Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Hunyo 11 Paggunita kay San Bernabe, apostol: Mateo 10:7-13

Mabuting Balita: Mateo 10:7-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga apostol, “Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos. Pagalingin ninyo ang mga maysakit at buhayin ang mga patay. Pagalingin ninyo ang mga katengon at palayasin ang mga demonyo. 

Yamang tumanggap kayo nang walang bayad, magbigay naman kayo nang walang bayad. Huwag kayong magdala ng salapi—maging ginto, pilak o tanso—sa inyong mga lukbutan. Huwag din kayong magdala ng supot sa inyong paglalakbay, ni bihisan, pampalit na panyapak, o tungkod; sapagkat ang manggagawa ay may karapatan sa kanyang ikabubuhay. 

“At saanmang bayan o nayon kayo dumating, humanap kayo ng taong karapat-dapat pakituluyan, at manatili kayo roon habang kayo’y nasa lugar na iyon. Pagpasok ninyo sa bahay, sabihin ninyo, ‘Maghari nawa ang kapayapaan sa bahay na ito!’ Kung karapat-dapat ang mga tao sa bahay na iyon, panatilihin ninyo sa kanila ang inyong bati. Ngunit kung hindi, bawiin ninyo ito.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na hindi magawang itapon ang mga lumang bagay sa kanyang bahay. Ayon sa kanya, ayaw niyang itapon ang alinman sa mga ito sapagkat bawat isa ay may nakapaloob na alaala at sentimental na halaga. Sa paglipas ng mga taon, napuno ang kanyang tahanan ng mga kalat at dumi dahil sa napakaraming bagay na naipon niya na hindi naman na kailangan.

Kung susuriin natin ang ating mga sarili, hindi ba't may pagkakatulad din tayo sa kanya? Maaaring hindi man tayo nag-iipon ng napakaraming gamit, ngunit madalas ba tayong kumakapit sa mga bagay na hindi na nakatutulong sa ating paglago bilang mga anak ng Diyos—mga materyal na bagay, hindi mabubuting kinagawian, mga sugat ng nakaraan, sama ng loob, labis na pag-aalala, o mga makamundong hangarin? Sa halip na magbigay ng kapayapaan, nagiging pasanin ang mga ito sa ating puso at isip at nagpapakumplikado sa ating buhay.

Ang simpleng pamumuhay ay kadalasang nagdudulot ng higit na kapayapaan, samantalang ang magulong at masalimuot na pamumuhay ay madalas na nagbubunga ng maraming suliranin at alalahanin. Kaya mahalagang tanungin natin ang ating mga sarili: Namumuhay ba tayo ayon sa payak o simple na pamumuhay na ninanais ng Diyos para sa atin?

Walang pag-aalinlangan na si Jesus ay huwaran ng payak na pamumuhay. Makikita natin ito sa Ebanghelyo ngayon nang isugo Niya ang Labindalawang Apostol sa kanilang misyon at sinabi: “Huwag kayong magdala ng ginto, pilak o tanso sa inyong mga sinturon; huwag rin ng sisidlan para sa paglalakbay, o ekstrang tunika, o sandalyas, o tungkod” (Mateo 10:9–10).

Sa pamamagitan ng mga salitang ito, itinuturo sa atin ni Jesus na higit tayong magtiwala sa mapagkalingang pag-aaruga ng Diyos kaysa sa mga bagay na materyal. Ipinapaalala Niya na ang tunay nating kayamanan ay hindi nasusukat sa dami ng ating pag-aari kundi sa lalim ng ating pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Isa sa pinakamabuting paraan ng pamumuhay ay ang yakapin ang kasimplehan. Kapag pinili nating mamuhay nang payak, mas nararanasan natin ang tunay na kalayaan, mas malalim na kapayapaan, at higit na pagtitiwala sa Diyos.

Hindi tayo madaling natatangay ng mga bagay ng mundong ito, kundi higit nating napahahalagahan ang mga bagay na tunay na mahalaga—ang ating pananampalataya, pamilya, pakikipagkapwa, at paglilingkod sa iba.

Gayunman, hindi natin laging namamalayan na ang ilan sa mga pasaning dinadala natin ay bunga rin ng ating sariling mga pagpili at masalimuot na pamumuhay. Madalas tayong nagkakaroon ng labis na alalahanin dahil sa walang tigil na paghahangad ng higit pa, pag-iipon ng higit pa, at pag-aalala ng higit pa.

Ang uri ng buhay na ating tinatahak ay malaki ang kaugnayan sa mga pasyang ginagawa natin araw-araw. Kapag pinahintulutan nating punuin ng mga hindi kinakailangang bagay ang ating puso at buhay, nababawasan ang puwang para sa presensya at pagkilos ng Diyos sa atin.

Kaya't tularan natin si Jesus na namuhay nang simple, mapagpakumbaba, at walang komplikasyon. Hilingin natin sa Panginoon ang biyayang bumitaw sa anumang humahadlang sa atin upang higit Siyang masundan. Matuto sana tayong masiyahan sa kung ano ang mayroon tayo, magpasalamat sa mga biyayang ipinagkakaloob Niya, at ituon ang ating pansin sa mga kayamanang hindi kailanman kukupas.

Sa katahimikan ng ating puso ngayon, pagnilayan natin ito: Ano ang mga bagay, pagnanasa, pag-aalala, o mga kinagawiang patuloy nating kinakapitan na naglalayo sa atin sa Diyos? Handa ba tayong bitawan ang mga ito upang si Kristo lamang ang maging pinakadakilang kayamanan ng ating puso?– Marino J. Dasmarinas