Please join My Reflections' Facebook Group

▼

Please join Sunday Gospel Reflections Fb page

▼

Monday, October 12, 2026

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 13 Martes ng Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 11:37-41


Mabuting Balita: Lucas 11:37-41
Noong panahong iyon, pagkatapos magsalita ni Hesus, siya’y inanyayahan ng isang Pariseo upang kumain, kaya’t pumunta siya sa bahay nito. Pagdulog sa hapag, nagtaka ang Pariseo nang makita niyang kumain si Hesus nang hindi muna naghugas ng kamay.

Sinabi sa kanya ng Panginoon, “Kayong mga Pariseo, hinuhugasan ninyo ang labas ng tasa at ng pinggan, ngunit ang loob ninyo’y punong-puno ng kasakiman at kasamaan. Mga hangal! Hindi ba’t ang may likha ng labas ang siya ring may likha ng loob? Ngunit ipamahagi muna ninyo sa mga dukha ang mga laman ng mga sisidlan at magiging malinis ang lahat ng bagay para sa inyo.”   

+ + + + + + +
Repleksyon:
Tagahanga ba ni Hesus ang Pariseong nag-anyaya sa Kanya upang makasalo sa pagkain sa kanyang tahanan?

Marahil, oo. Maaaring hinangaan niya ang karunungan at husay ni Hesus sa pagsasalita kaya naman inanyayahan niya Siya sa kanyang tahanan. Sa simula, tila maayos naman ang lahat sa pagitan ni Hesus at ng Pariseo. Ngunit nagbago ang sitwasyon nang magsimulang kumain si Hesus nang hindi muna naghuhugas ng Kanyang mga kamay.

Sadyang hindi ba naghugas ng Kanyang mga kamay si Hesus upang mapansin ito ng Pareseo? Marahil, ngunit may mas malalim na aral sa likod ng Kanyang ginawa. Nais ni Hesus na maunawaan ng Pariseo na may higit na malalim na kahulugan kaysa sa panlabas na pagsunod lamang sa mga batas ng mga Judio. Ang pinakamahalaga ay hindi lamang ang nakikita sa ating mga ginagawa kundi, higit sa lahat, ang tunay na kalagayan ng ating mga puso.

Para kay Hesus, ang pinakamahalaga ay kung ano ang nasa kaibuturan ng ating mga puso! Maaaring hangaan tayo ng mga tao dahil sa ating hitsura, purihin dahil sa ating mga nagagawa, o kilalanin dahil sa ating mga gawaing panrelihiyon. Ngunit hindi kailanman mapapalitan ng mga bagay na ito ang pusong tunay na puno ng kabutihan, awa, at pagmamahal.

Lilipas din ang panlabas na kagandahan, mawawala ang pagkilala ng mga tao, at maiiwan din natin balang araw ang ating mga ari-arian. Ngunit ang kabutihang ibinabahagi natin sa kapwa ay maaaring mag-iwan ng pangmatagalang bakas sa kanilang mga puso.

Isipin natin ang mga taong nagpakita sa atin ng kabutihan noong tayo ay dumaranas ng mga pagsubok, nagbigay sa atin ng pang-unawa at awa noong tayo ay nagkamali, o nagmahal sa atin noong pakiramdam natin ay hindi tayo karapat-dapat mahalin.

Maaaring hindi na natin maalala kung ano ang kanilang hitsura, kung anong damit ang kanilang suot, o ang iba pang detalye tungkol sa kanilang panlabas na anyo. Ngunit nananatili sa ating alaala kung paano nila tayo pinasaya, kung paano nila tayo tinulungan sa gitna ng mga paghihirap, at kung paano nila naging liwanag ang kanilang kabutihan sa madidilim na sandali ng ating buhay.

Ito ang uri ng kabutihang nais ni Hesus na linangin natin sa ating mga puso. Tinatawag Niya tayong gumawa ng mga kabutihan, magpakita ng awa, at magmahal, lalo na sa mga pagkakataong ginagawa natin ang mga ito nang tahimik, nang hindi naghihintay ng pagkilala, papuri, o anumang kapalit.

Ang mga birtud na ito ang nasa puso ng Kanyang mga aral at pundasyon ng ating buhay Kristiyano. Nagiging tunay na makabuluhan ang ating pananampalataya kapag hindi lamang ito nananatili sa mga salita at panlabas na pagpapakita ng kabanalan, kundi naisasabuhay sa paraan ng pakikitungo natin sa ating kapwa.

Hindi tayo tinatawag ni Hesus na maging labis na abala sa ating panlabas na anyo o sa iba pang panlabas na bagay na may kaugnayan sa ating makamundong buhay. Sa halip, inaanyayahan Niya tayong suriin ang ating mga puso at hayaan Siyang baguhin ang mga ito.

Nais Niyang maging higit tayong mahabagin sa mga nagdurusa, mapagpatawad sa mga nakasakit sa atin, mapagbigay sa mga nangangailangan, at mapagmahal maging sa mga taong mahirap mahalin.

Tandaan natin na hindi kailangang maging mayaman upang maging mapagbigay, maging makapangyarihan upang makatulong, o maging tanyag upang makagawa ng kabutihan. Kung minsan, ang isang simpleng kabutihan, taos-pusong salitang nagbibigay-lakas, taimtim na panalangin, o tahimik na pagpapatawad ay maaaring maging kasangkapan ng pag-ibig ng Diyos sa buhay ng ibang tao.

Habang pinagninilayan natin ang Ebanghelyong ito, hilingin natin sa Panginoon na linisin hindi lamang ang ating panlabas na pamumuhay kundi, higit sa lahat, ang ating mga puso. Huwag nawa tayong maging labis na abala sa pagpapakita sa mga tao na tayo ay banal habang nakakalimutan naman nating isabuhay ang kabanalan sa mga sandaling walang nakakakita sa atin. Nawa ang ating mga salita, kilos, at mga pagpapasya ay magpakita ng pag-ibig ni Hesus, kahit walang nakakakita at walang nakaaalam sa kabutihang ating ginagawa.

Mas mahalaga ba sa atin kung paano tayo nakikita at hinuhusgahan ng ibang tao kaysa sa kung ano ang nakikita ng Diyos sa ating mga puso? At kung sisiyasatin ni Hesus ang ating puso sa araw na ito, matatagpuan ba Niya roon ang kabutihan, awa, kababaang-loob, at pagmamahal na madalas nating hinihingi sa ating kapwa?— Marino J. Dasmarinas

No comments:

Post a Comment