“Nagdaraan si
Hesus na taga Nazaret,” sabi nila. At siya’y sumigaw, “Hesus, Anak ni David!
Mahabag po kayo sa akin!” Sinaway siya ng mga nasa unahan, ngunit lalo pa
niyang nilakasan ang sigaw: “Anak ni David, mahabag po kayo sa akin!”
Kaya’t tumigil si
Hesus, at iniutos na dalhin sa kanya ang bulag. Inilapit nga ito at tinanong ni
Hesus, “Ano ang ibig mong gawin ko sa iyo?” “Panginoon, ibig ko po sana’y
manumbalik ang aking paningin,” sagot niya.
At sinabi ni
Hesus, “Mangyari ang ibig mo! Pinagaling ka dahil sa iyong pananalig.” Noon
din, nakakita siya at sumunod kay Hesus, at nagpasalamat sa Diyos. Nang makita
ito ng mga tao, silang lahat ay nagpuri sa Diyos.
Ang
bulag na lalaki sa ating Ebanghelyo ay naglagak ng kanyang pag-asa at
kaligtasan kay Hesus. Nang marinig niyang dumaraan si Hesus, buong lakas siyang
sumigaw, “Hesus, Anak ni David, maawa po kayo sa akin!” Ang kanyang taos-pusong
pagsigaw ay isang panalangin na nagpapahayag ng kanyang matatag at hindi
matinag na pananampalataya kay Hesus.
Mula
sa isang kalagayang tila wala nang pag-asa, biglang nakatagpo ng pag-asa at
kaligtasan ang bulag na lalaki dahil dumaan sa kanyang buhay si Hesus. At hindi
siya binigo ni Hesus. Tinanong siya ng Panginoon, “Ano ang gusto mong gawin ko
para sa iyo?” Sumagot ang bulag na lalaki, “Panginoon, nais ko pong makakita.”
Agad siyang nakakita at mula sa sandaling iyon ay naging tagasunod siya ni
Hesus.
Ano ang ipinagkaiba ng bulag na lalaking ito sa marami sa atin?
Ito
ay ang kanyang matiyaga at matatag na pananampalataya—isang pananampalatayang napakadakila.
Ito ang katangiang nagpapaiba sa kanya sa marami sa atin. Kung tayo kaya ang
nasa kalagayan ng bulag na lalaking ito, madali ba tayong susuko at mananahimik
dahil tayo ay pinagsabihan at mahigpit na pinatigil ng ibang tao?
Ngunit
hindi sumuko ang bulag na lalaking ito. Nang sawayin siya at sabihang
manahimik, lalo pa siyang nagpumilit at lalong nilakasan ang kanyang pagtawag
kay Hesus upang humingi ng tulong. Hindi niya hinayaang patahimikin ng mga tao
ang kanyang panalangin. At dahil sa kanyang matiyaga at matatag na
pananampalataya, dininig ni Hesus ang kanyang pagsusumamo at ipinagkaloob sa
kanya ang biyayang makakita.
May
napakagandang aral para sa ating lahat dito. May mga pagkakataon din sa ating
buhay na tila malayo ang pag-asa, parang hindi sinasagot ang ating mga
panalangin, at tila napakabigat ng mga suliraning ating pinagdaraanan.
May
mga tao rin na maaaring magpahina ng ating loob at magparamdam sa atin na
walang saysay ang ating pagsusumamo sa Diyos. Ngunit alalahanin natin ang bulag
na lalaki. Hindi niya hinayaang pigilan ng panghihina ng loob ang kanyang
pagtawag kay Hesus.
Dinudinig
tayo ng ating Panginoon. Alam Niya ang ating mga pinagdaraanan, nakikita Niya
ang ating mga luha, at nauunawaan Niya ang pinakamalalim na hangarin ng ating
puso. Kaya huwag tayong magsawa sa pananalangin at pagtitiwala sa Kanya. Kahit
tila natatagalan ang kasagutan sa ating mga panalangin, patuloy tayong lumapit
sa Kanya nang may pagpapakumbaba, lakas ng loob, at matatag na pananampalataya.
Ano
ba ang taos-puso nating hinihiling sa Panginoon?
Dalhin
natin sa Kanya ang lahat ng ito sa pamamagitan ng panalangin at huwag tayong
mawalan ng pag-asa. Hindi dapat nakabatay ang ating pananampalataya sa bilis ng
pagtanggap natin sa ating mga hinihiling, kundi sa katatagan ng ating
pagtitiwala sa Diyos na ating nilalapitan.
Kapag dumating ang mga pagsubok sa ating buhay at tila sinasabi sa
atin na sumuko na tayo, hahayaan ba nating patahimikin tayo ng mga ito, o
tutularan natin ang bulag na lalaki na lalo pang nilakasan ang kanyang pagtawag
kay Hesus dahil naniniwala siyang si Hesus ang ating tanging pag-asa at
kaligtasan?—Marino J. Dasmarinas
No comments:
Post a Comment