Reflection for Thursday October 1 Memorial of Saint Thérèse of the Child Jesus, Virgin and Doctor of the Church: Luke 10:1-12

Gospel: Luke 10:1-12

Jesus appointed seventy-two other disciples whom he sent ahead of him in pairs to every town and place he intended to visit. He said to them, “The harvest is abundant but the laborers are few; so ask the master of the harvest to send out laborers for his harvest. Go on your way; behold, I am sending you like lambs among wolves.

Carry no money bag, no sack, no sandals; and greet no one along the way. Into whatever house you enter, first say, ‘Peace to this household.’ If a peaceful person lives there, your peace will rest on him; but if not, it will return to you. Stay in the same house and eat and drink what is offered to you, for the laborer deserves his payment.

Do not move about from one house to another. Whatever town you enter and they welcome you, eat what is set before you, cure the sick in it and say to them, ‘The Kingdom of God is at hand for you.’

Whatever town you enter and they do not receive you, go out into the streets and say, ‘The dust of your town that clings to our feet, even that we shake off against you.’ Yet know this: the Kingdom of God is at hand. I tell you, it will be more tolerable for Sodom on that day than for that town.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we want to help Jesus in His mission of evangelization?

Jesus speaks about the commissioning of His seventy-two disciples. He tells them that there is an enormous work for them to do. They are few, but the people to whom they will preach the Gospel are many.

Even today, there are few who preach the Gospel, and fewer still who preach and live it. Yet millions of people desperately need to hear the Good News. They are yearning to hear the words of Jesus, while many others have not even heard the life-changing message of the Lord.

So, what are we doing about it? Will we simply sit still, remain in our comfort zones, and do nothing to share in the mission of Jesus? Evangelization is no longer confined to face-to-face preaching. In many ways, it has become easier because we can now share the Gospel through social media using our computers and mobile phones.

Instead of simply posting about ourselves, why not share something related to Jesus and our faith? Let us post something that can bring someone closer to God. Perhaps a simple reflection, a verse from Scripture, a message of hope, or a testimony of God's goodness can touch a person's heart and remind them that God has not forgotten them.

When we do this, we become followers of Jesus not only in words but also in deeds.

But our evangelization should not end with what we post. Let us also see to it that we live what we preach and practice what we post on our social media accounts. The fullness of our discipleship comes when our lives reflect the Gospel that we proclaim.

If we preach simple living, let us live simply. If we preach humility, let us live humbly. If we preach forgiveness, let us be forgiving. If we speak about love, let us make our lives instruments of love. If we encourage others to trust God, let us also learn to surrender our own worries and anxieties to Him.

Our words may inspire someone for a moment, but the witness of our lives can remain in someone's heart for a long time. We may never know how God can use a simple post, a kind word, a humble gesture, a forgiving heart, or a life faithfully lived to lead someone closer to Him.

Jesus wants us to be His co-laborers in His vineyard. We may feel that we are few, that our talents are limited, or that what we can do is insignificant. But the mission belongs to Jesus, and we are simply called to offer Him what we have. We should not be consumed by worry about our needs, for He knows what we need and will provide for us according to His loving providence.

Let us therefore step beyond our comfort zones and allow the Holy Spirit to use our words, our actions, our technology, our relationships, and our daily lives for the spread of the Gospel. May we never become Christians who merely speak about Jesus, but disciples whose lives make His presence visible to others.

Are we willing to let Jesus use not only our lips but also our lives, our social-media presence, our talents, and our everyday actions to bring someone closer to Him—and when someone encounters us, will they see enough of Jesus in the way we live to desire to know Him more?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Oktubre 1 Paggunita kay Santa Teresita ng Sanggol na si Hesus, dalaga at pantas ng Simbahan: Lucas 10:1-12

Mabuting Balita: Lucas 10:1-12

Noong panahong iyon, ang Panginoon ay humirang pa ng pitumpu’t dalawa. Pinauna niya sila nang dala-dalawa sa bawat bayan at pook na patutunguhan niya. Sinabi niya sa kanila, “Sagana ang aanihin, ngunit kakaunti ang mga manggagawa. Idalangin ninyo sa may-ari na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang bukirin. 

Humayo kayo! Sinusugo ko kayong parang mga kordero sa gitna ng mga asong-gubat. Huwag kayong magdala ng lukbutan, supot, o panyapak. Huwag na kayong titigil sa daan upang makipagbatian kaninuman. Pagpasok ninyo sa alinmang bahay, sabihin muna ninyo, ‘Maghari nawa ang kapayapaan sa bahay na ito!’ Kung maibigin sa kapayapaan ang nakatira roon, sasakanila ang kapayapaan; ngunit kung hindi, hindi sila magkakamit nito. 

Manatili kayo sa bahay na inyong tinutuluyan; kanin ninyo at inumin ang anumang idulot sa inyo – sapagkat ang manggagawa ay may karapatang tumanggap ng kanyang upa. Huwag kayong magpapalipat-lipat ng bahay. Kapag tinanggap kayo sa alinmang bayan, kanin ninyo ang anumang ihain sa inyo; pagalingin ninyo ang mga maysakit doon at sabihin sa bayan, ‘Nalalapit na ang paghahari ng Diyos sa inyo.’ 

Ngunit sa alinmang bayang hindi tumanggap sa inyo, lumabas kayo sa mga lansangan nito at sabihin ninyo, ‘Pati ang alikabok dito na dumikit sa aming mga paa ay ipinapagpag namin bilang babala sa inyo. Ngunit pakatandaaan ninyong nalalapit na sa inyo ang paghahari ng Diyos!’ Sinasabi ko sa inyo: sa Araw ng Paghuhukom ay higit na mabigat ang kaparusahan ng mga tao sa bayang yaon kaysa dinanas ng mga taga-Sodoma!” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nais ba nating tulungan si Jesus sa Kanyang misyon ng pagpapalaganap ng Ebanghelyo?

Isinasalaysay ng Ebanghelyo Jesus ang pagsusugo sa pitumpu't dalawang alagad. Sinabi ni Jesus sa kanila na napakalaki ng gawaing naghihintay sa kanila. Kaunti lamang sila, ngunit napakarami ng mga taong kailangan nilang mapangaralan ng Mabuting Balita.

Hanggang ngayon, kakaunti pa rin ang nangangaral ng Ebanghelyo, at higit na kakaunti ang mga nangangaral nito at tunay na namumuhay ayon dito. Samantala, milyun-milyong tao ang lubhang nangangailangan na marinig ang Mabuting Balita. May mga taong sabik na marinig ang mga salita ni Jesus, habang marami pa ang hindi pa nakaririnig ng mensaheng maaaring magbago ng kanilang buhay.

Ano ang ginagawa natin tungkol dito? Mananatili na lamang ba tayo sa ating mga comfort zone at walang gagawin upang makibahagi sa misyon ni Jesus? Ang pagpapalaganap ng Ebanghelyo ay hindi na lamang tungkol sa harapang pangangaral. Sa maraming paraan, mas madali na natin itong magagawa ngayon sapagkat maaari nating ibahagi ang Mabuting Balita sa pamamagitan ng social media, gamit ang ating mga computer at mobile phone.

Sa halip na puro tungkol sa ating sarili ang ating ipinopost, bakit hindi tayo magbahagi ng isang bagay tungkol kay Jesus at sa ating pananampalataya? Mag-post tayo ng isang bagay na maaaring maglapit sa isang tao sa Diyos. Maaaring isang simpleng pagninilay, isang talata mula sa Banal na Kasulatan, isang mensahe ng pag-asa, o isang patotoo tungkol sa kabutihan ng Diyos.

Maaaring hindi natin alam, ngunit ang isang simpleng mensahe ay maaaring tumagos sa puso ng isang taong pinanghihinaan na ng loob at magpaalala sa kanya na hindi siya kailanman kinalimutan ng Diyos.

Kapag ginagawa natin ito, tayo ay nagiging tunay na mga tagasunod ni Jesus, hindi lamang sa salita kundi maging sa gawa.

Ngunit hindi dapat nagtatapos sa ating mga ipinopost ang ating pagpapahayag ng pananampalataya. Tiyakin din nating isinasabuhay natin ang ating ipinapangaral at isinasagawa ang ating ipinopost sa ating mga social media account. Nagiging ganap ang ating pagiging alagad ni Jesus kapag ang ating buhay ay tunay na sumasalamin sa Ebanghelyong ating ipinahahayag.

Kung ipinapangaral natin ang simpleng pamumuhay, mamuhay tayo nang simple. Kung ipinapangaral natin ang kababaang-loob, mamuhay tayo nang mapagpakumbaba. Kung ipinapangaral natin ang pagpapatawad, matuto tayong magpatawad.

Kung nagsasalita tayo tungkol sa pag-ibig, gawin nating instrumento ng pag-ibig ang ating buhay. At kung hinihikayat natin ang iba na magtiwala sa Diyos, matuto rin tayong ipaubaya sa Kanya ang sarili nating mga pangamba, problema, at alalahanin.

Maaaring ang ating mga salita ay magbigay-inspirasyon sa isang tao sa loob lamang ng ilang sandali, ngunit ang patotoo ng ating buhay ay maaaring manatili sa kanyang puso nang matagal. Maaaring hindi natin kailanman malaman kung paano gagamitin ng Diyos ang isang simpleng post, isang mabuting salita, isang mapagpakumbabang kilos, isang pusong marunong magpatawad, o isang buhay na tapat na namumuhay ayon sa pananampalataya upang mailapit ang isang tao sa Kanya.

Nais ni Jesus na maging mga katuwang Niya tayo sa Kanyang ubasan. Maaaring pakiramdam natin ay kakaunti lamang tayo, limitado ang ating kakayahan, o napakaliit ng ating maitutulong. Ngunit ang misyon ay kay Jesus, at ang hinihingi Niya sa atin ay ialay natin sa Kanya kung ano ang mayroon tayo. Huwag tayong labis na mabahala sa ating mga pangangailangan, sapagkat alam Niya kung ano ang ating kailangan at pagkakalooban Niya tayo ayon sa Kanyang mapagmahal na kalooban at pagkalinga.

Kaya, lumabas tayo sa ating mga comfort zone at hayaan nating gamitin tayo ng Espiritu Santo—ang ating mga salita, at kilos—upang maipalaganap ang Ebanghelyo. Huwag nawa tayong maging mga Kristiyanong hanggang salita lamang ang tungkol kay Jesus. Sa halip, maging mga alagad tayo na sa pamamagitan ng ating pamumuhay ay naipakikita sa iba ang presensya at pagmamahal ni Jesus.

Handa ba nating hayaan si Jesus na gamitin hindi lamang ang ating mga labi kundi pati ang ating buhay para makapaglapit tayo ng ating kapwa sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday September 30 Memorial of Saint Jerome, Priest and Doctor of the Church: Luke 9:57-62

Gospel: Luke 9:57-62

As Jesus and his disciples were proceeding on their journey, someone said to him, “I will follow you wherever you go.” Jesus answered him, “Foxes have dens and birds of the sky have nests, but the Son of Man has nowhere to rest his head.” And to another he said, “Follow me.” But he replied, “Lord, let me go first and bury my father.” 

But he answered him, “Let the dead bury their dead. But you, go and proclaim the Kingdom of God.” And another said, “I will follow you, Lord, but first let me say farewell to my family at home.” Jesus answered him, “No one who sets a hand to the plow and looks to what was left behind is fit for the Kingdom of God.”

+ + + + +  + +

Reflection:

What does it require to follow Jesus?

Following Jesus requires us to leave behind everything that could hinder our faithful and enduring discipleship. Is it possible for us to follow Jesus while remaining attached to the things we have? No, we cannot truly follow Him wholeheartedly if we continue to cling to whatever prevents us from giving ourselves completely to Him.

Can we follow Jesus and, at the same time, continue to live in sin? Can we follow Him while remaining attached to material things? Can we follow Him and still embrace the hedonistic lifestyle of this world? No, we cannot. When we decide to follow Jesus, we are also choosing to leave behind our sinful ways, our unhealthy attachments, and everything that keeps us from drawing closer to Him.

To follow Jesus is initially difficult—there is no question about it—for it requires a radical change in the way we live. It requires us to examine our priorities, surrender our attachments, and allow God to transform our hearts. But let us not be afraid to follow Him. Jesus never asks us to walk the journey of discipleship by relying solely on our own strength. As we take that first step toward Him, we learn to depend not on ourselves but on Him.

When we truly surrender ourselves to Jesus, we begin to discover that we are never alone. We can entrust everything to Him—our hopes, our fears, our struggles, our failures, our dreams, and even our very lives. He walks with us when the road is difficult. He strengthens us when we are weak. He lifts us when we fall. And when we feel lost, His grace gently leads us back to Him.

What if we are very sinful? Would Jesus still call us to follow Him? Yes, absolutely! Our sins and failures do not make us unworthy of His invitation to begin again. Jesus knows our weaknesses, yet He still calls us. He knows our failures, yet He still invites us. He sees the parts of our lives that we would rather hide, yet He continues to reach out to us with mercy and love.

Therefore, let us not use our sinfulness as an excuse to remain far from Jesus. Instead, let us allow His mercy to draw us closer to Him. Following Jesus does not mean that we are already perfect; it means that we are willing to let Him transform us. It means that every day, we choose Him again and again, leaving behind whatever keeps us from becoming the persons He calls us to be.

Let us remember that discipleship is not merely about saying that we believe in Jesus. It is about allowing Him to change our hearts, our priorities, our decisions, and the way we live. It is about trusting Him enough to surrender what we cannot carry and letting go of what we cannot bring into the life He desires for us.

Today, Jesus is calling each of us to follow Him more deeply. What are we still holding on to—our sins, our attachments, our worldly desires, our fears, or our pride—that keeps us from following Him wholeheartedly? And are we ready to place everything into His hands and say, “Lord Jesus, I choose You. Help me leave everything behind and follow You”?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Setyembre 30, Paggunita kay San Jeronimo, pari at pantas ng Simbahan: Lucas 9:57-62

Mabuting Balita: Lucas 9:57-62

Noong panahong iyon, samantalang naglalakad sina Hesus at ang kanyang mga alagad, may taong nagsabi kay Hesus, “Susunod po ako sa inyo kahit saan.” Sumagot si Hesus, “May lungga ang asong-gubat at may pugad ang ibon, ngunit ang Anak ng Tao’y wala man lamang matulugan o mapagpahingahan.” 

Sinabi ni Hesus sa isa, “Sumunod ka sa akin.” Ngunit sumagot ang tao, “Panginoon, hayaan po muna ninyo akong umuwi upang ipalibing ang akin ama.” Sinabi ni Hesus sa kanya, “Ipaubaya mo na sa mga patay ang paglilibing ng kanilang mga patay. Ngunit ikaw, humayo ka at ipahayag mo ang tungkol sa paghahari ng Diyos.” 

Sinabi naman ng isa, “Susunod po ako sa inyo, Panginoon, ngunit magpapaalam muna ako sa aking mga kasambahay.” Sinabi sa kanya ni Hesus, “Ang sinumang nag-aararo at palaging lumilingon ay hindi karapat-dapat sa paghahari ng Diyos.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano ang kinakailangan upang masundan natin si Jesus?

Ang pagsunod kay Jesus ay nangangailangan sa atin na iwan ang lahat ng bagay na maaaring maging hadlang sa ating tapat at matatag na pagiging Kanyang mga alagad. Posible ba na sundan natin si Jesus habang mahigpit pa rin tayong nakakapit sa mga bagay na mayroon tayo? Hindi, hindi natin Siya tunay na masusundan nang buong puso kung patuloy tayong kumakapit sa anumang bagay na humahadlang sa atin upang lubos nating maialay ang ating sarili sa Kanya.

Maaari ba nating sundan si Jesus at kasabay nito ay patuloy na mamuhay sa kasalanan? Maaari ba natin Siyang sundan habang nananatili tayong nakakapit sa mga materyal na bagay? Maaari ba natin Siyang sundan at patuloy pa ring yakapin ang makamundong pamumuhay na nakasentro sa labis na paghahanap ng kasiyahan? Hindi, hindi natin ito maaaring gawin.

Kapag nagpasya tayong sundan si Jesus, nangangahulugan din itong handa tayong iwan ang ating mga makasalanang gawi, masamang paguugali, at lahat ng bagay na humahadlang sa atin upang higit tayong mapalapit sa Kanya.

Sa simula, hindi madali ang pagsunod kay Jesus—walang duda tungkol dito—sapagkat nangangailangan ito ng malaking pagbabago sa paraan ng ating pamumuhay. Kailangan nating suriin ang ating mga prayoridad, isuko ang mga bagay na labis nating kinakapitan, at hayaan ang Diyos na baguhin ang ating puso.

Ngunit huwag tayong matakot na sumunod sa Kanya. Hindi tayo hinihilingang tahakin ang landas ng pagiging alagad nang umaasa lamang sa sarili nating lakas. Habang ginagawa natin ang unang hakbang patungo sa Kanya, natututo tayong umasa hindi sa ating sarili kundi sa Kanya.

Kapag tunay nating isinuko ang ating sarili kay Jesus, unti-unti nating natutuklasan na hindi pala tayo nag-iisa. Maaari nating ipagkatiwala sa Kanya ang lahat—ang ating mga pangarap at pangamba, mga pagsubok at kabiguan, mga mithiin at maging ang ating mismong buhay.

Sinasamahan Niya tayo kapag mahirap ang ating tinatahak na daan. Pinalalakas Niya tayo kapag tayo ay nanghihina. Itinataas Niya tayo kapag tayo ay nadadapa. At kapag tayo ay naliligaw ng landas, buong pagmamahal Niya tayong inaakay pabalik sa Kanya.

Paano kung napakalaki ng ating mga kasalanan? Tatawagin pa rin ba tayo ni Jesus upang sumunod sa Kanya? Oo, walang alinlangan! Ang ating mga kasalanan at pagkukulang ay hindi dahilan upang isipin nating hindi na tayo karapat-dapat tumugon sa Kanyang paanyaya na magsimulang muli.

Alam ni Jesus ang ating mga kahinaan, ngunit patuloy Niya tayong tinatawag. Alam Niya ang ating mga pagkakamali, ngunit patuloy Niya tayong inaanyayahan. Nakikita Niya maging ang mga bahagi ng ating buhay na nais nating itago, ngunit patuloy pa rin Niya tayong inaabot ng Kanyang awa at pagmamahal.

Kaya huwag nating gawing dahilan ang ating pagiging makasalanan upang manatili tayong malayo kay Jesus. Sa halip, hayaan nating ang Kanyang awa ang maglapit sa atin sa Kanya. Ang pagsunod kay Jesus ay hindi nangangahulugang perpekto na tayo.

Nangangahulugan itong handa tayong hayaan Siyang baguhin tayo. Nangangahulugan itong araw-araw, muli at muli nating pinipili si Jesus at iniiwan ang anumang bagay na humahadlang sa atin upang maging mga taong nais Niyang tayo ay maging.

Tandaan natin na ang pagiging alagad ni Jesus ay hindi lamang tungkol sa pagsasabing naniniwala tayo sa Kanya. Ito ay tungkol sa pagpapahintulot sa Kanya na baguhin ang ating puso, mga prayoridad, mga pagpapasya, at paraan ng pamumuhay. Ito ay tungkol sa pagtitiwala sa Kanya nang buong puso—pagtitiwalang sapat ang Kanyang biyaya upang maisuko natin ang mga bagay na hindi na natin kayang dalhin at matutunan nating bitawan ang mga bagay na hindi natin maaaring isama sa buhay na inihahanda Niya para sa atin.

Sa araw na ito, tinatawag tayo ni Jesus upang mas malalim natin Siyang sundan. Ano ang patuloy nating kinakapitan—ang ating mga kasalanan, masamang paguugali, makamundong pagnanasa, takot, o pagmamataas—na humahadlang sa atin upang Siya ay sundan nang buong puso?

Handa ba nating isuko ang lahat sa Kanyang mga kamay at buong pagpapakumbabang sabihin: “Panginoong Jesus, Ikaw ang aking pinipili. Tulungan Mo akong iwan ang lahat ng humahadlang sa akin at buong puso Kang sundan”?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 29 Tuesday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: John 1:47-51

Gospel: John 1:47-51

Jesus saw Nathanael coming toward him and said of him, “Here is a true child of Israel. There is no duplicity in him.”Nathanael said to him, “How do you know me?” Jesus answered and said to him, “Before Philip called you, I saw you under the fig tree.” Nathanael answered him, “Rabbi, you are the Son of God; you are the King of Israel.” 

Jesus answered and said to him, “Do you believe because I told you that I saw you under the fig tree? You will see greater things than this.” And he said to him, “Amen, amen, I say to you, you will see heaven opened and the angels of God ascending and descending on the Son of Man.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we believe that Jesus knows us very well?

Many may find it difficult to believe, but the truth is that Jesus knows each and every one of us very well. He knows our thoughts, our struggles, our hopes, our fears, and even the deepest desires of our hearts. Nothing about us is hidden from Him. Even what we are thinking right now is already known to Jesus.

If Jesus knows everything about us, why doesn’t He intervene whenever we are on the verge of committing sin? It is because God has given us free will—the freedom to choose what we want to do. He does not force us to do what is right. Instead, He lovingly allows us to choose, while continually inviting us to follow His ways.

Yet when we sincerely strive to draw closer to Jesus, we begin to experience His presence and movement in our lives. When we faithfully attend Holy Mass, spend time reading the Holy Bible, pray, and strive to live according to His teachings, our hearts gradually become more sensitive to His presence. We begin to recognize that Jesus is not distant from us. He is quietly working in our lives, guiding us, strengthening us, and calling us to become better followers of Him.

When we choose to draw closer to Jesus, we also open the door of our hearts and invite Him to take a more active part in our lives. It is not that Jesus was ever absent; rather, our closeness to Him helps us become more aware of His presence and His loving action in our lives.

In the Gospel, Nathanael was surprised when Jesus revealed that He already knew him. Yet when we look at Nathanael’s life, it should not surprise us that Jesus knew him beforehand, because Nathanael was quietly seeking God and reflecting on the things of God. His heart was open to truth, and Jesus saw what was within him.

Jesus also sees what is within each one of us. He knows the battles we silently fight, the burdens we carry, the prayers we have not yet spoken, and the longing within our hearts to know Him more deeply. He knows us completely, yet He patiently waits for us to freely turn toward Him.

Let us therefore not be afraid to draw closer to Jesus. Let us seek Him in Holy Mass, in Sacred Scripture, in prayer, in the silence of our hearts, and in the people and circumstances through which He touches our lives. The closer we come to Him, the more clearly we may recognize His loving presence.

Do we truly desire to experience the movement of Jesus in our lives? And since He already knows us completely, are we ready to open our hearts completely to Him and freely allow Him to lead us closer to God?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Setyembre 29 Kapistahan nina Arkanghel San Miguel, San Gabriel at San Rafael: Juan 1:47-51

Mabuting Balita: Juan 1:47-51

Noong panahong iyon, nang makita ni Jesus si Natanael, ay kanyang sinabi, "Masdan ninyo ang isang tunay na Israelita; siya'y hindi magdaraya!" Tinanong siya ni Natanael, "Paano ninyo ako nakilala?" Sumagot si Jesus, "Bago ka pa tawagin ni Felipe, nakita na kita nang ikaw ay nasa ilalim ng puno ng igos."  

"Rabi, kayo po ang Anak ng Diyos! Kayo ang Hari ng Israel!" wika ni Natanael. Sinabi ni Jesus, "Nananampalataya ka ba dahil sa sinabi ko sa iyong nakita kita sa ilalim ng puno ng igos?

Makakikita ka ng mga bagay na higit kaysa rito!" At sinabi niya sa lahat, "Tandaan ninyo: makikita ninyong bukas ang langit, at ang mga anghel ng Diyos ay manhik-manaog sa kinaroroonan ng Anak ng Tao!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naniniwala ba tayo na lubos na kilala tayo ni Jesus?

Maaaring mahirap itong paniwalaan ng karamihan sa atin, ngunit ang katotohanan ay kilalang-kilala ni Jesus ang bawat isa sa atin. Alam Niya ang ating mga iniisip, ating mga pinagdaraanan, ating mga pangarap, ating mga takot, at maging ang pinakamalalalim na hangarin ng ating puso. Walang anumang bagay tungkol sa atin ang lingid sa Kanya. Maging ang iniisip natin ngayon ay alam na rin ni Jesus.

Kung alam ni Jesus ang lahat tungkol sa atin, bakit hindi Niya tayo pinipigilan sa tuwing tayo ay nasa bingit ng paggawa ng kasalanan? Ito ay sapagkat pinagkalooban tayo ng Diyos ng malayang pagpapasya—ang kalayaang pumili kung ano ang nais nating gawin. Hindi Niya tayo pinipilit na gawin kung ano ang tama. Sa halip, buong pagmamahal Niya tayong binibigyan ng kalayaang pumili habang patuloy Niya tayong inaanyayahang sumunod sa Kanya.

Subalit kapag taos-puso tayong nagsisikap na mapalapit kay Jesus, unti-unti nating nararanasan ang Kanyang presensya at pagkilos sa ating buhay. Kapag tapat tayong dumadalo sa Banal na Misa, naglalaan ng panahon upang magbasa ng Banal na Bibliya, nananalangin, at nagsisikap na isabuhay ang Kanyang mga aral, unti-unti ring nagiging mas sensitibo ang ating puso sa Kanyang presensya. Napagtatanto natin na hindi malayo sa atin si Jesus. Tahimik Siyang kumikilos sa ating buhay, ginagabayan tayo, pinalalakas, at tinatawag na maging higit na mabuting tagasunod Niya.

Kapag pinipili nating mapalapit kay Jesus, binubuksan din natin ang pintuan ng ating puso at inaanyayahan Siyang magkaroon ng higit na aktibong bahagi sa ating buhay. Hindi ibig sabihin nito na wala si Jesus sa ating buhay noon; sa halip, habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo rin nating namamalayan ang Kanyang presensya at mapagmahal na pagkilos sa ating buhay.

Sa Ebanghelyo, nagulat si Natanael nang sabihin ni Jesus na kilala na Niya siya. Ngunit kung ating pagninilayan ang buhay ni Natanael, hindi na tayo dapat magtaka kung bakit siya ay kilala na ni Jesus. Tahimik niyang hinahanap ang Diyos at pinagninilayan ang mga bagay tungkol sa Diyos. Bukas ang kanyang puso sa katotohanan, at nakita ni Jesus kung ano ang nasa kaibuturan nito.

Gayundin, nakikita ni Jesus kung ano ang nasa loob ng bawat isa sa atin. Alam Niya ang mga tahimik nating pakikipaglaban, ang mga pasaning ating dinadala, ang mga panalanging hindi pa natin masambit, at ang malalim na hangarin ng ating puso na mas makilala at mahalin Siya. Lubos Niya tayong kilala, ngunit matiyaga Siyang naghihintay na tayo mismo ang malayang bumaling sa Kanya.

Kaya huwag tayong matakot na lumapit kay Jesus. Hanapin natin Siya sa Banal na Misa, sa Banal na Kasulatan, sa panalangin, sa katahimikan ng ating puso, at maging sa mga tao at pangyayaring ginagamit Niya upang maramdaman natin ang Kanyang pagmamahal. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo rin nating makikilala at mararanasan ang Kanyang mapagmahal na presensya sa ating buhay.

Lubos na tayong kilala ni Jesus—ang tanong, handa rin ba tayong lubos na magbukas ng ating puso sa Kanya? Handa ba nating isuko sa Kanya ang ating mga takot, kahinaan, at mga pasanin, at hayaan Siyang malayang manguna sa ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday September 28 Feast of St. Lorenzo Ruiz and Companions, martyrs: Luke 9:46-50

Gospel: Luke 9:46-50

An argument arose among the disciples about which of them was the greatest. Jesus realized the intention of their hearts and took a child and placed it by his side and said to them, “Whoever receives this child in my name receives me, and whoever receives me receives the one who sent me. For the one who is least among all of you is the one who is the greatest.” 

Then John said in reply, “Master, we saw someone casting out demons in your name and we tried to prevent him because he does not follow in our company. Jesus said to him, “Do not prevent him, for whoever is not against you is for you.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we sometimes feel that we are above others because of the things we do, our achievements, or our status in life?

We cannot help but ask: Why did the disciples argue about who among them was the greatest? Perhaps they got carried away by the privilege of being with Jesus. Perhaps they began to think that their closeness to Him made them more important than others. In their desire for recognition, they became preoccupied with their own importance and forgot that they were in the presence of their Lord and Master.

Jesus knew what was in their hearts. He knew their desire for recognition and greatness. So, He took a child, placed the child beside Him, and said to them, “Whoever receives this child in my name receives me, and whoever receives me receives the one who sent me. For the one who is least among all of you is the one who is the greatest.”

Least in what aspect? Least in promoting ourselves. Least in feeding our egos. Least in seeking recognition and praise. Jesus was teaching His disciples—and He continues to teach us—that true greatness is not about being noticed, admired, or elevated above others. True greatness is found in humility and selfless service.

It is indeed tempting to use our association with Jesus to enhance our self-image. We may serve in our churches, ministries, communities, or families, yet we can sometimes fall into the temptation of wanting to be recognized for what we do. We may begin to seek praise rather than God's glory, recognition rather than humble service, and popularity rather than faithfulness.

But let us have a reality check: this is not what Jesus wants us to become. Jesus desires all of us to embrace humility and to serve with sincere and generous hearts. He does not call us to compete with one another for greatness. He calls us to love one another, serve one another, and become less so that He may become greater in our lives.

For Jesus, true greatness is found in those who humbly give their time, talents, strength, and resources to serve Him and others without seeking applause. The person who quietly serves, forgives, helps, encourages, and loves without expecting recognition may be unnoticed by the world, but never unnoticed by Jesus.

If we give our time to Jesus, no matter how little, as long as we give it with all our hearts, it becomes precious in His eyes. If we serve Him without the desire to boast, gain recognition, or become popular, we are already walking the path of true greatness.

Let us therefore examine our hearts. Why do we serve? Why do we volunteer? Why do we participate in ministry? Why do we do good things? Is it because we truly love Jesus, or because we want others to see and appreciate what we do?

May we learn from the little child whom Jesus placed before His disciples. May we embrace the humility, simplicity, and openness that Jesus desires from us. May our service never become a way of lifting ourselves up, but a way of lifting others up. And may everything we do lead us closer to the heart of Christ.

For in the eyes of Jesus, greatness is not measured by how many people know our name, how much we have accomplished, or how important we appear to be. Greatness is measured by how faithfully and humbly we love and serve.

When Jesus looks into our hearts today, what will He find: a desire to be recognized as great, or a humble heart that simply wants to love, serve, and remain faithful to Him even when no one is watching?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Setyembre 28 Kapistahan ni San Lorenzo Ruiz at mga Kasama, mga martir: Lucas 9:46-50

Mabuting Balita: Lucas 9:46-50

Noong panahong iyon, nagtalu-talo ang mga alagad kung sino sa kanila ang pinakadakila. Batid ni Hesus ang kanilang iniisip, kaya’t tinawag niya ang isang maliit na bata at pinatayo sa tabi niya.

At sinabi niya sa kanila, “Ang sinumang tumatanggap sa batang ito alang-alang sa akin ay tumatanggap sa akin; at sinumang tumatanggap sa akin at tumatanggap sa nagsugo sa akin. Ang pinakaaba sa inyong lahat ay siyang pinakadakila.”  

Sinabi ni Juan, “Guro, nakita po namin ang isang taong nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ng pangalan ninyo. Pinagbawalan namin siya sapagkat siya’y hindi natin kasamahan.” Ngunit sinabi ni Hesus, “Huwag ninyo siyang pagbawalan; sapagkat ang hindi laban sa atin ay kapanig natin.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nararanasan din ba natin kung minsan na parang nakahihigit tayo sa iba dahil sa mga bagay na ating ginagawa, sa ating mga tagumpay, o sa katayuan natin sa buhay?

Hindi natin maiwasang itanong: Bakit nagtalo ang mga alagad kung sino sa kanila ang pinakadakila? Marahil, nadala sila ng pribilehiyong makasama si Jesus. Marahil, nagsimula nilang isipin na dahil malapit sila sa Kanya, mas mahalaga sila kaysa sa iba. Sa kanilang paghahangad ng pagkilala, naging abala sila sa kanilang sariling kahalagahan at nakalimutan nilang kasama nila ang kanilang Panginoon at Guro.

Alam ni Jesus kung ano ang nasa kanilang puso. Batid Niya ang kanilang paghahangad ng pagkilala at kadakilaan. Kaya kumuha Siya ng isang bata, inilagay ito sa Kanyang tabi, at sinabi sa kanila, “Ang tumatanggap sa batang ito alang-alang sa aking pangalan ay tumatanggap sa akin; at ang tumatanggap sa akin ay tumatanggap sa nagsugo sa akin. Sapagkat ang pinakamababa sa inyong lahat ang siyang tunay na dakila.”

Pinakamababa sa anong paraan? Pinakamababa sa pagtataguyod sa ating sarili. Pinakamababa sa paghahangad ng papuri, pagkilala, at pagpapahalaga mula sa iba. Itinuturo sa atin ni Jesus na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa pagiging tanyag, hinahangaan, o nakahihigit sa iba. Ang tunay na kadakilaan ay matatagpuan sa pagpapakumbaba at tapat na paglilingkod.

Totoong napakadaling matukso na gamitin maging ang ating paglilingkod kay Jesus upang pagandahin ang ating sariling imahe. Maaari tayong maglingkod sa ating simbahan, ministry, komunidad, o pamilya, ngunit maaari rin tayong mahulog sa tukso na hangarin ang pagkilala sa halip na ang kaluwalhatian ng Diyos, ang papuri sa halip na mapagpakumbabang paglilingkod, at pagiging tanyag sa halip na pagiging tapat.

Ngunit magkaroon tayo ng isang taimtim na pagsusuri sa ating sarili: Hindi ito ang nais ni Jesus na maging tayo. Nais ni Jesus na yakapin nating lahat ang pagpapakumbaba at maglingkod nang may wagas at mapagbigay na puso. Hindi Niya tayo tinatawag upang makipagpaligsahan kung sino ang pinakamagaling o pinakamahalaga. Tinatawag Niya tayo upang magmahalan, maglingkod sa isa't isa, at matutong magpakababa upang higit na makita si Jesus sa ating buhay.

Para kay Jesus, ang tunay na dakila ay yaong mga mapagpakumbabang nagbibigay ng kanilang panahon, talento, lakas, at kakayahan upang maglingkod sa Kanya at sa kapwa nang hindi naghihintay ng palakpak o pagkilala. Maaaring hindi sila napapansin ng mundo, ngunit palagi silang napapansin ni Jesus.

Kung ibinibigay natin kay Jesus ang ating panahon, gaano man ito kaliit, basta't ibinibigay natin ito nang buong puso, ito ay nagiging mahalaga sa Kanyang paningin. Kung naglilingkod tayo sa Kanya nang walang hangaring magyabang, magpasikat, makilala, o sumikat, lumalakad na tayo sa landas ng tunay na kadakilaan.

Kaya suriin natin ang ating mga puso. Bakit ba tayo naglilingkod? Bakit tayo nagboboluntaryo? Bakit tayo nakikibahagi sa ministry? Bakit tayo gumagawa ng mabuti? Ginagawa ba natin ang mga ito dahil tunay nating minamahal si Jesus, o dahil nais nating makita at mapahalagahan ng iba ang ating ginagawa?

Matuto nawa tayo mula sa maliit na batang inilagay ni Jesus sa harap ng Kanyang mga alagad. Yakapin nawa natin ang pagpapakumbaba, pagiging simple, at pagiging bukas ng puso na nais ni Jesus para sa atin. Nawa'y hindi maging paraan ng pag-angat sa ating sarili ang ating paglilingkod, kundi paraan upang maiangat natin ang iba. At nawa'y ang lahat ng ating ginagawa ay lalo tayong mailapit sa puso ni Kristo.

Sapagkat sa paningin ni Jesus, ang kadakilaan ay hindi nasusukat sa dami ng mga taong nakakakilala sa atin, sa dami ng ating mga nagawa, o sa taas ng ating katayuan. Ang tunay na kadakilaan ay nasusukat sa kung gaano tayo katapat at kapagpakumbabang umiibig at naglilingkod.

Kapag tinitingnan ni Jesus ang ating puso ngayon, ano kaya ang Kanyang makikita: isang pusong naghahangad na makilala at ituring na dakila, o isang pusong mapagpakumbaba na nais lamang magmahal, maglingkod, at manatiling tapat sa Kanya kahit walang nakakakita?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 27 Twenty-sixth Sunday in Ordinary Time: Matthew 21:28-32

Gospel: Matthew 21:28-32

Jesus said to the chief priests and elders of the people: "What is your opinion? A man had two sons. He came to the first and said, 'Son, go out and work in the vineyard today.' He said in reply, 'I will not, ' but afterwards changed his mind and went. The man came to the other son and gave the same order. He said in reply, 'Yes, sir, ‘but did not go. 

Which of the two did his father's will?" They answered, "The first." Jesus said to them, "Amen, I say to you, tax collectors and prostitutes are entering the kingdom of God before you. When John came to you in the way of righteousness, you did not believe him; but tax collectors and prostitutes did. Yet even when you saw that, you did not later change your minds and believe him."

+ + + + + + +

Reflection:

What would we do when we hear the voice of God calling us to walk away from sin? Do we simply hear His voice, or do we hear it and then act on it, allowing our lives to be renewed and transformed in His presence?

Many of us might be dismissive of God’s call to repentance. We might hear His voice but choose to brush it aside, thinking that conversion can wait or that our sins are insignificant. Sometimes, we become so accustomed to our ways that we no longer recognize how far they can lead us away from God.

But God did not create us for this world alone. Our earthly life is not the end of our journey. There is something far greater that awaits us beyond this life: eternal life with God in heaven or eternal separation from Him in hell. This reality reminds us that the decisions we make today have eternal significance.

In our Gospel, Jesus speaks of a son who was asked by his father to work in his vineyard (Matthew 21:28). The son initially said that he would not go. But after reflecting on his father’s request, he had a change of heart and went to the vineyard to work there (Matthew 21:29).

What a beautiful reminder this is for all of us. The son’s first response was no, but his final response was yes. His story tells us that our first response to God does not have to be our final response. We may have turned away from Him many times, but by His grace, we can still turn back.

God continually invites us to conversion. We are all sinners, and none of us is perfect. Yet God does not abandon us because of our weaknesses and failures. He patiently calls us to metanoia, a change of heart—a turning away from our sinful ways and a turning back toward Him.

Let us therefore not lose hope because of the many times we have said no to God. Perhaps we have ignored His voice, postponed our conversion, or returned again and again to the same sins. But God's mercy continues to reach out to us. What matters is not only what we have done in the past but what we choose to do with His grace here and now.

Every day is another opportunity to say yes to God.

Are we not yet tired of committing the same sins? Are we not tired of living noisy and restless lives, lives without peace and serenity? If we honestly examine our hearts, we may realize that sin has never given us the lasting peace we long for. Instead, it often leaves us with emptiness, guilt, broken relationships, and more problems.

God calls us to something better. He calls us away from sin, not because He wants to take happiness away from us, but because He wants to lead us toward the fullness of life that can only be found in Him.

Perhaps today, God is speaking quietly to our hearts. Perhaps He is asking us to leave behind a particular sin, resentment, unhealthy attachment, pride, or way of living that has been keeping us from Him. His invitation may be uncomfortable, but it is an invitation born of love.

Let us not merely hear God's voice. Let us listen with humble hearts. Let us allow His grace to change us. And after hearing His call, let us have the courage to act.

Our past no does not have to be our final answer.

What is God asking us to leave behind today, and are we willing to say “yes” to Him—not only with our lips, but with our hearts, our choices, and the way we live our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 27 Ika-26 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 21:28-32

Mabuting Balita: Mateo 21:28-32

Noong panahong iyon, tinanong ni Hesus ang mga punong saserdote at matatanda ng bayan: “Ano ang palagay ninyo rito? May isang tao na may dalawang anak na lalaki. Lumapit siya sa nakatatanda at sinabi, ‘Anak, lumabas ka at magtrabaho sa ubasan ngayon.’ ‘Ayoko po.’ tugon niya. Ngunit nagbago ang kanyang isip at siya’y naparoon.  

Lumapit din ang ama sa ikalawa at gayon din ang kanyang sinabi. ‘Opo’ tugon nito, ngunit hindi naman naparoon. Sino sa dalawa ang sumunod sa kalooban ng kanyang ama?” “Ang nakatatanda po,” sagot nila. Sinabi sa kanila ni Hesus, “Sinasabi ko sa inyo: ang mga publikano at masasamang babae’y nauuna pa sa inyong pasakop sa paghahari ng Diyos. 

Sapagkat naparito sa inyo si Juan at ipinakilala ang matuwid na pamumuhay, at hindi ninyo siya pinaniwalaan. Ngunit pinaniwalaan siya ng mga publikano at ng masasamang babae. Nakita ninyo ito, subalit hindi pa rin kayo nagsisi at naniwala sa kanya.” 

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano ang gagawin natin kapag narinig natin ang tinig ng Diyos na tumatawag sa atin upang talikuran ang kasalanan? Naririnig lamang ba natin ang Kanyang tinig, o pinakikinggan natin ito at isinasabuhay ang Kanyang kalooban upang ang ating buhay ay muling mabago at mapanibago sa Kanyang presensya?

Marami sa atin ang maaaring hindi nagbibigay-pansin sa tawag ng Diyos sa pagsisisi. Maaaring naririnig natin ang Kanyang tinig ngunit pinipili nating isantabi ito, iniisip na maaari namang ipagpaliban ang pagbabago o hindi naman gaanong mahalaga ang ating mga kasalanan. Kung minsan, nasasanay na tayo sa ating mga nakagawian kaya hindi na natin napapansin kung gaano tayo nito inilalayo sa Diyos.

Ngunit hindi lamang para sa mundong ito nilikha tayo ng Diyos. Hindi dito nagtatapos ang ating paglalakbay. May higit na dakilang buhay na naghihintay sa atin pagkatapos ng ating buhay dito sa mundo: ang buhay na walang hanggan kasama ang Diyos sa langit o ang walang hanggang pagkakahiwalay sa Kanya. Ipinapaalala nito sa atin na ang mga desisyong ginagawa natin ngayon ay may kabuluhan hanggang sa dulo ng ating buhay.

Sa ating Ebanghelyo, isinalaysay ni Jesus ang tungkol sa isang anak na inutusan ng kanyang ama na magtrabaho sa kanilang ubasan (Mateo 21:28). Noong una, sinabi ng anak na ayaw niyang pumunta. Ngunit matapos niyang pag-isipan ang kahilingan ng kanyang ama, nagbago ang kanyang puso at nagtungo siya sa ubasan upang magtrabaho (Mateo 21:29).

Napakaganda ng paalalang ito para sa ating lahat. Ang unang sagot ng anak ay hindi, ngunit ang kanyang huling tugon ay oo. Ipinapakita sa atin ng kanyang kuwento na ang una nating tugon sa Diyos ay hindi kailangang maging huli nating tugon. Maaaring maraming beses tayong lumayo sa Kanya, ngunit sa pamamagitan ng Kanyang biyaya, maaari pa rin tayong manumbalik sa Kanya.

Patuloy tayong inaanyayahan ng Diyos sa pagbabagong-buhay. Lahat tayo ay makasalanan at walang sinuman sa atin ang perpekto. Ngunit hindi tayo iniiwan ng Diyos dahil sa ating mga kahinaan at pagkakamali. Matiyaga Niya tayong tinatawag tungo sa metanoia, isang pagbabago ng puso—ang pagtalikod sa ating makasalanang pamumuhay at ang pagbabalik-loob sa Diyos.

Kaya huwag tayong mawalan ng pag-asa dahil sa maraming pagkakataong sinabi natin sa Diyos ang hindi. Marahil ay binalewala natin ang Kanyang tinig, ipinagpaliban ang ating pagbabago, o paulit-ulit tayong bumalik sa parehong kasalanan. Ngunit patuloy tayong inaabot ng awa ng Diyos. Ang mahalaga ay hindi lamang ang mga nagawa natin noon kundi kung ano ang pipiliin nating gawin sa biyayang ibinibigay Niya sa atin ngayon.

Bawat araw ay panibagong pagkakataon upang sabihin natin ang oo sa Diyos.

Hindi pa ba tayo napapagod sa paulit-ulit na pagkakasala? Hindi pa ba tayo napapagod sa isang maingay at hindi mapayapang pamumuhay—isang buhay na walang tunay na kapanatagan at katahimikan? Kung buong katapatan nating susuriin ang ating mga puso, marahil ay mapagtatanto natin na hindi kailanman naibigay sa atin ng kasalanan ang tunay at pangmatagalang kapayapaan na ating hinahanap. Sa halip, madalas itong nag-iiwan sa atin ng kawalan, pagkakasala, sirang relasyon, at mas marami pang problema.

Tinatawag tayo ng Diyos tungo sa isang mas mabuting buhay. Tinatawag Niya tayong lumayo sa kasalanan, hindi dahil nais Niyang alisin ang ating kaligayahan, kundi dahil nais Niya tayong akayin tungo sa buhay na ganap at tunay na matatagpuan lamang sa Kanya.

Marahil, sa araw na ito, may tahimik na tinig ng Diyos na nagsasalita sa ating mga puso. Marahil ay hinihiling Niya sa atin na talikuran ang isang partikular na kasalanan, sama ng loob, maling pagkakaugnay, pagmamataas, o nakagawiang pamumuhay na patuloy na naglalayo sa atin sa Kanya. Maaaring mahirap at masakit ang Kanyang paanyaya, ngunit ito ay paanyayang nagmumula sa pag-ibig.

Huwag lamang nating pakinggan ang tinig ng Diyos. Makinig tayo nang may mapagpakumbabang puso. Hayaan nating baguhin tayo ng Kanyang biyaya. At pagkatapos nating marinig ang Kanyang tawag, magkaroon tayo ng lakas ng loob na kumilos.

Ang ating nakaraang “hindi” ay hindi kailangang maging huling sagot natin sa Diyos.

Ano ang hinihiling ng Diyos na iwan natin ngayon, at handa ba tayong sabihin ang ating “oo” sa Kanya—hindi lamang sa ating mga labi, kundi sa ating puso, sa ating mga pasiya, at sa paraan ng ating pamumuhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 26 Saturday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: Luke 9:43b-45

Gospel: Luke 9:43b-45

While they were all amazed at his every deed, Jesus said to his disciples, “Pay attention to what I am telling you. The Son of Man is to be handed over to men.” But they did not understand this saying; its meaning was hidden from them so that they should not understand it, and they were afraid to ask him about this saying.

+ + + + + + +

Reflection:

When Jesus told His disciples that He was to be handed over to men, they were unable to comprehend what He was saying. Why? At that time, Jesus was performing miracles left and right. Perhaps they were asking themselves, “How could it be possible that this man who performs such miracles would be handed over to the authorities and then suffer?”

The disciples did not yet fully understand the mission of Jesus. They saw His miracles, heard His teachings, and witnessed His power, but they had not yet grasped that His mission would ultimately lead Him to the cross. If they had fully understood His mission, they would have better comprehended His pronouncement about His coming suffering and death.

This can also happen to us. Sometimes, we follow Jesus because we experience His blessings, His guidance, and His consolations. We rejoice when our prayers are answered and when everything seems to be going well. But what happens when trials come? What happens when our prayers seem unanswered, when our burdens become heavy, and when the road before us becomes difficult?

The moment we decide to follow Jesus, we must also prepare ourselves to embrace the sufferings and trials that may come our way. We cannot separate our discipleship from suffering. To follow Jesus is also to embrace the cross. Our faith does not guarantee us a problem-free life; rather, it gives us the grace to remain faithful when life becomes difficult.

There are people who say, “Simply follow Jesus, and you will have a problem-free life.” Nothing could be farther from the truth. Each one of us who truly follows Jesus will have our own share of sufferings and tribulations. At times, we may even find ourselves asking why God allows certain painful things to happen to us.

Yet, let us not allow our sufferings to overwhelm us or weaken our faith. Jesus never promised that we would have a life without crosses, but He promised to remain with us. When our strength is failing, His grace sustains us. When we feel lost, His presence guides us. And when our cross becomes too heavy, we can place our trust in Him and continue walking with faith.

Our sufferings may not always disappear, but through our faith in Jesus, we can discover courage in the midst of pain, hope in the midst of darkness, and strength in the midst of weakness. We do not carry our crosses alone because Jesus walks with us every step of the way.

Let us therefore remain faithful to Jesus not only when our lives are filled with blessings and answered prayers, but also when we are asked to carry our crosses. Let us trust that every suffering we endure with faith can draw us closer to Him and deepen our love for Him.

When our faith is tested and our cross becomes heavy, will we continue to follow Jesus—not because the journey is easy, but because we know that He is walking with us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 26 Sabado ng Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 9:43b-45

Mabuting Balita: Lucas 9:43b-45

Noong panahong iyon, samantalang nanggigilalas ang mga tao sa lahat ng ginawa ni Hesus, sinabi niya sa kanyang mga alagad, “Tandaan ninyo itong sasabihin ko: ipagkakanulo ang Anak ng Tao.” 

Ngunit hindi nila ito naunawaan, pagkat inilingid ito sa kanila.  Nangangamba naman silang magtanong sa kanya kung ano ang ibig sabihin niyon.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nang sabihin ni Hesus sa Kanyang mga alagad na Siya ay ipagkakanulo at ibibigay sa mga tao, hindi nila naunawaan ang Kanyang sinasabi. Bakit kaya? Sa panahong iyon, sunod-sunod ang mga himalang ginagawa ni Hesus. Marahil ay nagtatanong sila sa kanilang sarili: “Paano mangyayari na ang taong ito na gumagawa ng napakaraming himala ay ipagkakanulo sa mga may kapangyarihan at pagkatapos ay magdurusa?”

Hindi pa lubos na nauunawaan ng mga alagad ang misyon ni Hesus. Nakikita nila ang Kanyang mga himala, naririnig ang Kanyang mga pangangaral, at nasasaksihan ang Kanyang kapangyarihan, ngunit hindi pa nila lubos na nauunawaan na ang Kanyang misyon ay hahantong sa krus. Kung lubos nilang naunawaan ang Kanyang misyon, mas mauunawaan sana nila ang Kanyang sinabi tungkol sa Kanyang darating na pagdurusa at kamatayan.

Maaari rin itong mangyari sa atin. Kung minsan, sumusunod tayo kay Hesus dahil nararanasan natin ang Kanyang mga biyaya, paggabay, at kapanatagan. Nagagalak tayo kapag sinasagot ang ating mga panalangin at kapag maayos ang takbo ng ating buhay.

Ngunit ano ang nangyayari sa atin kapag dumarating ang mga pagsubok? Ano ang ginagawa natin kapag tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin, kapag bumibigat ang ating mga pasanin, at kapag nagiging mahirap ang landas na ating tinatahak?

Sa sandaling piliin nating sumunod kay Hesus, kailangan din nating ihanda ang ating sarili na yakapin ang mga pagsubok at pagdurusang maaaring dumating sa ating buhay. Hindi natin maaaring paghiwalayin ang ating pagiging alagad ni Hesus sa pagdurusa. Ang pagsunod kay Hesus ay nangangahulugan din ng pagyakap sa krus. Hindi ipinapangako ng ating pananampalataya na magiging walang problema ang ating buhay; sa halip, binibigyan tayo nito ng biyaya upang manatiling tapat kahit nagiging mahirap ang lahat.

May mga taong nagsasabi, “Sumunod ka lamang kay Hesus at magiging wala nang problema ang iyong buhay.” Wala nang hihigit pang layo sa katotohanan. Bawat isa sa atin na tunay na sumusunod kay Hesus ay magkakaroon ng sariling bahagi ng mga pagsubok, paghihirap, at mga pagsubok sa buhay. May mga pagkakataon ding mapapaisip tayo kung bakit hinahayaan ng Diyos na mangyari sa atin ang ilang masasakit na bagay.

Ngunit huwag nating hayaang madaig tayo ng ating mga pagdurusa o manghina ang ating pananampalataya. Hindi ipinangako ni Hesus na mabubuhay tayo nang walang krus, ngunit ipinangako Niya ang Kanyang presensya sa ating piling. Kapag nauubos na ang ating lakas, ang Kanyang biyaya ang nagbibigay sa atin ng panibagong lakas.

Kapag naliligaw tayo ng landas, ang Kanyang presensya ang gumagabay sa atin. At kapag napakabigat na ng ating krus, maaari nating ilagak sa Kanya ang ating pagtitiwala at patuloy na lumakad nang may pananampalataya.

Maaaring hindi agad mawala ang ating mga pagdurusa, ngunit sa pamamagitan ng ating pananampalataya kay Hesus, makatatagpo tayo ng tapang sa gitna ng sakit, pag-asa sa gitna ng kadiliman, at lakas sa gitna ng ating kahinaan. Hindi natin kailangang pasanin ang ating mga krus nang nag-iisa sapagkat kasama natin si Hesus sa bawat hakbang ng ating paglalakbay.

Kaya naman, manatili tayong tapat kay Hesus hindi lamang kapag puno ng biyaya at kasagutan sa panalangin ang ating buhay, kundi maging kapag tinatawag tayong pasanin ang ating mga krus. Magtiwala tayo na ang bawat pagdurusang ating tinitiis nang may pananampalataya ay maaaring maglapit sa atin sa Kanya at magpalalim ng ating pagmamahal sa Kanya.

Kapag sinusubok ang ating pananampalataya at tila napakabigat na ng ating krus, patuloy pa rin ba tayong susunod kay Hesus—hindi dahil madali ang landas, kundi dahil alam nating hindi Niya tayo iiwan at kasama natin Siya sa bawat hakbang ng ating paglalakbay?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 25 Friday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: Luke 9:18-22

Gospel: Luke 9:18-22

Once when Jesus was praying in solitude, and the disciples were with him, he asked them, “Who do the crowds say that I am?” They said in reply, “John the Baptist; others, Elijah; still others, ‘One of the ancient prophets has arisen.’” Then he said to them, “But who do you say that I am?” Peter said in reply, “The Christ of God.” He rebuked them and directed them not to tell this to anyone. 

He said, “The Son of Man must suffer greatly and be rejected by the elders, the chief priests, and the scribes, and be killed and on the third day be raised.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we live the teachings of Jesus?

When Jesus asked His disciples, “Who do the crowds say that I am?” they replied that some said He was John the Baptist, others Elijah, and still others, “One of the ancient prophets has arisen.” Then Jesus asked them, “But who do you say that I am?” Peter replied with conviction, “The Christ of God.”

If Jesus were to ask us, “Who do the crowds say that I am?” I wonder how we would answer. Unlike the disciples, who walked and lived with Jesus and shared and preached the Word of God, we may not yet have shared or preached what we know about Him.

Perhaps we know about Jesus because we have heard His Word, attended Holy Mass, read the Bible, or listened to others speak about Him. But knowing about Jesus is different from truly knowing Him and allowing Him to transform our lives.

What if Jesus were to look into our hearts and ask us the more personal question: “But who do you say that I am?” Would we be able to answer like Peter, with faith and conviction, “The Christ of God”?

This question invites us to look deeply into our hearts. Who is Jesus to us—not only in our words, but also in the way we live, love, forgive, serve, and treat others? It is possible for us to know many things about Jesus and yet remain distant from Him in our hearts. But when we truly encounter Him, our relationship with Him should gradually change the way we live.

These two simple questions from Jesus invite us to examine whether we truly have a personal and living relationship with Him. If we feel that our relationship with Jesus is still weak or distant, let us not become discouraged.

Instead, let us develop a deeper thirst and hunger for the Lord. Let us spend more time with Him in prayer, listen to His Word, receive Him in the Holy Eucharist, seek His mercy, and allow His teachings to become part of our daily lives.

And as we sincerely seek Jesus, let us trust the work of the Holy Spirit within us. The Holy Spirit gently draws us closer to Christ, strengthens our faith, and helps us live what we profess to believe. Our faith is not meant to remain only in our minds or on our lips; it is meant to become visible in the way we live each day.

May we therefore come to know Jesus not merely through what others say about Him, but through our own prayer, our personal encounter with Him, and our willingness to follow Him. May our lives become a humble response to Peter’s profession of faith: “The Christ of God.”

When Jesus looks into our hearts today and asks, “But who do you say that I am?” what will our answer be—and more importantly, will the way we live show that Jesus is truly the Christ of God for us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 25 Biyernes sa Ika-25 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 9:18-22

Mabuting Balita: Lucas 9:18-22

Isang araw, samantalang nananalanging mag-isa si Jesus, lumapit sa kanya ang kanyang mga alagad. Tinanong niya sila, "Sino raw ako ayon sa mga tao?" Sumagot sil
a, "Ang sabi po ng ilan ay si Juan Bautista kayo; sabi naman ng iba, si Elias kayo, at may nagsasabi pang nabuhay ang isa sa mga propeta noong una." "Kayo naman, ano ang sabi ninyo?" tanong niya sa kanila. "Ang Mesias ng Diyos!" sagot ni Pedro.  

Itinagubilin ni Jesus sa kanyang mga alagad na huwag na nilang sasabihin ito kaninuman. At sinabi pa niya sa kanila, "Ang Anak ng Tao'y dapat magbata ng maraming hirap. Itatakwil siya ng matatanda ng bayan, ng mga punong saserdote at ng mga eskriba. Ipapapatay nila siya, ngunit sa ikatlong araw ay muling mabubuhay."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Isinasabuhay ba natin ang mga aral ni Jesus?

Nang tanungin ni Jesus ang Kanyang mga alagad, “Sino raw ako ayon sa sinasabi ng mga tao?” Sumagot sila na ang ilan ay nagsasabing Siya si Juan Bautista, ang iba naman ay si Elias, at ang iba pa ay nagsasabing, “Isa sa mga sinaunang propeta ang muling nabuhay.” Pagkatapos ay tinanong sila ni Jesus, “Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyong ako?” Sumagot si Pedro nang may buong pananalig, “Ang Kristo ng Diyos.”

Kung tatanungin tayo ni Jesus, “Sino raw ako ayon sa sinasabi ng mga tao?” paano kaya tayo sasagot? Hindi tulad ng mga alagad na araw-araw na nakasama at nakipamuhay kay Jesus at nagbahagi at nangaral ng Salita ng Diyos, maaaring hindi pa natin lubos na naibabahagi o naipapahayag sa iba ang ating nalalaman tungkol sa Kanya.

Maaaring marami tayong nalalaman tungkol kay Jesus dahil naririnig natin ang Kanyang Salita, dumadalo tayo sa Banal na Misa, nagbabasa ng Bibliya, o nakikinig sa mga taong nagsasalita tungkol sa Kanya. Ngunit may pagkakaiba ang pag-alam tungkol kay Jesus at ang tunay na pagkakilala sa Kanya at pagpayag na baguhin Niya ang ating buhay.

Paano kung tumingin si Jesus sa ating puso at itanong sa atin ang mas personal na tanong: “Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyong ako?” Masasagot ba natin Siya tulad ni Pedro, nang buong pananampalataya at paninindigan: “Ang Kristo ng Diyos”?

Inaanyayahan tayo ng tanong na ito na tahimik na suriin ang ating mga puso. Sino ba talaga si Jesus para sa atin—hindi lamang sa ating mga salita kundi sa paraan ng ating pamumuhay, pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pakikitungo sa ating kapwa?

Posibleng marami tayong alam tungkol kay Jesus ngunit nananatiling malayo ang ating puso sa Kanya. Ngunit kapag tunay natin Siyang nakatagpo at nakilala, unti-unting nababago ng ating relasyon sa Kanya ang paraan ng ating pamumuhay.

Ang dalawang simpleng tanong na ito ni Jesus ay nag-aanyaya sa atin na suriin kung mayroon nga ba tayong personal at buhay na relasyon sa Kanya. Kung nararamdaman nating mahina o malayo pa ang ating relasyon kay Jesus, huwag tayong mawalan ng pag-asa.

Sa halip, magkaroon tayo ng mas malalim na uhaw at pagkagutom sa Panginoon. Maglaan tayo ng mas maraming oras sa pananalangin, makinig tayo sa Kanyang Salita, tanggapin Siya sa Banal na Eukaristiya, hanapin ang Kanyang awa, at hayaan nating maging bahagi ng ating pang-araw-araw na buhay ang Kanyang mga aral.

At habang taos-puso nating hinahanap si Jesus, magtiwala tayo sa pagkilos ng Espiritu Santo sa ating buhay. Maamo Niya tayong inaakay palapit kay Kristo, pinatitibay ang ating pananampalataya, at tinutulungan tayong isabuhay ang ating ipinapahayag na paniniwala. Ang ating pananampalataya ay hindi dapat manatili lamang sa ating isipan o sa ating mga labi; kailangan itong makita sa paraan ng ating pamumuhay araw-araw.

Kaya nawa’y makilala natin si Jesus hindi lamang dahil sa mga sinasabi ng iba tungkol sa Kanya, kundi sa pamamagitan ng ating pananalangin, personal na pakikipagtagpo sa Kanya, at kusang pagsunod sa Kanyang mga yapak. Nawa’y maging mapagpakumbaba nating tugon sa pagpapahayag ng pananampalataya ni Pedro ang ating buong buhay: “Ang Kristo ng Diyos.”

Kung ngayon ay tumingin si Jesus sa ating puso at itanong, “Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyong ako?” ano kaya ang magiging sagot natin? At higit sa lahat, makikita ba sa paraan ng ating pamumuhay na si Jesus ay tunay na Kristo at Panginoon ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas