Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hunyo 12 Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Hesus: Mateo 11:25-30

Mabuting Balita: Mateo 11:25-30

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo ang mga bagay na ito sa marurunong at matatalino at inihayag sa mga may kaloobang tulad ng sa bata. Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo.

"Ibinigay sa akin ng aking Ama ang lahat ng bagay. Walang nakakikilala sa Anak kundi ang Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak.

"Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at; nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at mag-aral kayo sa akin; ako'y maamo at mababang-loob, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo." 

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Nais ba nating lumago sa ating pananampalataya?

Iisa lamang ang hinihingi ng Diyos sa atin: ang katagian ng pagpapakumbaba. Ang pagpapakumbaba ang pundasyon ng isang malalim at buhay na pananampalataya. Ito ang tahimik na pagtitiwala sa Diyos, tulad ng pagtitiwala ng isang munting bata sa kanyang mga magulang. Ito rin ang kahandaang isuko ang ating mga plano, pangarap, at sariling kagustuhan upang sundin ang karunungan at kalooban ng Diyos.

Ang pagiging mapagpakumbaba ay nangangahulugang hindi natin kinukuwestiyon ang mga pamamaraan ng Diyos kapag ang mga ito ay naiiba sa ating inaasahan. May mga pagkakataong ang Kanyang mga plano ay hindi katulad ng mga planong nais sana natin para sa ating sarili. Kung minsan, dinadala Niya tayo sa landas ng paghihintay, pagsubok, o pagtitiis. 

Ngunit itinuturo sa atin ng pagpapakumbaba na magtiwala na nakikita ng Diyos ang hindi natin nakikita at nalalaman Niya ang pinakamabuti para sa atin. Kaya't buong pagtitiwala nating isinusuko ang ating sarili sa Kanyang banal na kalooban at hayaan Siyang akayin tayo saanman Niya nais.

Ngunit paano natin malalaman ang kalooban ng Diyos? Kailangan tayong manatiling mapagpakumbaba sa lahat ng pagkakataon sapagkat sa pamamagitan lamang ng pagpapakumbaba nagiging malinaw sa atin ang Kanyang tinig at patnubay.

Ang pusong mapagpakumbaba ay bukas, handang matuto, at sensitibo sa mga pahiwatig ng Diyos. Kapag kulang tayo sa pagpapakumbaba, madali tayong malunod sa ating sariling mga hangarin at plano, kaya mahihirapan tayong marinig ang tinig ng Panginoon.

Sino ang mga lumalapit kay Jesus upang makahingi ng kagaanan mula sa mga pasanin ng mundong ito? Sino ang taimtim na humihiling sa Kanya na tulungan silang buhatin ang kanilang mabibigat na dalahin? Sino ang nakasusumpong ng tunay na kapahingahan sa Kanya?

Sila ang mga mapagpakumbaba. Batid nila ang kanilang kahinaan at pangangailangan sa Diyos kaya lumalapit sila sa Kanya nang may pagtitiwala. Hindi sila umaasa lamang sa kanilang sariling lakas kundi inilalagak nila ang kanilang pag-asa sa Kanyang awa at pag-ibig.

Bilang kapalit, ipinagkakaloob ni Jesus ang kapayapaan sa gitna ng mga pagsubok, lakas sa panahon ng kahinaan, at kaaliwan sa oras ng kalungkutan. Sa Kanya nila natatagpuan ang kapahingahang hindi maibibigay ng mundo.

Sa pagdiriwang natin ng Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus, magnilay tayo sa Kanyang kababaang-loob at kaamuan. Bagama't Siya ang ating Panginoon at Tagapagligtas, pinili Niyang lumapit sa atin nang may kababaang-loob at inanyayahan Niya tayong matuto mula sa Kanya.

Ipanalangin natin na baguhin ng Panginoon ang ating mga puso upang maging higit na katulad ng Kanyang mapagpakumbaba at mapagmahal na Puso. Nawa'y alisin Niya ang ating kapalaluan, palambutin ang ating matitigas na puso, at turuan tayong magtiwala sa Kanya nang higit pa sa bawat araw.

Ang pagpapakumbaba ang daan tungo sa mas malalim na pagkakilala kay Jesus. Binubuksan nito ang ating mga puso sa Kanyang presensya, biyaya, at pag-ibig. Habang lalo tayong nagiging mapagpakumbaba, lalo nating binibigyan ng puwang si Kristo na manahan sa ating buhay at hubugin tayo ayon sa Kanyang kalooban.

Sa araw na ito, suriin nating mabuti ang ating mga puso. Handa ba tayong isuko ang ating sariling mga plano at magtiwala sa kalooban ng Diyos kahit hindi natin ito lubos na nauunawaan? Handa ba tayong lumapit kay Jesus nang may pusong mapagpakumbaba upang mapuno Niya tayo ng Kanyang kapayapaan, karunungan, at pag-ibig?

Sa harap ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus, handa ba nating iwanan ang ating kapalaluan at lubusang magpasakop sa Kanya, o patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa ating sarili at isinasara ang ating puso sa biyayang nais Niyang ibuhos sa atin?— Marino J. Dasmarinas