Please join My Reflections' Facebook Group

▼

Please join Sunday Gospel Reflections Fb page

▼

Saturday, November 07, 2026

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Lunes Nobyembre 9 Kapistahan ng Pagtatalaga sa Palasyong Simbahan sa Laterano, Roma: Juan 2:13-22


Mabuting Balita: Juan 2:13-22
Malapit na ang Paskuwa ng mga Judio, kaya’t pumunta si Hesus sa Jerusalem. Nakita niya sa templo ang mga nagbibili ng mga baka, mga tupa, at mga kalapati, at ang namamalit ng salapi. Gumawa siya ng isang panghagupit na lubid at ipinagtabuyang palabas ang mangangalakal, pati mga baka at tupa.

Isinabog niya ang salapi ng mga namamalit at pinagtataob ang kanilang mga hapag. Sinabi niya sa mga nagbibili ng kalapati, “Alisin ninyo rito ang mga iyan! Huwag ninyong gawing palengke ang bahay ng aking Ama!” Naalala ng kanyang mga alagad na sinasabi sa Kasulatan, “Ang aking malasakit sa iyong bahay ay parang apoy na nag-aalab sa puso ko.”

Dahil dito’y tinanong siya ng mga Judio, “Anong tanda ang maibibigay mo upang patunayang may karapatan kang gawin ito?” Tumugon si Hesus, “Gibain ninyo ang templong ito at muli kong itatayo sa loob ng tatlong araw.” Sinabi ng mga Judio, “Apatnapu’t anim na taon na ginawa ang templong ito, at itatayo mo sa loob lamang ng tatlong araw?”

Ngunit ang templong tinutukoy ni Hesus ay ang kanyang katawan. Kaya’t nang siya’y muling mabuhay, naalaala ng kanyang mga alagad na sinabi niya ito; at naniwala sila sa Kasulatan at sa mga sinabi ni Hesus.

+ + + + + + +  
Repleksyon:
Ano ba ang ginagawa natin kapag pumupunta tayo sa simbahan upang manalangin o dumalo sa Banal na Misa?

Pumupunta ba tayo roon upang maranasan lamang ang banal at matahimik na kapaligiran ng simbahan, o tunay tayong naghahangad na magkaroon ng personal na pakikipagtagpo kay Hesus?

Ang simbahan ay ang ating tahanan ng pagsamba at ligtas na kanlungan sa tuwing tayo ay nabibigatan sa mga pagsubok at suliranin ng buhay. Dito rin natin personal na nakakatagpo si Hesus bago, habang, at pagkatapos ng pagdiriwang ng Banal na Misa. Dito natin malayang naibubuhos sa Kanya ang laman ng ating puso, hinihingi ang Kanyang patnubay at kapatawaran, at natatagpuan ang kapayapaang nagmumula sa Kanyang mapagmahal na presensya.

Ngunit sinusunod pa ba natin ang nararapat na paggalang at disiplina kapag tayo ay nasa loob ng simbahan? Isinasawsaw pa ba natin ang ating mga daliri sa lagayan ng holy water, nag aantanda tanda ng krus, at nag gegenuflect nang may pagpipitagan habang nakatuon ang ating mga mata sa tabernakulo bago tuluyang pumasok sa simbahan?

Naaalala rin ba nating gawin ang mga banal na kilos na ito sa tuwing tayo ay lumalabas at muling pumapasok sa simbahan? Maaaring sa iba ay karaniwan lamang ang mga kilos na ito, ngunit ipinapaalala nito na pumapasok tayo sa isang banal na lugar kung saan tunay na naroroon si Hesus.

Sa ating Ebanghelyo, mababasa natin ang tungkol kay Hesus na pumasok sa templo. Labis Siyang nalungkot at nabahala nang makita Niyang magulo ang lugar na dapat sana ay banal. Ginawa kasi ng mga tao ang bahay-dalanginan na isang pook ng kalakalan. Ang mga taong dapat sana ay naroroon upang sumamba sa Diyos ay sa halip abala sa pakikipagkalakalan at iba pang gawaing walang kaugnayan sa pagsamba.

Kaya naman, upang maibalik ang kaayusan at maipagtanggol ang kabanalan ng templo, buong tapang at galit na pinalayas ni Hesus ang mga taong lumalapastangan dito. Nais Niyang manatili ang templo sa tunay nitong layunin: maging bahay-dalanginan at lugar kung saan nakakatagpo ng tao ang Diyos.

Isang mahalagang paalala ito para sa ating lahat sa tuwing pumupunta tayo sa simbahan upang dumalo sa Banal na Misa o manalangin. Pumupunta tayo roon upang makatagpo si Hesus, sumamba sa Kanya, at magbigay sa Kanya ng luwalhati at karangalan. Ang simbahan ay hindi isang opisina ng negosyo kung saan nagaganap ang tawaran at mga transaksiyon.

Hindi rin ito lugar para sa mga hindi kailangang kuwentuhan, pagkakaabalahan, at iba pang bagay na umaagaw sa ating pansin mula sa Diyos. Ito ay isang banal na lugar kung saan iniaalay natin ang ating mga panalangin, pinatitibay ang ating ugnayan kay Hesus, at hinahayaan nating hipuin at baguhin Niya ang ating mga puso.

Sa tuwing pumupunta tayo sa simbahan upang manalangin o dumalo sa Banal na Misa, gawin natin ito nang nakatuon ang ating puso at isipan kay Hesus. Ibigay natin sa Kanya ang ating buong pansin at ipakita ang paggalang na nararapat sa Kanya. Lagi nating tandaan na hindi tayo pumupunta sa simbahan para lamang tuparin ang isang obligasyon.

Pumupunta tayo roon dahil kailangan natin si Hesus sa ating buhay. Kailangan natin ang Kanyang karunungan upang gabayan tayo, ang Kanyang awa upang patawarin tayo, ang Kanyang pagmamahal upang palakasin tayo, at ang Kanyang biyaya upang tulungan tayong magpatuloy sa kabila ng mga pagsubok.

Sa ganitong paraan, aalis tayo sa simbahan na may panibagong lakas, mas malalim na pananampalataya, at pag-asang magbibigay sa atin ng sigla upang muling harapin ang mga hamon ng buhay. Higit sa lahat, nawa'y manatiling buhay sa ating mga puso ang Hesus na ating nakatagpo sa simbahan sa ating pagbabalik sa ating mga tahanan, pinagtatrabahuhan, at pamayanan.

Kaya't hamunin natin ang ating mga sarili at taimtim na itanong: Sa tuwing pumapasok tayo sa bahay ng Diyos, dala ba natin ang pusong handang sumamba, makinig, at makatagpo si Hesus, o hinahayaan nating agawin ng mga alalahanin at pagkakaabalahan ng mundo ang lugar na nararapat lamang na kay Hesus sa ating mga puso?—Marino J. Dasmarinas

No comments:

Post a Comment