Please join My Reflections' Facebook Group

▼

Please join Sunday Gospel Reflections Fb page

▼

Tuesday, November 17, 2026

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Nobyembre 18 Miyerkules sa Ika-33 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 19:11-28


Mabuting Balita: Lucas 19:11-28
Noong panahong iyon, isinaysay ni Hesus ang isa pang talinghaga sa mga nakarinig ng una niyang pangungusap. Ginawa niya ito sapagkat malapit na siya sa Jerusalem, at ang akala ng mga tao ay itatatag na ang kaharian ng Diyos. Sabi niya: "May isang mahal na taong nagtungo sa malayong lupain upang gawing hari at magbalik pagkatapos niyon.

Bago siya umalis, tinawag niya ang sampu sa kanyang mga alipin. Binigyan niya ang mga ito ng tig-iisang salaping ginto at sinabihan sila. 'Ipangalakal ninyo iyan hanggang sa pagbabalik ko.' Poot na poot naman sa kanya ang kanyang mga kababayan, kaya't pagkaalis niya, nagsugo sila ng mga kinatawan upang sabihin sa kinauukulan: 'Ayaw naming maging hari ang taong ito!'

"Ngunit ginawa ring hari ang taong iyon. Umuwi siya pagkatapos, at ipinatawag ang mga aliping binigyan niya ng salaping ginto, upang malaman kung gaano ang tinubo ng bawat isa. Lumapit sa kanya ang una at ang sabi, 'Panginoon, ang salapi ninyong ginto ay nagtubo ng sampu.' 'Magaling,' sagot niya. 'Mabuting alipin!

Yamang naging matapat ka sa kakaunting bagay, pamamahalain kita sa sampung bayan.' Lumapit ang ikalawa at ang sinabi, 'Panginoon, ang salapi ninyong ginto ay nagtubo ng lima.' At sinabi niya sa kanya, 'Mamahala ka sa limang bayan.'

Lumapit ang isa pang alipin at nagsabi, 'Panginoon, heto po ang inyong salaping ginto. Binalot ko sa panyo at itinago. Natatakot po ako sa inyo, sapagkat napakahigpit ninyo; kinukuha ninyo ang hindi sa inyo, at inaani ang hindi ninyo inihasik.' Sinagot siya ng kanyang panginoon, 'Masamang alipin! Sa salita mong iyan kita hahatulan. Alam mo palang ako'y mahigpit. Sinabi mo, kinukuha ko ang hindi sa akin at inani ko ang hindi inihasik. 

Bakit hindi mo inilagay sa bangko ang aking salapi? Pagbabalik ko, sana'y may tinubo ang puhunang ito.' At sinabi niya sa mga naroroon , 'Kunin ninyo sa kanya ang salaping ginto, at ibigay sa may sampu.' 'Panginoon, siya po'y mayroon nang sampung salaping ginto!' wika nila.

'Sinasabi ko sa inyo: ang bawat mayroon ay bibigyan pa, ngunit ang wala, kahit ang kakaunting nasa kanya ay kukunin pa. Tungkol naman sa mga kaaway kong aayaw na ako'y maghari sa kanila-- dalhin ninyo rito at patayin sa harapan ko!'" Pagkasabi nito, nagpauna si Jesus patungong Jerusalem.

+ + + + + + +  
Repleksyon:
May isang kuwento tungkol sa isang matagumpay na negosyante na biglang namatay. Habang naghihiwalay na ang kanyang kaluluwa sa kanyang katawan, nakita niya ang isang anghel at isang demonyo. Natural lamang na lumayo siya sa demonyo at pumuwesto sa tabi ng anghel.

Nang malapit na silang pumasok sa mga pintuan ng langit, naroon ang Diyos upang magtanong sa kanya: “Ano ang masasabi mo tungkol sa naging buhay mo sa mundo?”

Sumagot ang lalaki, “Naging matagumpay po akong negosyante noong nabubuhay pa ako, at wala po akong ginawang masama kaninuman.”

Sinabi ng Diyos, “Napakabuti niyan! Ngunit may ginawa ka ba upang makatulong sa pagpapalago ng Aking Kaharian?”

Hindi nakasagot ang lalaki sapagkat wala siyang nagawa upang makatulong sa pagpapalago ng Kaharian ng Diyos. Dahil dito, iniutos ng Diyos sa anghel na dalhin siya sa kabilang panig ng bakod, kung saan napakainit at maalinsangan ng kapaligiran, sapagkat wala siyang ginawa upang makatulong sa pagpapalago ng Kaharian ng Diyos.

Ano nga ba ang pangunahing pinagkakaabalahan natin sa kasalukuyan? Masyado ba tayong abala sa mga bagay na panlupa? Palagi ba nating iniisip kung paano palalawakin ang ating negosyo, palalakihin ang laman ng ating mga bank account, at dadagdagan ang ating mga materyal na ari-arian? Marami sa atin ang maaaring labis na abala sa mga makamundong bagay kaya kung minsan ay nakakalimutan na natin ang mga bagay na tunay na mahalaga sa Diyos.

Walang masama sa pagsisikap na magtagumpay, sa marangal na pagtatrabaho, sa pagbibigay ng magandang buhay sa ating pamilya, at sa pagsisikap na mapaunlad ang ating pamumuhay. Ang mga ito ay mga biyayang dapat nating ipagpasalamat sa Diyos. Subalit hindi natin dapat pahintulutan na manaig ang paghahangad natin sa makamundong tagumpay kaysa sa ating ugnayan sa Diyos at sa ating pananagutan sa Kanyang Kaharian.

Sapagkat kung gugugulin natin ang lahat ng ating panahon sa mga bagay na panlupa, saan kaya tayo hahantong kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito? Ano ang isasagot natin sa Diyos kung wala tayong nagawa upang gamitin ang mga kaloob, talento, at biyayang ipinagkatiwala Niya sa atin para sa ikabubuti at ikalalago ng Kanyang Kaharian?

Sa Ebanghelyo, ipinagkatiwala ng isang taong magiging hari sa kanyang mga lingkod ang mga gintong salapi at inatasan silang gamitin ang mga ito upang mapalago ang kanilang ipinagkatiwala. Dalawa sa mga lingkod ang nagawang paramihin ang halagang ipinagkatiwala sa kanila, ngunit ang isa ay basta na lamang nagbalot ng kanyang salapi sa isang panyo at itinago ito. Wala siyang ginawa upang mapalago ang salaping ipinagkatiwala sa kanya ng kanyang panginoon.

Ipinaaalaala sa atin ng Ebanghelyong ito na hindi ipinagkakaloob sa atin ng Diyos ang Kanyang mga kaloob at biyaya para lamang sa sarili nating kapakanan. Ipinagkakaloob Niya ang mga ito upang magamit natin sa paglilingkod sa Kanya at sa ating kapwa. Ang ating pananampalataya, mga talento, kakayahan, yaman, oras ay pawang mga kaloob na may kaakibat na pananagutan.

Sa ating buhay pananampalataya, hindi kailanman maaaring maging pagpipilian ang kawalan ng pagkilos. Hindi rin sapat na sarilinin lamang natin ang ating pananampalataya kay Jesus. Tinatawag tayo upang ibahagi ang pananampalatayang ipinagkatiwala Niya sa atin sa anumang paraang ating makakaya. Magagawa natin ito sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, kabutihan, pagpapatawad, panalangin, at kahandaang tumulong sa mga nangangailangan.

Hindi naman natin kailangang gumawa ng mga pambihirang bagay upang maging mabunga at kapaki-pakinabang na mga lingkod ng Panginoon. Maging ang pinakamaliit na kabutihang ginagawa natin, isang taos-pusong salitang nagbibigay-lakas, isang panalanging iniaalay para sa taong nagdurusa, o isang payak na pagpapakita ng pagmamahal ay maaaring maging makapangyarihang kasangkapan ng biyaya ng Diyos. Ang mahalaga ay huwag nating hayaang manatiling walang silbi ang mga kaloob na ipinagkatiwala Niya sa atin.

Kapag ibinabahagi natin ang ating pananampalataya, lalo rin nating pinayayaman ang ating sariling buhay espirituwal at nagiging mabubunga tayong mga lingkod ng Panginoon. Habang higit nating ibinabahagi ang pagmamahal ni Jesus, higit ding nagiging buhay ang Kanyang presensya sa ating mga puso at sa buhay ng mga taong ating naaabot.

Kaya't suriin natin ang ating mga sarili: Ginugugol ba natin ang ating buhay sa pag-iipon lamang ng mga kayamanang panlupa, o ginagamit din ba natin ang ating panahon, talento, at mga kakayahan upang mag-ipon ng mga kayamanang walang hanggan sa Kaharian ng Diyos?

Pagdating ng araw na haharap tayo sa Diyos, masasabi ba natin sa Kanya na hindi lamang tayo nabuhay para sa ating sarili, kundi buong katapatan din nating ginamit ang lahat ng Kanyang ipinagkatiwala sa atin upang maibahagi ang Kanyang pagmamahal, mailapit ang ating kapwa kay Jesus, at makatulong sa pagpapalago ng Kanyang Kaharian?

O haharap tayo sa Kanya na walang maipapakitang bunga sapagkat inuna lamang natin ang ating sariling kapakanan at hinayaang mabaon sa limot ang mga kaloob na ipinagkatiwala Niya sa atin?—Marino J. Dasmarinas

No comments:

Post a Comment