Kaya't tinanong niya ang mga
Pariseo at ang mga dalubhasa sa Kautusan, "Naaayon ba sa Kautusan ang
magpagaling sa Araw ng Pamamahinga o hindi?" Ngunit hindi sila umimik,
kaya't hinawakan ni Jesus ang maysakit, pinagaling saka pinayaon.
Pagkatapos, sinabi niya sa kanila,
"Kung kayo'y may anak o bakang mahulog sa balon, hindi ba ninyo iaahon
kahit Araw ng Pamamahinga?" At hindi sila nakasagot sa tanong na
ito.
Ang
araw ng Sabbath ay itinakda bilang araw ng pamamahinga at pagsamba para sa mga
Judio. Ngunit sa Ebanghelyo, makikita natin si Hesus na nagpapagaling ng isang
tao sa araw ng Sabbath, na tila sumasalungat sa mga tuntuning panrelihiyon
noong Kanyang panahon. Sadyang binale-wala ba ni Hesus ang Kanyang
pananampalatayang Judio? O may itinuturo ba Siya sa atin na higit na mahalaga
kaysa sa basta pagsunod lamang sa mga tuntuning panrelihiyon?
Hindi
naghintay si Hesus ng isang natatanging lugar, pagkakataon, o panahon upang
tumulong at magpagaling. Sa tuwing nakakakita Siya ng taong nangangailangan,
tumutugon Siya nang may habag at kumikilos upang makatulong, araw man ng
Sabbath o hindi. Para kay Hesus, hindi maaaring ipagwalang-bahala ang pagdurusa
ng isang tao dahil lamang hindi ito ang pinakanaaangkop na panahon upang
tumulong.
Tapat
na sinusunod ng mga Pariseo at ng mga dalubhasa sa Kautusan ang batas tungkol
sa Sabbath. Gayunman, sa pamamagitan ng Kanyang mga ginawa, itinuro ni Hesus sa
kanila na hindi kailanman dapat maging hadlang ang pagsunod sa mga tuntuning
panrelihiyon sa pagpapakita ng pagmamahal, awa, at malasakit.
Sa
pagkakataong ito, pinagaling ni Hesus ang isang lalaking may sakit na dropsy o
pagmamanas, isang kondisyong nagdudulot ng pamamaga dahil sa
naipong likido sa katawan. Sa pamamagitan ng pagpapagaling na ito, ipinaalala
Niya sa atin na hindi dapat matapos sa pagsunod sa mga gawaing panrelihiyon ang
ating pananampalataya. Dapat din itong makita sa ating tunay na malasakit sa
mga taong nagdurusa.
Ano
kaya ang gagawin natin kung tayo ang nasa kalagayan ni Hesus?
Hahayaan
na lamang ba nating magpatuloy ang paghihirap ng isang tao gayong mayroon naman
tayong magagawa upang siya ay matulungan? Magtatago ba tayo sa likod ng mga
tuntunin, mga dahilan, o ng sarili nating kaginhawahan? O hahayaan nating
antigin ng pagdurusa ng ating kapwa ang ating puso upang kumilos tayo nang may
pagmamahal?
Kung
minsan, maaaring masyado tayong nakatuon sa pagtupad sa ating mga obligasyong
panrelihiyon kaya nakakalimutan natin ang mismong mga taong tinatawag tayo ng
Diyos na mahalin. Maaari tayong dumalo sa Banal na Misa, magdasal, at matapat
na sumunod sa mga gawain ng ating pananampalataya, ngunit nananatili namang
manhid sa pagdurusa ng ating kapwa.
Subalit
higit pa rito ang hinihingi sa atin ng tunay na pananampalataya. Tinatawag tayo
nitong makita si Kristo sa mga nasasaktan, damayan ang mga napapabayaan, at
magpakita ng kabutihan sa mga nangangailangan ng ating tulong.
Lalong
nagiging tunay, buhay, at makabuluhan ang ating pananampalataya sa Diyos kapag
isinasabuhay natin ito. Sa tuwing pinipili natin ang malasakit sa halip na
kawalang-pakialam, ang awa sa halip na mapanghusgang pagtingin, at ang
kabutihan sa halip na pagiging makasarili, nagiging buhay na saksi tayo sa
pag-ibig ng Diyos.
Kahit
sa mga karaniwang sandali ng ating araw, maaari tayong maging instrumento ng
Kanyang pagpapagaling sa pamamagitan ng isang salitang nagbibigay-lakas, isang
kamay na handang tumulong, isang pusong marunong magpatawad, o isang payak na
gawa ng pagkabukas-palad.
Huwag
nating kalimutan na hindi lamang tayo tinatawag ng Diyos na maging tapat sa
pagsasabuhay ng ating relihiyon. Tinatawag din Niya tayong isabuhay ang
pinakamalalim na kahulugan nito sa pamamagitan ng pagmamahal. Nagiging higit na
makahulugan ang ating mga panalangin kapag inaakay tayo ng mga ito na
magmalasakit sa iba.
Nagiging
mabunga ang ating pagsamba kapag hinihikayat tayo nitong maglingkod. At
nagiging buhay na patotoo ang ating pananampalataya kapag handa tayong dumamay
sa isang taong nagdurusa, kahit mangailangan ito ng ating panahon, lakas, at
sakripisyo.
Kaya sa araw na ito, tanungin natin ang ating
sarili: Kapag nakatagpo tayo ng isang taong nasasaktan at nangangailangan ng
ating tulong, hahayaan ba nating hadlangan tayo ng mga tuntunin, mga dahilan,
at ng paghahangad sa sariling kaginhawahan, o hahayaan nating antigin ng
pag-ibig ni Hesus ang ating puso upang kumilos tayo nang may habag at awa?
Kung si Hesus ay hindi nag-atubiling tumulong
sa mga nangangailangan, handa rin ba tayong isantabi ang ating sariling
kaginhawahan upang maging kasangkapan ng Kanyang pagmamahal at pagpapagaling sa
ating kapwa?—Marino J. Dasmarinas
No comments:
Post a Comment