Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hulyo 31 Paggunita kay San Ignacio ng Loyola, pari: Mateo 13:54-58

Mabuting Balita: Mateo 13:54-58

Noong panahong iyon, umuwi si Hesus sa kanyang bayan at nagturo sa sinagoga. Nagtaka ang mga nakarinig sa kanya. Sabi nila, “Saan kumuha ng karunungan ang taong ito? Paano siya nakagagawa ng kababalaghan? Hindi ba ito ang anak ng karpintero? Hindi ba si Maria ang kanyang ina, at sina Santiago, Jose, Simon, at Judas ang kanyang mga kapatid na lalaki?  

At dito nakatira ang kanyang mga kapatid na babae, hindi ba? Saan niya natutunan ang lahat ng ito?” At ayaw nilang kilanlin siya. Kaya’t sinabi ni Hesus sa kanila, “Ang propeta’y iginagalang kahit saan, liban sa kanyang sariling sambahayan.” At dahil sa di nila pagsampalataya hindi siya gumawa roon ng maraming kababalaghan.

+ + + + + + +    

Repleksyon:

Mabilis ba tayong mawalan ng paggalang sa ating kapwa dahil iniisip nating lubos na natin silang kilala?

Ito ang naging saloobin ng mga kababayan ni Jesus. Dahil kilala nila Siya mula pa noong Kanyang kabataan, itinuring na lamang nila Siyang anak ng isang karpintero. Inakala nilang sapat na ang kanilang nalalaman tungkol sa Kanya kaya minamaliit nila Siya at hindi kinilala ang Kanyang tunay na pagkatao. Ang kanilang labis na pagiging pamilyar kay Jesus ang naging hadlang upang makita nila ang kadakilaan ng Diyos na nasa kanilang harapan.

Ngunit kung sisilipin pa natin ang kanilang mga puso, makikita rin natin na puno ang mga ito ng inggit at poot laban kay Jesus. Naiinggit sila sa paghanga, paggalang, at pagtanggap na ibinibigay ng maraming tao sa Kanya.

Ang inggit at poot ay mga mapanirang damdamin na nagpapadilim sa ating paghatol, nagpapatigas sa ating puso, at nag-aalis ng kapayapaan at ganap na kagalingang nais ng Diyos para sa atin. Kapag pinahintulutan nating maghari ang mga ito sa ating puso, unti-unti nating tinitingnan ang ating kapwa sa pamamagitan ng pagmamataas, pagkiling, at paghatol sa halip na sa pamamagitan ng pananampalataya at pag-ibig.

Alam ni Jesus ang inggit, paghamak, at kakulangan ng pananampalataya ng Kanyang mga kababayan. Kaya hindi Siya gumawa ng maraming himala sa Kanyang sariling bayan. Ang kanilang kawalan ng pananampalataya ang naging hadlang upang maranasan nila ang mga pagpapala, pagpapagaling, at biyayang nais Niyang ipagkaloob sa kanila.

Tunay ngang nakalulungkot kapag ang ating pagmamataas, mga maling paghusga, o kakulangan ng pananampalataya ang siyang humahadlang sa pagkilos ng Diyos sa ating buhay.

Ngayon ay patuloy pa ring lumalapit sa atin si Jesus—sa pamamagitan ng Kanyang Salita, ng Banal na Eukaristiya, ng ating mga kapwa, at maging sa mga karaniwang pangyayari sa ating pang-araw-araw na buhay.

Ngunit maaari ring maging hadlang ang ating pagiging kampante, pagmamataas, o pagkiling upang hindi natin makilala ang Kanyang presensya at pagkilos. Nawa'y hilingin natin sa Espiritu Santo na buksan ang ating mga mata, palambutin ang ating mga puso, at patatagin ang ating pananampalataya upang makilala natin si Hesus kung sino Siya talaga at tanggapin Siya nang may kababaang-loob, pagtitiwala, at pag-ibig.

Sa ating pakikipagtagpo kay Jesus sa bawat araw, hahayaan ba nating ang pagiging pamilyar, pagmamataas, inggit, o mapanghusgang pag-iisip ang humadlang sa Kanya? O bubuksan ba natin ang ating mga puso nang may mapagpakumbabang pananampalataya upang malaya Siyang kumilos at maghimala sa ating buhay? –Marino J. Dasmarinas