sa ating puso? Binibigyan ba natin Siya ng puwang sa gitna ng ating abala at makabagong pamumuhay?

Tayo ay tinatawag na anyayahan si Jesus sa bawat sandali ng ating buhay. Kapag nagbibigay tayo ng oras para sa Kanya—sa pagbabasa ng Kanyang Salita, sa pagdalo sa Banal na Misa, at sa pagbibigay ng oras para sa personal na panalangin—pinapalakas natin ang ating mga puso at hindi natin hinahayaan ang demonyo na manahan. Si Jesus ay nagiging ating kalasag, gabay, at patuloy na kasama.

Pagnilayan natin: kahit isang minuto lamang sa bawat araw, nagbibigay ba tayo ng oras kay Jesus? Binubuksan ba natin ang ating mga puso upang ang Kanyang liwanag ay magtanggal ng bawat anino sa loob natin?

Ngayon, piliin natin na manahan sa Kanya, hayaan ang Kanyang Espiritu na humubog sa ating isip, salita, at gawa. Sa paggawa nito, hindi lamang natin pinipigilan ang demonyo—pinipili rin natin ang buhay na sagana at mapayapa na ipinapangako ni Jesus.

Handa ba tayong ngayong sandali na gawing sentro ng ating buhay si Jesus, hayaan Siyang gabayan tayo, at sugpuin ang bawat kadiliman sa ating puso? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 25 Third Sunday in Ordinary Time: Matthew 4:12-23

Gospel: Matthew 4:12-23

When Jesus heard that John had been arrested, he withdrew to Galilee. He left Nazareth and went to live in Capernaum by the sea, in the region of Zebulun and Naphtali, that what had been said through Isaiah the prophet might be fulfilled: Land of Zebulun and land of Naphtali, the way to the sea, beyond the Jordan, Galilee of the Gentiles, the people who sit in darkness have seen a great light, on those dwelling in a land overshadowed by death light has arisen.

From that time on, Jesus began to preach and say, “Repent, for the kingdom of heaven is at hand.” As he was walking by the Sea of Galilee, he saw two brothers, Simon who is called Peter, and his brother Andrew, casting a net into the sea; they were fishermen. He said to them, “Come after me, and I will make you fishers of men.”

At once they left their nets and followed him. He walked along from there and saw two other brothers, James, the son of Zebedee, and his brother John. They were in a boat, with their father Zebedee, mending their nets.

He called them, and immediately they left their boat and their father and followed him. He went around all of Galilee, teaching in their synagogues, proclaiming the gospel of the kingdom, and curing every disease and illness among the people.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we realize that Jesus is calling us to follow Him—right where we are, just as we are?

As Jesus was walking by the Sea of Galilee, He saw two brothers, Simon—who is called Peter—and his brother Andrew, casting a net into the sea, for they were fishermen. And He said to them, “Come after me, and I will make you fishers of men” (Matthew 4:18–19).

At once, they left their nets and followed Him. As He went on from there, He saw two other brothers, James, the son of Zebedee, and his brother John. He called them, and immediately they left their boat and their father and followed Him.

What was it about Jesus that moved these four ordinary fishermen to respond without delay? They could have asked for time. They could have said, “Let us think about it first.” They could have waited for a more convenient moment. But they did not. Something in Jesus’ voice, something in His presence, touched their hearts deeply enough for them to leave everything behind.

Perhaps they saw in Him not just a teacher, but a Savior. Perhaps they saw in Him not just a master, but a faithful friend—someone who would walk with them through their struggles, someone who would never abandon them, someone who would give their lives a new and deeper meaning.

To follow Jesus is never a bed of roses. The path of discipleship is often marked by trials, sacrifices, and moments of fear. As the saying goes, “To follow Jesus is always right, but it is not always easy.” The lives of the apostles, the martyrs, and the saints remind us that true discipleship always has a cost.

And yet, amid all these trials, we are never alone. We find great comfort in the abiding presence of Jesus—who walks beside us, who strengthens us when we are weak, who lifts us up when we fall, and who never grows tired of listening to our pains and carrying our burdens. No matter how heavy our crosses may seem, He remains faithful. He remains near. He remains our hope.

Even today, Jesus continues to walk into the ordinary shores of our lives. He looks at us with love. He calls us by name. He invites us to leave behind whatever keeps us from fully trusting Him and to follow Him with all our hearts.

Jesus is calling us—right now, in this very moment. The only question that remains is this: what nets are we still holding on to, and are we finally ready to leave them behind and follow Him without hesitation? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Enero 25 Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 4:12-23

Mabuting Balita: Mateo 4:12-23

Noong panahong iyon, nabalitaan ni Hesus na ibinilanggo si Juan, kaya’t bumalik siya sa Galilea. Ngunit hindi na siya sa Nazaret nanirahan kundi sa Capernaum. Ang bayang ito ay nasa baybayin ng Lawa ng Galilea, sa mga hangganan ng Zabulon at Neftali. Sa gayo’y natupad ang sinabi ni Propeta Isaias: 

“Ang lupain ng Zabulon at lupain ng Neftali daanan sa gawing dagat sa ibayo ng Jordan, Galilea ng mga Hentil! Itong bayang nag-apuhap sa gitna ng kadiliman sa wakas ay nakakita ng maningning niyang ilaw!Liwanag na taglay nito’y siya ngayong tumatanglaw sa lahat ng nalugami sa lilim ng kamatayan!” 

Magmula noon ay nangaral na si Hesus. Ang sabi niya, “Pagsisihan ninyo’t talikdan ang inyong mga kasalanan, sapagkat malapit nang maghari ang Diyos.” 

Sa paglalakad ni Hesus sa tabi ng Lawa ng Galilea, nakita niya ang dalawang mangingisda, si Simon na tinatawag na Pedro, at ang kapatid niyang si Andres. Sila’y naghahagis ng lambat. Sinabi niya sa kanila, “Sumunod kayo sa akin, at gagawin ko kayong mamamalakaya ng mga tao.” Noon di’y iniwan nila ang kanilang mga lambat at sumunod kay Hesus. 

Nagpatuloy siya sa paglakad at nakita rin niya ang magkapatid na Santiago at Juan, mga anak ni Zebedeo. Sila’y nasa bangka, kasama ng kanilang ama, at naghahayuma ng lambat. Tinawag din sila ni Hesus. Agad nilang iniwan ang bangka at ang kanilang ama, at sumunod kay Hesus. 

Nilibot ni Hesus ang buong Galilea. Nagtuturo sa mga sinagoga at ipinangangaral ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos. Pinagaling din niya ang mga tao sa kanilang mga sakit at karamdaman.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Napapansin ba natin na patuloy tayong tinatawag ni Jesus na sumunod sa Kanya—dito mismo, sa kinalalagyan natin, at kung ano man ang ating kalagayan?

Habang naglalakad si Jesus sa tabi ng Dagat ng Galilea, nakita Niya ang dalawang magkapatid—si Simon na tinatawag na Pedro at ang kapatid niyang si Andres—na naghahagis ng lambat sa dagat, sapagkat sila ay mga mangingisda. At sinabi Niya sa kanila: “Sumunod kayo sa Akin, at gagawin Ko kayong mamamalakaya ng mga tao” (Mateo 4:18–19).

Agad nilang iniwan ang kanilang mga lambat at sumunod sa Kanya. Pagkaraan, nakita naman Niya ang dalawa pang magkapatid—si Santiago na anak ni Zebedeo at ang kapatid niyang si Juan. Tinawag din Niya sila, at agad nilang iniwan ang kanilang bangka at ang kanilang ama upang sumunod sa Kanya.

Ano kaya ang nakita ng apat na karaniwang mangingisdang ito kay Jesus upang sila’y sumunod nang walang pag-aalinlangan? Maaari sana silang humiling ng panahon upang mag-isip. Maaari sana nilang sabihin, “Pag-isipan muna natin.” Maaari sana nilang ipagpaliban ang kanilang pasya. Ngunit hindi nila ginawa iyon. May kung ano sa tinig ni Jesus, may kung ano sa Kanyang presensya, na umantig sa kanilang mga puso at nagbigay sa kanila ng lakas ng loob na iwan ang lahat.

Marahil nakita nila kay Jesus hindi lamang isang guro, kundi isang Tagapagligtas. Hindi lamang isang Panginoon, kundi isang tunay na kaibigan—isang kaibigang sasamahan sila sa gitna ng kanilang mga paghihirap, isang kaibigang hindi mag-iiwan kailanman, at isang kaibigang magbibigay ng bagong kahulugan sa kanilang buhay.

Ang pagsunod kay Jesus ay hindi laging madali. Hindi ito laging isang landas na puno ng ginhawa. Madalas, ito ay daan ng sakripisyo, pagsubok, at pagpapasan ng krus. Totoo ang kasabihang: “Ang pagsunod kay Hesus ay laging tama, ngunit hindi laging madali.” Ito ang malinaw na ipinapakita sa atin ng buhay ng mga apostol, ng mga martir, at ng mga santo ng Simbahan.

Pero, sa kabila ng lahat ng pagsubok, hindi tayo kailanman nag-iisa. Dahil ang presensya ni Hesus ay lagging nasa ating tabi, na nagpapalakas sa atin kapag tayo’y nanghihina, tumutulong sa ating bumagon kapag tayo’y nadarapa, at hindi nagsasawang makinig sa ating mga hinaing at tulungan tayong mag pasan ng ating krus. Gaano man kabigat ang ating mga krus, nananatili Siyang tapat. Nanatili Siyang malapit. Nanatili Siyang ating pag-asa.

Hanggang ngayon, patuloy na dumarating at tumatawag si Hesus sa nang may pagmamahal. Tinatawag Niya tayo sa ating pangalan. Inaanyayahan Niya tayong iwan ang anumang humahadlang sa atin upang lubos Siyang pagtiwalaan at sumunod sa Kanya nang buong puso.

Tinatawag tayo ni Hesus—ngayon, sa sandaling ito. Ang tanong na lamang ay ito: ano ang mga “lambat” na mahigpit pa rin nating hawak, at handa na ba talaga tayong iwan ang mga ito upang sumunod sa Kanya nang walang pag-aalinlangan? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday January 24 Memorial of Saint Francis de Sales, Bishop and Doctor of the Church: Mark 3:20-21

Gospel: Mark 3:20-21

Jesus came with his disciples into the house. Again the crowd gathered, making it impossible for them even to eat. When his relatives heard of this they set out to seize him, for they said, “He is out of his mind.

+ + + + + + +

Reflection:

What happens when we become truly serious about our vocation for the Lord? Many people begin to look at us differently. Some may even label us as being “out of our minds.”

When we choose God over money, when we distance ourselves from friends or even relatives who do not lead us closer to what is good, and when we decide to spend our time and energy working for the greater glory of God, the world may not understand us. To many, such choices seem unreasonable, even foolish.

But if we pause and reflect, who is truly out of their minds? Is it those who invest their lives in God and His Kingdom, or those who pour out their lives only for this passing world? If we fix our hearts solely on worldly things, what will become of us when our life on earth comes to an end? Where will we find ourselves if we allow worldliness to possess our hearts and define our desires?

Even Jesus Himself was once labeled as being out of His mind because of His great zeal for the mission entrusted to Him by the Father. He allowed His whole life to be consumed not by comfort, not by popularity, and not by worldly success, but by love, obedience, and the salvation of souls.

And so it will be with us. There will always be people who will not understand why we live the way we do, why we choose sacrifice over comfort, and why we choose God over everything else.

But we must not grow weary. We must continue to walk forward, trusting that what we do for the greater glory of God is never in vain. Let us pray for those who do not understand us—and even for those who refuse to understand—because they, too, are loved by God.

In the end, the real question is not whether the world thinks we are “out of our minds,” but this: Are we truly willing to let our lives be completely possessed by God and His mission, or are we still holding back because we are afraid of what others will say about us? —Marino J. Dasmarinas   

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Enero 24 Paggunita kay San Francisco de Sales, obispo at pantas ng Simbahan: Marcos 3:20-21

Mabuting Balita: Marcos 3:20-21

Noong panahong iyon, pag-uwi ni Jesus, muling nagkatipon ang napakaraming tao, anupa't hindi man lamang makuhang kumain ni Jesus at ng kanyang mga alagad.

Nang mabalitaan ito ng kanyang mga kasambahay, sila'y pumaroon upang kaunin siya, sapagkat ang sabi ng mga tao, "Nasisiraan siya ng bait!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang nangyayari kapag tayo ay naging tunay na seryoso sa ating bokasyon para sa Panginoon? Marami ang nagsisimulang tumingin sa atin nang kakaiba.

May ilan pang magsasabi na tayo ay tila “nawawala sa katinuan.” Kapag pinipili natin ang Diyos kaysa sa pera, kapag marahan tayong lumalayo sa mga kaibigan o maging sa mga kamag-anak na hindi tayo inilalapit sa kabutihan, at kapag inilalaan natin ang ating oras at lakas para sa higit na kaluwalhatian ng Diyos, kadalasan ay hindi ito nauunawaan ng mundo. Para sa kanila, ang ganitong mga pasya ay tila kahangalan.

Ngunit kung tayo ay hihinto at magninilay, sino nga ba ang tunay na nawawala sa katinuan? Tayong mga nag-aalay ng ating buhay sa Diyos at sa Kanyang Kaharian, o yaong mga inuubos ang kanilang lakas at panahon para lamang sa mga bagay ng mundong ito na lilipas din?

Kung itutuon natin ang ating puso sa mga makamundong bagay, ano ang mangyayari sa atin kapag dumating ang wakas ng ating buhay? Saan tayo dadalhin kung hahayaan nating ang makamundong pagnanasa ang maghari sa ating puso?

Maging si Jesus mismo ay minsang tinawag na tila nawawala sa katinuan dahil sa Kanyang labis na sigasig sa misyong ipinagkatiwala sa Kanya ng Ama. Hinayaan Niyang ang Kanyang buong buhay ay mahubog at mapuno, hindi ng kaginhawaan, hindi ng kasikatan, at hindi ng tagumpay sa mata ng mundo, kundi ng pag-ibig, pagsunod, at ng kaligtasan ng mga kaluluwa.

Ganoon din ang mangyayari sa atin. Palaging may mga taong hindi makauunawa kung bakit tayo namumuhay nang ganito, kung bakit pinipili natin ang sakripisyo kaysa sa kaginhawaan, at kung bakit inuuna natin ang Diyos higit sa lahat.

Ngunit huwag tayong mapagod. Magpatuloy tayo sa ating paglalakbay, nagtitiwalang ang lahat ng ginagawa natin para sa higit na kaluwalhatian ng Diyos ay hindi kailanman masasayang. Ipanalangin natin ang mga hindi nakauunawa sa atin—at maging ang mga ayaw umunawa—sapagkat sila rin ay mahal ng Diyos.

Sa huli, ang tunay na tanong ay hindi kung sasabihin ba ng mundo na tayo ay “wala sa katinuan,” kundi ito: Handa ba talaga nating ialay nang buo ang ating buhay upang ang Diyos at ang Kanyang misyon ang ganap na maghari sa atin, o patuloy pa rin tayong nag-aatubili dahil sa takot sa sasabihin ng ating kapwa? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 23 Friday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 3:13-19

Gospel: Mark 3:13-19

Jesus went up the mountain and summoned those whom he wanted and they came to him. 

He appointed Twelve, whom he also named Apostles that they might be with him and he might send them forth to preach and to have authority to drive out demons: He appointed the Twelve: Simon, whom he named Peter; James, son of Zebedee,and John the brother of James, whom he named Boanerges, that is, sons of thunder; Andrew, Philip, Bartholomew, Matthew, Thomas, James the son of Alphaeus; Thaddeus, Simon the Cananean, and Judas Iscariot who betrayed him.

+ + + + + + +

Reflection:

What is the relevance of the selection of the twelve apostles to us?

It reminds us that we, too, have a mission to take part in the propagation of the faith. And yet, many of us may quietly say in our hearts, “We know nothing about the faith; therefore, we can do nothing.” We often feel unworthy, unprepared, or simply incapable.

But when we look at the twelve whom Jesus chose, we realize that they, too, knew very little at the beginning. Many of them were ordinary men, and they were sinners just like us. Still, Jesus looked at them with love and called them to follow Him. This tells us that saying “we know nothing” is not an excuse, because we will learn if we only try to open our hearts and desire to know more about our faith.

Jesus will never fail us. He does not call us and then abandon us. He equips us. From knowing nothing, we begin to know something—and this “something” that Jesus gives us grows little by little as long as we continue to respond to His call with trust and perseverance. What begins as something small, He slowly transforms into something meaningful and life-giving.

So let us not be afraid to respond. Let us not be afraid to dive into the deep waters of our faith, for Jesus Himself is with us in the boat. Let us begin our mission in our family, our own domestic church. Let us gently and patiently evangelize them about Jesus and about our Roman Catholic faith through our healing words, our humble actions, and our daily witness of love.

And now, as we reflect on this calling, let us ask ourselves with sincerity: If Jesus is calling us today—not because we are ready, but because He is faithful—will we finally trust Him enough to rise, follow Him, and begin our mission? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Enero 23 ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:13-19

Mabuting Balita: Marcos 3:13-19

Noong panahong iyon, umahon si Hesus sa kaburulan, kasama ang kanyang mga pinili. Humirang siya ng labindalawa na tinawag niyang mga apostol upang maging kasa-kasama niya, suguing mangaral, at bigyan ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo.  

Ito ang labindalawang hinirang niya: Si Simon na tinagurian niya ng Pedro, Si Santiago at si Juan, na mga anak ni Zebedeo, sila’y tinagurian niyang Boanerges, na ibig sabihi’y mapupusok; sina Andres, Felipe, Bartolome, Mateo, Santiago na anak ni Alfeo, at Tadeo; si Simon na makabayan, at si Judas Iscariote na siyang nagkanulo sa kanya.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang kahalagahan ng pagpili ni Jesus sa labindalawang apostol para sa atin?

Ipinapaalala nito sa atin na tayong lahat ay may misyon din sa pagpapalaganap ng pananampalataya. Ngunit marami sa atin ang maaaring magsabi sa ating sarili, “Wala naman tayong gaanong alam tungkol sa pananampalataya, kaya wala rin tayong magagawa.” Madalas ay nakakaramdam tayo ng kakulangan, kawalan ng kakayahan, o kawalan ng lakas ng loob.

Ngunit kapag tiningnan natin ang labindalawang pinili ni Jesus, makikita natin na sila man ay kaunti lamang ang nalalaman noong una. Karaniwan lamang silang mga tao, at sila rin ay mga makasalanan tulad natin. Gayunman, tinawag pa rin sila ni Jesus dahil sa Kanyang pag-ibig sa kanila.

Ipinapakita nito sa atin na hindi sapat na dahilan ang pagsasabing “wala tayong alam,” sapagkat matututo tayo kung bubuksan lamang natin ang ating mga puso at nanaising mas makilala ang ating pananampalataya.

Hindi tayo kailanman pababayaan ni Jesus. Kapag tayo’y tinawag Niya, hindi Niya tayo iniiwan. Sa halip, tayo’y Kanyang inihahanda at pinalalakas. Mula sa halos wala tayong alam, nagsisimula tayong may matutunan—at ang “kaunting” ito na ibinibigay sa atin ni Jesus ay patuloy na lumalago habang patuloy din tayong tumutugon sa Kanyang tawag nang may tiwala at pagtitiyaga. Ang maliit na simula ay Kanyang ginagawang makabuluhan at nagbibigay-buhay.

Kaya huwag tayong matakot tumugon. Huwag tayong matakot sumuong sa malalim na bahagi ng ating pananampalataya, sapagkat si Jesus mismo ang kasama natin sa ating paglalakbay. Simulan natin ang ating misyon sa ating sariling pamilya, ang ating munting simbahan sa loob ng tahanan.

Ipaabot natin sa kanila ang Mabuting Balita tungkol kay Jesus at sa ating pananampalatayang Katoliko sa pamamagitan ng ating mapagpagaling na mga salita, mapagkumbabang kilos, at araw-araw na patotoo ng pag-ibig.

At ngayon, habang pinagninilayan natin ang tawag na ito, tanungin natin ang ating sarili nang buong katapatan: Kung tinatawag tayo ni Jesus ngayon—hindi dahil tayo ay handa na, kundi dahil Siya ay tapat at mapagmahal—magkakaroon ba tayo ng lakas ng loob na tumindig, sumunod sa Kanya, at simulan ang ating misyon? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 22 Thursday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 3:7-12

Gospel: Mark 3:7-12

Jesus withdrew toward the sea with his disciples. A large number of people followed from Galilee and from Judea. Hearing what he was doing, a large number of people came to him also from Jerusalem, from Idumea, from beyond the Jordan, and from the neighborhood of Tyre and Sidon. 

He told his disciples to have a boat ready for him because of the crowd, so that they would not crush him. He had cured many and, as a result, those who had diseases were pressing upon him to touch him. And whenever unclean spirits saw him they would fall down before him and shout, “You are the Son of God.” He warned them sternly not to make him known.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we believe in the saying, “To see is to believe”?

Large numbers of people from Galilee, Judea, Jerusalem, Idumea, the region across the Jordan, Tyre, and Sidon followed Jesus because of the physical and spiritual healing He worked among them. After experiencing His healing touch, they could not keep it to themselves. They naturally spread the news by word of mouth and by every means they could.

This situation is not very different in our own time. Whenever we hear that someone is being healed in the name of Jesus, the news quickly goes viral—it spreads and soon fills social media and the internet. And, naturally, many of us would want to go there (if we could), to see and experience it for ourselves. As the saying goes, “To see is to believe.” We go to see, and once we see, it is as if on cue—we immediately believe.

Yet, there is also a silent majority among us who follow Jesus not because of His miracles and healings. They follow Him simply because, deep in their hearts, they know how much they need Him. It does not even matter to them whether He heals or not. They already follow because of their love for the Lord and their deep thirst for His presence.

These are the followers who touch the very heart of God—those who remain faithful even without signs, wonders, or extraordinary experiences. They walk by faith, not by sight. They trust not because they have seen, but because they have already experienced the love of the Lord.

And so, we are gently invited to look into our own hearts today: Are we among those who follow even when no miracle happens? Or do we still need to see and feel something extraordinary before we truly surrender our lives to the Lord and walk with Him in faith? — Marino J. Dasmarinas