Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 25 Huwebes ng Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 7:21-29

Mabuting Balita: Mateo 7:21-29

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Hindi lahat ng tumatawag sa akin, ‘Panginoon, Panginoon,’ ay papasok sa kaharian ng langit, kundi yaon lamang sumusunod sa kalooban ng aking Amang nasa langit.

Pagdating ng huling Araw, marami ang magsasabi sa akin, ‘Panginoon, nangaral po kami at nagpalayas ng mga demonyo, at gumawa ng mga kababalaghan sa inyong pangalan!’ At sasabihin ko sa kanila, ‘Kailanma’y hindi ko kayo nakilala. Lumayo kayo sa akin, mga mapaggawa ng masama!’

“Kaya’t ang bawat nakikinig at nagsasagawa ng mga salita kong ito ay matutulad sa isang taong matalino na nagtayo ng kanyang bahay sa ibabaw ng bato. Umulan nang malakas, bumaha, at binayo ng malakas na hangin ang bahay na iyon, ngunit hindi nagiba sapagkat nakatayo sa ibabaw ng bato.

Ang bawat nakikinig ng aking mga salita at hindi nagsasagawa nito ay matutulad sa isang taong hangal na nagtayo ng kanyang bahay sa buhanginan. Umulan nang malakas, bumaha, at binayo ng malakas na hangin ang bahay. Bumagsak ang bahay na iyon at lubusang nawasak.”

Nang masabi na ni Hesus ang mga pananalitang ito, ang mga tao’y namangha. Sapagkat nagturo siya na parang isang may kapangyarihan, at hindi tulad ng mga eskriba.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Saan ba nakasentro ang ating buhay ngayon? Nakasentro ba ito sa mundong ito, o sa Diyos?

Napakadaling maakit na esentro ang ating buhay sa mundong ito. Tutal, sino ba sa atin ang hindi naghahangad ng kayamanan, impluwensya, kapangyarihan, tagumpay, at iba't ibang kaginhawaan na maaaring ibigay ng mundo? Hindi tayo magiging ganap na tapat sa ating sarili kung sasabihin nating wala tayong pagnanais sa mga bagay na ito.

Ngunit kailangan nating huminto sandali at magnilay. Ano ang mangyayari sa atin kapag masyado nang nakakapit ang ating puso sa mga bagay ng mundong ito? Ano ang mangyayari kapag ang Diyos ay nagiging isa na lamang opsyon sa ating buhay—ang nilalapitan lamang natin kapag tayo ay may problema, ngunit madaling nalilimutan kapag maayos na ang lahat?

Unti-unti, maaaring magbago ang ating mga prayoridad. At bago pa natin mamalayan, ang ating relasyon sa Diyos ay naisasantabi dahil sa ating paghahangad ng mga bagay na panandalian lamang.

Ang totoo, hindi tayo nilikha upang maging permanenteng mamamayan ng mundong ito. Tayo ay mga manlalakbay lamang na patungo sa ating tunay at walang hanggang tahanan. Darating ang araw na iiwan natin ang lahat ng ating pinagpaguran, naipon, at pinahalagahan sa buhay na ito.

Walang kayamanan, tagumpay, katayuan, o ari-arian ang maaari nating dalhin sa kabilang buhay. Sa araw na iyon, ang tunay na mahalaga ay kung namuhay ba tayo para sa ating sarili o para sa Diyos.

Kaya naman higit na mabuti na isentro natin ang ating buhay sa Kanya. Ang pagsentro sa Diyos ay hindi lamang nangangahulugan ng pagsamba sa Kanya sa pamamagitan ng ating mga labi. Nangangahulugan din ito ng buong pagtitiwala sa Kanya, pagsunod sa Kanyang kalooban, at pamumuhay ayon sa Kanyang mga utos. Nangangahulugan ito ng pagpapahintulot sa Kanyang Salita na gabayan ang ating mga pagpapasya, hubugin ang ating pagkatao, at ituro ang tamang landas para sa ating buhay.

Subalit aminin man natin o hindi, may mga pagkakataong pinararangalan natin ang Diyos sa pamamagitan ng ating mga salita ngunit hindi naman natin Siya sinusunod sa ating mga gawa. Madalas, ipinapahayag natin ang ating pananampalataya ngunit patuloy pa rin tayong kumakapit sa mga pagpapahalaga at pagnanasa ng mundong ito.

Kapag nangyari ito, unti-unti tayong nagiging alipin ng mga bagay na inaakala nating magbibigay sa atin ng tunay na kaligayahan, habang lalo naman tayong napapalayo sa Diyos na Siyang tanging makapupuno sa pinakamalalim na pangangailangan ng ating puso.

Sa araw na ito, hilingin natin sa Espiritu Santo na siyasatin ang ating mga puso at ipakita kung ano talaga ang pinakamahalaga sa ating buhay. Nawa'y tulungan Niya tayong bitawan ang ating labis na pagkakapit sa mga bagay na pansamantala at palalimin ang ating paghahangad sa mga bagay na walang hanggan.

Nawa'y matuto tayong magtiwala sa Diyos hindi lamang sa panahon ng kagipitan kundi sa bawat sandali ng ating buhay, sapagkat Siya lamang ang ating tunay na sandigan, kayamanan, at pag-asa.

Kung tatawagin tayo ng Panginoon sa araw na ito, masasabi kaya natin ng buong katapatan na ang ating puso ay lubos na nakasentro sa Kanya, o may mga bagay pa ba sa mundong ito na lihim nating inilalagay sa lugar na nararapat lamang para sa Diyos?—Marino J. Dasmarinas