Isinabog niya ang salapi ng mga
namamalit at pinagtataob ang kanilang mga hapag. Sinabi niya sa mga nagbibili
ng kalapati, “Alisin ninyo rito ang mga iyan! Huwag ninyong gawing palengke ang
bahay ng aking Ama!” Naalala ng kanyang mga alagad na sinasabi sa Kasulatan,
“Ang aking malasakit sa iyong bahay ay parang apoy na nag-aalab sa puso ko.”
Dahil dito’y tinanong siya ng mga
Judio, “Anong tanda ang maibibigay mo upang patunayang may karapatan kang gawin
ito?” Tumugon si Hesus, “Gibain ninyo ang templong ito at muli kong itatayo sa
loob ng tatlong araw.” Sinabi ng mga Judio, “Apatnapu’t anim na taon na ginawa
ang templong ito, at itatayo mo sa loob lamang ng tatlong araw?”
Ngunit ang templong tinutukoy ni
Hesus ay ang kanyang katawan. Kaya’t nang siya’y muling mabuhay, naalaala ng
kanyang mga alagad na sinabi niya ito; at naniwala sila sa Kasulatan at sa mga
sinabi ni Hesus.
Pumupunta ba tayo roon upang maranasan lamang ang banal at matahimik na kapaligiran ng simbahan, o tunay tayong naghahangad na magkaroon ng personal na pakikipagtagpo kay Hesus?
Ang
simbahan ay ang ating tahanan ng pagsamba at ligtas na kanlungan sa tuwing tayo
ay nabibigatan sa mga pagsubok at suliranin ng buhay. Dito rin natin personal
na nakakatagpo si Hesus bago, habang, at pagkatapos ng pagdiriwang ng Banal na
Misa. Dito natin malayang naibubuhos sa Kanya ang laman ng ating puso,
hinihingi ang Kanyang patnubay at kapatawaran, at natatagpuan ang kapayapaang
nagmumula sa Kanyang mapagmahal na presensya.
Ngunit
sinusunod pa ba natin ang nararapat na paggalang at disiplina kapag tayo ay
nasa loob ng simbahan? Isinasawsaw pa ba natin ang ating mga daliri sa lagayan
ng holy water, nag aantanda tanda ng krus, at nag gegenuflect nang may
pagpipitagan habang nakatuon ang ating mga mata sa tabernakulo bago tuluyang
pumasok sa simbahan?
Naaalala
rin ba nating gawin ang mga banal na kilos na ito sa tuwing tayo ay lumalabas
at muling pumapasok sa simbahan? Maaaring sa iba ay karaniwan lamang ang mga
kilos na ito, ngunit ipinapaalala nito na pumapasok tayo sa isang banal na
lugar kung saan tunay na naroroon si Hesus.
Sa
ating Ebanghelyo, mababasa natin ang tungkol kay Hesus na pumasok sa templo.
Labis Siyang nalungkot at nabahala nang makita Niyang magulo ang lugar na dapat
sana ay banal. Ginawa kasi ng mga tao ang bahay-dalanginan na isang pook ng
kalakalan. Ang mga taong dapat sana ay naroroon upang sumamba sa Diyos ay sa
halip abala sa pakikipagkalakalan at iba pang gawaing walang kaugnayan sa
pagsamba.
Kaya
naman, upang maibalik ang kaayusan at maipagtanggol ang kabanalan ng templo,
buong tapang at galit na pinalayas ni Hesus ang mga taong lumalapastangan dito.
Nais Niyang manatili ang templo sa tunay nitong layunin: maging
bahay-dalanginan at lugar kung saan nakakatagpo ng tao ang Diyos.
Isang
mahalagang paalala ito para sa ating lahat sa tuwing pumupunta tayo sa simbahan
upang dumalo sa Banal na Misa o manalangin. Pumupunta tayo roon upang makatagpo
si Hesus, sumamba sa Kanya, at magbigay sa Kanya ng luwalhati at karangalan. Ang
simbahan ay hindi isang opisina ng negosyo kung saan nagaganap ang tawaran at
mga transaksiyon.
Hindi
rin ito lugar para sa mga hindi kailangang kuwentuhan, pagkakaabalahan, at iba
pang bagay na umaagaw sa ating pansin mula sa Diyos. Ito ay isang banal na
lugar kung saan iniaalay natin ang ating mga panalangin, pinatitibay ang ating
ugnayan kay Hesus, at hinahayaan nating hipuin at baguhin Niya ang ating mga
puso.
Sa
tuwing pumupunta tayo sa simbahan upang manalangin o dumalo sa Banal na Misa,
gawin natin ito nang nakatuon ang ating puso at isipan kay Hesus. Ibigay natin
sa Kanya ang ating buong pansin at ipakita ang paggalang na nararapat sa Kanya.
Lagi nating tandaan na hindi tayo pumupunta sa simbahan para lamang tuparin ang
isang obligasyon.
Pumupunta
tayo roon dahil kailangan natin si Hesus sa ating buhay. Kailangan natin ang
Kanyang karunungan upang gabayan tayo, ang Kanyang awa upang patawarin tayo,
ang Kanyang pagmamahal upang palakasin tayo, at ang Kanyang biyaya upang
tulungan tayong magpatuloy sa kabila ng mga pagsubok.
Sa
ganitong paraan, aalis tayo sa simbahan na may panibagong lakas, mas malalim na
pananampalataya, at pag-asang magbibigay sa atin ng sigla upang muling harapin
ang mga hamon ng buhay. Higit sa lahat, nawa'y manatiling buhay sa ating mga
puso ang Hesus na ating nakatagpo sa simbahan sa ating pagbabalik sa ating mga
tahanan, pinagtatrabahuhan, at pamayanan.
Kaya't
hamunin natin ang ating mga sarili at taimtim na itanong: Sa tuwing pumapasok
tayo sa bahay ng Diyos, dala ba natin ang pusong handang sumamba, makinig, at
makatagpo si Hesus, o hinahayaan nating agawin ng mga alalahanin at
pagkakaabalahan ng mundo ang lugar na nararapat lamang na kay Hesus sa ating
mga puso?—Marino J. Dasmarinas
No comments:
Post a Comment