Please join My Reflections' Facebook Group

▼

Please join Sunday Gospel Reflections Fb page

▼

Thursday, October 29, 2026

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 30 Biyernes sa Ika-30 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 14:1-6


Mabuting Balita: Lucas 14:1-6
Isang Araw ng Pamamahinga, si Jesus ay inanyayahang kumain sa bahay ng isang pinuno ng mga Pariseo, at binabantayan nilang mabuti ang kanyang mga kilos. Lumapit kay Jesus ang isang taong namamanas.

Kaya't tinanong niya ang mga Pariseo at ang mga dalubhasa sa Kautusan, "Naaayon ba sa Kautusan ang magpagaling sa Araw ng Pamamahinga o hindi?" Ngunit hindi sila umimik, kaya't hinawakan ni Jesus ang maysakit, pinagaling saka pinayaon.

Pagkatapos, sinabi niya sa kanila, "Kung kayo'y may anak o bakang mahulog sa balon, hindi ba ninyo iaahon kahit Araw ng Pamamahinga?" At hindi sila nakasagot sa tanong na ito. 

+ + + + + + +
Repleksyon:
Magpagaling o hindi magpagaling sa araw ng Sabbath?

Ang araw ng Sabbath ay itinakda bilang araw ng pamamahinga at pagsamba para sa mga Judio. Ngunit sa Ebanghelyo, makikita natin si Hesus na nagpapagaling ng isang tao sa araw ng Sabbath, na tila sumasalungat sa mga tuntuning panrelihiyon noong Kanyang panahon. Sadyang binale-wala ba ni Hesus ang Kanyang pananampalatayang Judio? O may itinuturo ba Siya sa atin na higit na mahalaga kaysa sa basta pagsunod lamang sa mga tuntuning panrelihiyon?

Hindi naghintay si Hesus ng isang natatanging lugar, pagkakataon, o panahon upang tumulong at magpagaling. Sa tuwing nakakakita Siya ng taong nangangailangan, tumutugon Siya nang may habag at kumikilos upang makatulong, araw man ng Sabbath o hindi. Para kay Hesus, hindi maaaring ipagwalang-bahala ang pagdurusa ng isang tao dahil lamang hindi ito ang pinakanaaangkop na panahon upang tumulong.

Tapat na sinusunod ng mga Pariseo at ng mga dalubhasa sa Kautusan ang batas tungkol sa Sabbath. Gayunman, sa pamamagitan ng Kanyang mga ginawa, itinuro ni Hesus sa kanila na hindi kailanman dapat maging hadlang ang pagsunod sa mga tuntuning panrelihiyon sa pagpapakita ng pagmamahal, awa, at malasakit.

Sa pagkakataong ito, pinagaling ni Hesus ang isang lalaking may sakit na dropsy o pagmamanas, isang kondisyong nagdudulot ng pamamaga dahil sa naipong likido sa katawan. Sa pamamagitan ng pagpapagaling na ito, ipinaalala Niya sa atin na hindi dapat matapos sa pagsunod sa mga gawaing panrelihiyon ang ating pananampalataya. Dapat din itong makita sa ating tunay na malasakit sa mga taong nagdurusa.

Ano kaya ang gagawin natin kung tayo ang nasa kalagayan ni Hesus?

Hahayaan na lamang ba nating magpatuloy ang paghihirap ng isang tao gayong mayroon naman tayong magagawa upang siya ay matulungan? Magtatago ba tayo sa likod ng mga tuntunin, mga dahilan, o ng sarili nating kaginhawahan? O hahayaan nating antigin ng pagdurusa ng ating kapwa ang ating puso upang kumilos tayo nang may pagmamahal?

Kung minsan, maaaring masyado tayong nakatuon sa pagtupad sa ating mga obligasyong panrelihiyon kaya nakakalimutan natin ang mismong mga taong tinatawag tayo ng Diyos na mahalin. Maaari tayong dumalo sa Banal na Misa, magdasal, at matapat na sumunod sa mga gawain ng ating pananampalataya, ngunit nananatili namang manhid sa pagdurusa ng ating kapwa.

Subalit higit pa rito ang hinihingi sa atin ng tunay na pananampalataya. Tinatawag tayo nitong makita si Kristo sa mga nasasaktan, damayan ang mga napapabayaan, at magpakita ng kabutihan sa mga nangangailangan ng ating tulong.

Lalong nagiging tunay, buhay, at makabuluhan ang ating pananampalataya sa Diyos kapag isinasabuhay natin ito. Sa tuwing pinipili natin ang malasakit sa halip na kawalang-pakialam, ang awa sa halip na mapanghusgang pagtingin, at ang kabutihan sa halip na pagiging makasarili, nagiging buhay na saksi tayo sa pag-ibig ng Diyos.

Kahit sa mga karaniwang sandali ng ating araw, maaari tayong maging instrumento ng Kanyang pagpapagaling sa pamamagitan ng isang salitang nagbibigay-lakas, isang kamay na handang tumulong, isang pusong marunong magpatawad, o isang payak na gawa ng pagkabukas-palad.

Huwag nating kalimutan na hindi lamang tayo tinatawag ng Diyos na maging tapat sa pagsasabuhay ng ating relihiyon. Tinatawag din Niya tayong isabuhay ang pinakamalalim na kahulugan nito sa pamamagitan ng pagmamahal. Nagiging higit na makahulugan ang ating mga panalangin kapag inaakay tayo ng mga ito na magmalasakit sa iba.

Nagiging mabunga ang ating pagsamba kapag hinihikayat tayo nitong maglingkod. At nagiging buhay na patotoo ang ating pananampalataya kapag handa tayong dumamay sa isang taong nagdurusa, kahit mangailangan ito ng ating panahon, lakas, at sakripisyo.

Kaya sa araw na ito, tanungin natin ang ating sarili: Kapag nakatagpo tayo ng isang taong nasasaktan at nangangailangan ng ating tulong, hahayaan ba nating hadlangan tayo ng mga tuntunin, mga dahilan, at ng paghahangad sa sariling kaginhawahan, o hahayaan nating antigin ng pag-ibig ni Hesus ang ating puso upang kumilos tayo nang may habag at awa?

Kung si Hesus ay hindi nag-atubiling tumulong sa mga nangangailangan, handa rin ba tayong isantabi ang ating sariling kaginhawahan upang maging kasangkapan ng Kanyang pagmamahal at pagpapagaling sa ating kapwa?—Marino J. Dasmarinas

No comments:

Post a Comment